دریا

2006-09-02T00:22:00.000-07:00

L'ENFANT

(G . de Maupassant)

Après avoir longtemps juré qu'il ne se marierait jamais, Jacques Bourdillère avait soudain changé d'avis. Cela était arrivé brusquement, un été, aux bains de mer. Un matin, comme il était étendu sur le sable, tout occupé à regarder les femmes sortir de l'eau, un petit pied l'avait frappé par sa gentillesse et sa mignardise. Ayant levé les yeux plus haut, toute la personne le séduisit. De toute cette personne, il ne voyait d'ailleurs que les chevilles et la tête émergeant d'un peignoir de flanelle blanche, clos avec soin. On le disait sensuel et viveur. C'est donc par la seule grâce de la forme qu'il fut capté d'abord; puis il fut retenu par le charme d'un doux esprit de jeune fille, simple et bon, frais comme les joues et les lèvres. Présenté à la famille, il plut et il devint bientôt fou d'amour. Quand il apercevait Berthe Lannis de loin, sur la longue plage de sable jaune, il frémissait jusqu'aux cheveux. Près d'elle, il devenait muet, incapable de rien dire et même de penser, avec une espèce de bouillonnement dans le coeur, de bourdonnement dans l'oreille, d'effarement dans l'esprit. Était-ce donc de l'amour, cela? Il ne le savait pas, n'y comprenait rien, mais demeurait, en tout cas, bien décidé à faire sa femme de cette enfant. Les parents hésitèrent longtemps, retenus par la mauvaise réputation du jeune homme. Il avait une maîtresse, disait-on, une vieille maîtresse, une ancienne et forte liaison, une de ces chaînes qu'on croit rompues et qui tiennent toujours. Outre cela, il aimait, pendant des périodes plus ou moins longues, toutes les femmes qui passaient à portée de ses lèvres. Alors il se rangea, sans consentir même à revoir une seule fois celle avec qui il avait vécu longtemps. Un ami régla la pension de cette femme, assura son existence. Jacques paya, mais ne voulut pas entendre parler d'elle, prétendant désormais ignorer jusqu'à son nom. Elle écrivit des lettres sans qu'il les ouvrît. Chaque semaine, il reconnaissait l'écriture maladroite de l'abandonnée; et, chaque semaine, une colère plus grande lui venait contre elle, et il déchirait brusquement l'enveloppe et le papier, sans ouvrir, sans lire une ligne, une seule ligne, sachant d'avance les reproches et les plaintes contenues là dedans. Comme on ne croyait guère à sa persévérance, on fit durer l'épreuve tout l'hiver, et c'est seulement au printemps que sa demande fut agréée. Le mariage eut lieu à Paris, dans les premiers jours de mai. Il était décidé qu'ils ne feraient point le classique voyage de noce. Après un petit bal, une sauterie de jeunes cousines qui ne se prolongerait point au delà de onze heures, pour ne pas éterniser les fatigues de cette journée de cérémonies, les jeunes époux devaient passer leur première nuit commune dans la maison familiale, puis partir seuls, le lendemain matin, pour la plage chère à leurs coeurs, où ils s'étaient connus et aimés. La nuit était venue, on dansait dans le grand salon. Ils s'étaient retirés tous les deux dans un petit boudoir japonais, tendu de soies éclatantes, à peine éclairé, ce soir-là, par les rayons alanguis d'une grosse lanterne de couleur, pendue au plafond comme un oeuf énorme. La fenêtre entr'ouverte laissait entrer parfois des souffles frais du dehors, des caresses d'air qui passaient sur les visages, car la soirée était tiède et calme, pleine d'odeurs de printemps. Ils ne disaient rien; ils se tenaient les mains en se les pressant parfois de toute leur force. Elle demeurait, les yeux vagues, un peu éperdue par ce grand changement dans sa vie, mais souriante, remuée, prête à pleurer, souvent prête aussi à défaillir de joie, croyant le monde entier changé par ce qui lui arrivait, inquiète sans savoir de quoi, et sentant tout son corps, toute son âme envahis d'une indéfinissable et délicieuse lassitude. Lui la regardait obstinément, souriant d'un sourire fixe. Il voulait parler, ne trouvait rien et restait là, mettant toute son ardeur en des pressions de mains. De temps en temps, il murmurait: «Berthe!» et chaque fois elle levait les yeux sur lui d'un mouvement doux et tendre; ils se contemplaient une seconde, puis son regard à elle, pénétré et fasciné par son regard à lui, retombait. Ils ne découvraient aucune pensée à échanger. On les laissait seuls; mais, parfois, un couple de danseurs jetait sur eux, en passant, un coup d'oeil furtif, comme s'il eût été témoin discret et confident d'un mystère. Une porte de côté s'ouvrit, un domestique entra, tenant sur un plateau une lettre pressée qu'un commissionnaire venait d'apporter. Jacques prit en tremblant ce papier, saisi d'une peur vague et soudaine, la peur mystérieuse des brusques malheurs. Il regarda longtemps l'enveloppe dont il ne connaissait point l'écriture, n'osant pas l'ouvrir, désirant follement ne pas lire, ne pas savoir, mettre en poche cela, et se dire: «À demain. Demain, je serai loin, peu m'importe!» Mais, sur un coin, deux grands mots soulignés: TRèS URGENT, le retenaient et l'épouvantaient. Il demanda: «Vous permettez, mon amie?» déchira la feuille collée et lut. Il lut le papier, pâlissant affreusement, le parcourut d'un coup et, lentement, sembla l'épeler. Quand il releva la tête, toute sa face était bouleversée. Il balbutia: «Ma chère petite, c'est... c'est mon meilleur ami à qui il arrive un grand, un très grand malheur. Il a besoin de moi tout de suite... tout de suite... pour une affaire de vie ou de mort. Me permettez-vous de m'absenter vingt minutes; je reviens aussitôt?» Elle bégaya, tremblante, effarée: «Allez, mon ami!» n'étant pas encore assez sa femme pour oser l'interroger, pour exiger savoir. Et il disparut. Elle resta seule, écoutant danser dans le salon voisin. Il avait pris un chapeau, le premier trouvé, un pardessus quelconque, et il descendit en courant l'escalier. Au moment de sauter dans la rue, il s'arrêta encore sous le bec de gaz du vestibule et relut la lettre. Voici ce qu'elle disait: «MONSIEUR, «Une fille Ravet, votre ancienne maîtresse, paraît-il, vient d'accoucher d'un enfant qu'elle prétend être à vous. La mère va mourir et implore votre visite. Je prends la liberté de vous écrire et de vous demander si vous pouvez accorder ce dernier entretien à cette femme, qui semble être très malheureuse et digne de pitié. «Votre serviteur, «Dr BONNARD.» Quand il pénétra dans la chambre de la mourante, elle agonisait déjà. Il ne la reconnut pas d'abord. Le médecin et deux gardes la soignaient, et partout à terre traînaient des seaux pleins de glace et des linges pleins de sang. L'eau répandue inondait le parquet; deux bougies brûlaient sur un meuble; derrière le lit, dans un petit berceau d'osier, l'enfant criait, et, à chacun de ses vagissements, la mère, torturée, essayait un mouvement, grelottante sous les compresses gelées. Elle saignait; elle saignait, blessée à mort, tuée par cette naissance. Toute sa vie coulait; et, malgré la glace, malgré les soins, l'invincible hémorragie continuait, précipitait son heure dernière. Elle reconnut Jacques et voulut lever les bras: elle ne put pas, tant ils étaient faibles, mais sur ses joues livides des larmes commencèrent à glisser. Il s'abattit à genoux près du lit, saisit une main pendante et la baisa frénétiquement; puis, peu à peu, il s'approcha tout près, tout près du maigre visage qui tressaillait à son contact. Une des gardes, debout, une bougie à la main les éclairait, et le médecin, s'étant reculé, regardait du fond de la chambre. Alors d'une voix lointaine, en haletant, elle dit: «Je vais mourir, mon chéri; promets-moi de rester jusqu'à la fin. Oh! ne me quitte pas maintenant, ne me quitte pas au dernier moment!» Il la baisait au front, dans ses cheveux, en sanglotant. Il murmura: «Sois tranquille, je vais rester.» Elle fut quelques minutes avant de pouvoir parler encore, tant elle était oppressée et défaillante. Elle reprit: «C'est à toi, le petit. Je te le jure devant Dieu, je te le jure sur mon âme, je te le jure au moment de mourir. Je n'ai pas aimé d'autre homme que toi... Promets-moi de ne pas l'abandonner.» Il essayait de prendre encore dans ses bras ce misérable corps déchiré, vidé de sang. Il balbutia, affolé de remords et de chagrin: «Je te le jure, je l'élèverai et je l'aimerai. Il ne me quittera pas.» Alors elle tenta d'embrasser Jacques. Impuissante à lever sa tête épuisée, elle tendait ses lèvres blanches dans un appel de baiser. Il approcha sa bouche pour cueillir cette lamentable et suppliante caresse. Un peu calmée, elle murmura tout bas: «Apporte-le, que je voie si tu l'aimes.» Et il alla chercher l'enfant. Il le posa doucement sur le lit, entre eux, et le petit être cessa de pleurer. Elle murmura: «Ne bouge plus!» Et il ne remua plus. Il resta là, tenant en sa main brûlante cette main que secouaient des frissons d'agonie, comme il avait tenu, tout à l'heure, une autre main que crispaient des frissons d'amour. De temps en temps, il regardait l'heure, d'un coup d'oeil furtif, guettant l'aiguille qui passait minuit, puis une heure, puis deux heures. Le médecin s'était retiré; les deux gardes, après avoir rôdé quelque temps, d'un pas léger, par la chambre, sommeillaient maintenant sur des chaises. L'enfant dormait, et la mère, les yeux fermés, semblait se reposer aussi. Tout à coup, comme le jour blafard filtrait entre les rideaux croisés, elle tendit ses bras d'un mouvement si brusque et si violent qu'elle faillit jeter à terre son enfant. Une espèce de râle se glissa dans sa gorge; puis elle demeura sur le dos, immobile, morte. Les gardes accourues déclarèrent: «C'est fini.» Il regarda une dernière fois cette femme qu'il avait aimée, puis la pendule qui marquait quatre heures, et s'enfuit oubliant son pardessus, en habit noir, avec l'enfant dans ses bras. Après qu'il l'eût laissée seule, sa jeune femme avait attendu, assez calme d'abord, dans le petit boudoir japonais. Puis, ne le voyant point reparaître, elle était rentrée dans le salon, d'un air indifférent et tranquille, mais inquiète horriblement. Sa mère, l'apercevant seule, avait demandé: «Où donc est ton mari?» Elle avait répondu: «Dans sa chambre; il va revenir.» Au bout d'une heure, comme tout le monde l'interrogeait, elle avoua la lettre et la figure bouleversée de Jacques, et ses craintes d'un malheur. On attendit encore. Les invités partirent; seuls, les parents les plus proches demeuraient. À minuit, on coucha la mariée toute secouée de sanglots. Sa mère et deux tantes, assises autour du lit, l'écoutaient pleurer, muettes et désolées... Le père était parti chez le commissaire de police pour chercher des renseignements. À cinq heures, un bruit léger glissa dans le corridor; une porte s'ouvrit et se ferma doucement; puis soudain un petit cri pareil à un miaulement de chat courut dans la maison silencieuse. Toutes les femmes furent debout d'un bond, et Berthe, la première, s'élança malgré sa mère et ses tantes, enveloppée de son peignoir de nuit. Jacques, debout au milieu de sa chambre, livide, haletant, tenait un enfant dans ses bras. Les quatre femmes le regardèrent effarées; mais Berthe, devenue soudain téméraire, le coeur crispé d'angoisse, courut à lui: «Qu'y a-t-il? dites, qu'y a-t-il?» Il avait l'air fou; il répondit d'une voix saccadée: «Il y a... il y a... que j'ai un enfant, et que la mère vient de mourir...» Et il présentait dans ses mains inhabiles le marmot hurlant. Berthe, sans dire un mot, saisit l'enfant, l'embrassa, l'étreignant contre elle; puis, relevant sur son mari ses yeux pleins de larmes: «La mère est morte, dites-vous?» Il répondit: «Oui, tout de suite... dans mes bras... J'avais rompu depuis l'été... Je ne savais rien, moi... c'est le médecin qui m'a fait venir...» Alors Berthe murmura: «Eh bien, nous l'élèverons ce petit.»
24 juillet 1882

* بــــــــــــــــچـــــه

دومو پاسان

از مدتها پیش ژاک بوردیلر (1) سوگند یاد کرده بود که هرگز ازدواج نکند اما او ناگهان تغییر عقیده داد و این رویداد در فصل تابستان و در ساحل دریا بطور ناگهانی رخ داد !یک روز صبح در حالی که روی شن های ساحل دراز کشیده بود و زنانی را که از آبتنی بر می گشتند می نگریست پاهای کوچکی نظر او را جلب کرد. پاهای ظریف و آراسته ای ! چشمانش را بالا برد و تمام هیکل صاحب پا را دید زد هر چند که او غیر از مچ پا ها و سرش که با یک حوله حمام که به دقت دور خود پیپیده بود چیز بیشتری ندید . بنظر او جذاب و دلربا آمد بنابراین در ابتدا این ظاهر او بود که مفتونش شد و سپس جذب روحیات شیرین و لطیف دختر جوان شد که به سادگی و خوبی گونه هایش با طراوت بود .
او را به خانواده دختر معرفی کردند و آنها خیلی خوشحال شدند او بی درنگ دیوانه وار عاشق شد وقتی که برت لنیس (2) را از فاصله دور روی شنهای زرد رنگ گسترده می دید سوزشی تا ریشه مو هایش حس می کرد وقتی که نزدیک او بود ساکت می شد و قادر به صحبت و حتی فکر کردن نبود قلبش می تپید و گوشش وزوز می کرد و ذهن و خیال او دچار بهت و حیرت می شد . آیا این عشق بود.؟
او نه می دانست و نه می فهمید او اما تصمیم قطعی گرفته بود که این دخترک را به همسری برگزیند.!
پدر و مادر دختر مدتها مردد بودند سوء سابقه و شهرت بد او مانع تصمیم گیری آنها می شد گفته می شد که او یک معشوقه قدیمی دارد یکی از این دل بستگیها که گفته می شد خاتمه یافته اما هنوز اثری از آن باقی مانده است غیر از این هر زن یا دختری که برای کوتاه مدت یا بلند مدت در مسیر او واقع شده بودند دوست داشته بود !بعد همین زنی را که زمانی دوست داشته بود به یکباره رها کرده وحتی برای یک بار دیدن او امتناع می کرد یکی از دوستان او این زن رها شده را در پانسیون خود نگهداری می کرد و در آمد او را تامین می کرد ژاک هزینه را می پرداخت ولی حاضر نبود که درباره او چیزی بشنود حتی وانمود و تلاش می کرد تا نام او را هم نادیده بگیردآن ز ن برایش نامه می نوشت که او هرگز آنها را نمی گشود او هر هفته دست خط کج و معوج و بد زن رها کرده را دریافت می کرد و می شناخت و هر هفته خشم عمیقی در او برعلیه زن فوران می کرد و او فورا پاکت را پاره می کرد بدون آنکه آن را باز کرده باشد و حتی یک سطر آن را خوانده باشد پیشاپیش می دانست محتوای نامه جز ناله و شکایت و سرزنش و ملامت او چیز دیگری نیست .
از آنجائی که هیچ کس به ثبات شخصیتی ژاک باور نداشت آزمودن او تا زمستان به درازا کشید و برت تا فصل بهار موافقتش را اعلام نکرد مراسم ازدواج در اوایل ماه می در پاریس رخ داد.
زوج جوان تصمیم گرفته بودند که به سفر متعارف ازدواج نروند و بعد از مراسم رقص کوتاه دختر عموها و دختر خاله ها که تا ساعت یازده بیشتر طول نمی کشید و برای آنکه مراسم طولانی ازدواج خسته کننده نباشد زوج جوان تصمیم گرفتند اولین شب ازدواج را در خانه والدین دختر بگذرانند و صبح روز بعد به همان ساحلی بروند که برای آنها خیلی دوست داشتنی بود جایی که برای نخستین بار همدیگر را ملاقات کرده بودند و همدیگر را دوست داشته بودند .
شب فرا رسید و در سالن بزرگ رقص ادامه یافت زوج جوان در اتاق پذیرایی خانمها که در آن ابریشمهای روشن آویزان شده بود و نور ملایمی توسط چراغهای رنگی که مانند تخمهای بزرگی از بالا آویزان بودند نشسته بودند از طریق پنجرهوای تازه پنجره وارد اتاق می شد و صورت آنها را نوازش می کرد چون شب گرم و آرامی بود و پر از رایحه بهار بود .
آنها ساکت بودند و دستان همدیگر را گرفته بودند و هر از گاهی دستان همدیگر را بشدت می فشردند عروس با نگاهی رویایی آنجا نشسته بود لبخندی بر لب از این بزرگترین تغییر در زندگی و کمی سرد گم و آماده اشک شوق ریختن ، هر آن از خوشحالی در استانه غش کردن بود معتقد بود که کل دنیا باید بخاطر این تحول بزرگ زندگی او تغییر کند ! و نمی دانست که چرا باید چنین باشد ؟ و احساس می کرد که جسم و روحش تماما در یک خلسه و سستی و بی حالی غیر قابل توصیف و شیرینی فرو رفته است .
مرد با نگاهی مصرانه و لبخند ثابت به زن نگاه می کرد دوست داشت صحبت کند ولی چیزی برای گفتن نمی یافت بنابراین همانجا نشسته تمام احساس خود را با فشردن دست عروس به او نشان می داد گاه بگاه زمزمه می کرد " برت " و هر بار برت چشمانش را بالا می آورد و نگاهی پر شور به او می انداخت آنها برای چند ثانیه به هم می نگریستند و نگاه متنفذ و جذاب زن تا درون مرد نفوذ می کرد .
آنها فکری برای تبادل نداشتند تنهایشان گذاشته بودند اما گاهی بعضی از رقصان یک نگاه سریعی و سری به آنها می انداختند گویی آنها با احتیاط و اعتماد شاهد این ماجرا بودند .
در باز شد و خدمتکار در حالی که سینی ای به دست داشت وارد شد روی سینی نامه ای بود که هم اکنون نامه رسان آورده بود ژاک لرزان نامه را گرفت ترسی مبهم و ناگهانی او را فرا گرفت ترسی مرموز از بد شانسی ناگهانی ، مدت زمان زیادی به نامه نگاه کرد دستخط روی نامه را نمی شناخت جرات با ز کردن آن را هم نداشت و مایل به خواندن آن هم نبود آرزوی سر کشی در او بود که نامه را در جیبش بگذارد و با خودش گفت تا فردا آن را کنار خواهم گذاشت و آن وقت خیلی از اینجا دور شده ام . اما در گوشه نامه دو کلمه " خیلی فوری" که بزرگ نوشته شده بودند و زیر آنها هم خط کشیده شده بود لرزه بر اندام او انداخت . مرد به عروس گفت : عزیزم لطفا مرا ببخشید و در پاکت را باز کرد نامه را خواند کمی رنگش پرید دوباره نامه را خواند و بنظر می رسید که به آهستگی واژه به واژه آن را هجی کرد !
وقتی که سرش را بلند کرد سیمای او نشان می داد که چقدر آشفته است با لکنت گفت : عزیزم این نامه از طرف بهترین دوست من است که دچار مصیبت شدیدی شده است او برای یک موضوع مرگ و زندگی به من احتیاج دارد اگر من شما را برای نیم ساعت ترک کنم مرا می بخشید ؟ فورا بر میگردم .زن لرزان و گیج با لکنت زبان گفت عزیزم برو !زیرا هنوز زمان زیادی نبود که او زنش شده بود نمیتوانست از او علت رفتن را بخواهد مرد ناپدید شد و زن تنها ماند در حالی که به صدای رقص سالن مجاور گوش می کرد.
مرد اولین کت و کلاهی را که دید برداشت و شتابان سه پله یکی پایین رفت وقتی که به خیابان رسید زیر چراغ گازی دهلیز رفت و نامه را دوباره خواند محتوای نامه این بود:
آقا، خانمی به نام راوت ( 3 )از معشوقه های سابق شما که در حال به دنیا آوردن بچه ای می باشد مدعی است که این بچه متعلق به شما می باشد مادر در آستانه مرگ است اما تقاضای دیدن شما را دارد من به خواست خودم این نامه را نوشتم تا از شما بخواهم آخرین خواسته این زن را که بسیار غمگین و شایان ترحم بنظر می رسد بر آورده کنید ارادتمند شما دکتر بونارد (4 )
وقتی که وارد اتاق بیمار شد زن را در حال احتضار دید در نظر اول او را نشناخت دکتر و دو پرستار از او مراقبت می کردند بر روی کف اتاق همه جا سطل های پر از یخ و تکه پارچه های آغشته به خون بود آب فرش را خیس کرده بود دو تا شمع در دفتر و پشت تختخواب روشن بود.بچه در یک تختخواب کوچکی بود و گریه می کرد و هر بار ناله نوزاد سبب می شد که مادر محتضر سعی کند زیر باندهای یخ به خود حرکتی بدهد و بچه را آرام کند .
این زایمان زخم و جراحت کشنده ای بر او وارد کرده بود روح او بدون توجه به تلاش دکتر و باندهای یخی در حال ترک او بود خون ریزی مداوم و بی رحمانه مرگ او را به جلو انداخته بود .
او ژاک را شناخت و سعی کرد تا دستش را بلند کند او چندان ضعیف بود که توان حرکت دستانش را نداشت اما اشک از گونه های رنگ پریده اش سرازیر شد ژاک در کنار تختخواب او زانو زد و دست او را در میان دستانش گرفت و دیوانه وار بر او بوسه زد اندک اندک به صورت لاغر او نزدیک شد در حالی که می خواست صحبت کند یکی از پرستاران با روشن کردن یک شمع دیگر فضای اتاق را روشنتر ساخت.و دکتر از انتهای اتاق ناظر آنها بود سپس زن با صدایی که انگار از دور دست به گوش می رسید گفت : من دارم می میرم ! عزیزم به من قول بده که تا آخرین لحظه در کنار من باشی .آه اکنون من را ترک نکن ! در آخرین لحظات زندگی ام من را رها نکن .
مرد پیشانی و موهای او را بوسید و با چشمانی گریان زمزمه کرد و گفت ناراحت نباش من خواهم ماند .
چند دقیقه ای گذشت تا زن دوباره بتواند صحبت کند چون بسیار ضعیف بود سپس او ادامه داد : این کوچولو مال شماست ! من در پیشگاه خدا قسم می خورم ، در حالی که دارم می میرم سوگند یاد می کنم که من هرگز مرد دیگری را دوست نداشته ام ولی تو باید به من قول بدهید که از بچه محافظت و نگهداری کنید .
مرد می خواست این پیکر رنجور و درد کشیده را در میان بازوانش بگیرد دیوانه از پشیمانی و ندامت و درد زمزمه کرد : من قسم میخورم که او را بزرگ کنم و ازش نگهداری کنم هرگز او را رها نخواهم کرد.
سپس زن سعی کرد تا ژاک را ببوسد ناتوان از بلند کردن سرش ،لبان سفیدش رادر آرزوی بوسیدن او نگه داشته بود و ژاک برای پاسخ به این خواست رقت انگیز لبانش را جلو آورد.به محض انکه زن اندکی احساس آرامش کرد به ژاک گفت : بچه را اینجا بیاور تا ببینم که آیا دوستش دارید ؟
مرد رفت و بچه را آورد و او را مابین هر دو شان گذاشت نوزاد ساکت شد زن زمزمه کرد : دیگر حرکت نکن ! او آرام شده است و مرد همانجا ایستاد و در دستان گرم خود ش دستان سرد و یخ زده او را که در سرمای مرگ می لرزید گرفت همانطوری که مدتها قبل این دستان را با تپش های عاشقانه در دست می گرفت هر از چند گاهی مرد به ساعت نگاهی می انداخت که نیم شب را نواخت سپس ساعت یک ، ساعت دو ......
دکتر برگشت دو تا پرستار پس از مدتی حرکت بدون صدا در اتاق روی میزها به خواب فرو رفته بودند بچه بیدار بود و مادر هم با چشمان بسته ،بنظر می رسید که در حال استراحت بود.
ناگهان به محض انکه روشنایی پریده رنگ سپیده دم به پشت پرده ها خزید زن با چنان سرعتی دستانش را به اطراف دراز کرد که تقریبا با تمای بدن رو کف اتاق افتاد و صدای خرخر از گلویش شنیده می شد بعد بی حرکت به پشت دراز کشید و مرد .
پرستاران به سمت جلو خیز برداشتند و گفتند : همه چیز تمام شد.
مرد یکبار دیگر نگاهی به این زنی که این همه او را دوست داشته بود انداخت و سپس به ساعت نگاه کرد که داشت روی عدد چهار بود مرد بچه در بغل با لباس عصر در حالی که کتش را فراموش کرده بود دوان دوان از آنجا خارج شد.
بعد از آنکه مرد زن جوانش را به مقصذ بیمارستان ترک کرده بو د عروس جوان در ابتداء به اندازه کافی در اتاقش صبر کرده بود بعد وقتی که دید مرد بر نگشت با ظاهری بی تفاوت به سالن پذیرایی برگشت اما بشدت نگران و مضطرب بود وقتی که مادرش او را تنها دید از او پرسید : پس شوهرت کجاست؟ دختر جواب داد که او در اتاقش هست همین حالا می آید.!
پس از یک ساعت وقتی که همه او را مورد سئوال قرار دادند او ماجرای نامه و آشفته شدن ظاهر ژاک وترس از تصادف را برای آنها توضیح داد.
آنها هنوز انتظار می کشیدند مهمانها آنجا را ترک کردند تنها اقوام نزدیک ماندند نیمه های شب عروس به رختخواب رفت در حالی که به تلخی می گریست مادر و دو خاله او ساکت و نومید در کنار تختخواش نشسته بودند و به گریه او گوش می کردند.پدر به ایستگاه پلیس رفت تا شاید خبری از او به دست بیاورد.
ساعت پنج صبح صدای ضعیفی در راهرو شنیده شد در به آرامی باز وبسته شد ناگهان صدای گریه ضعیفی همچون میو میو کردن گربه ای در سرتاسر خانه ساکت و آرام شنیده شد !
همه زنان و پیشاپیش آنها برت به سمت جلو پریدند برت در حالی که حوله حمام پوشیده بود خاله هایش را کنار زد .
ژاک با رنگی پریده و نفسی بریده در حالی که بچه را در بغل داشت در وسط اتاق ایستاده بود چهار زن با شگفتی به او نگاه می کردند اما برت که ناگهان شجاعت خود را باز یافته بود با قلبی مملو از درد به جلو دوید و فریاد زد این چیست !؟ موضوع چیست ؟
مرد مات و حیران به دور و بر خود نگاهی کرد و مختصر پاسخ داد:
من...من بچه دار شدم ولی مادرش همین حالا در گذشت !
وبا دستان لرزانش بچه را رو به جلو نگه داشت .
بدون حتی یک کلمه برت بچه را گرفت او را بوسید و در آغوشش فشرد سپس چشمان غرق در اشکش را به سوی شوهرش گرداند و پرسید :گفتی که مادر این بچه مرده است ؟ مرد پاسخ داد : بله....همین حالا ، ودر میان بازوان من... ،من از تابستان با او بهم زده بودم ! من هیچی نمی دانستم !دکتر به دنبال من فرستاده بود.
برت زمزمه کرد : خوب ! ما بچه را بزرگ خواهیم کرد .
تمرین ترجمه ای از خودم

(* ) در یک جا عنوان داستان " هدیه ازدواج " است .

Berthe Lannis 3- Ravet 4 - Dr Bonnard - 2 - Jacques Bourdillèr1

دور از یارانم

Casablanca

2006-08-04T00:30:00.000-07:00

LA FOLLE

(G . de Maupassant)

Tenez, dit M. Mathieu d'Endolin, les bécasses me rappellent une bien sinistre anecdote de la guerre.
Vous connaissez ma propriété dans le faubourg de Cormeil. Je l'habitais au moment de l'arrivée des Prussiens.
J'avais alors pour voisine une espèce de folle, dont l'esprit s'était égaré sous les coups du malheur. Jadis, à l'âge de vingt-cinq ans, elle avait perdu, en un seul mois, son père, son mari et son enfant nouveau- né.
Quand la mort est entrée une fois dans une maison, elle y revient presque toujours immédiatement, comme si elle connaissait la porte.
La pauvre jeune femme, foudroyée par le chagrin, prit le lit, délira pendant six semaines. Puis, une sorte de lassitude calme succédant à cette crise violente, elle resta sans mouvement, mangeant à peine, remuant seulement les yeux. Chaque fois qu'on voulait la faire lever, elle criait comme si on l'eût tuée. On la laissa donc toujours couchée, ne la tirant de ses draps que pour les soins de sa toilette et pour retourner ses matelas.
Une vieille bonne restait près d'elle, la faisant boire de temps en temps ou mâcher un peu de viande froide. Que se passait-il dans cette âme désespérée ? On ne le sut jamais ; car elle ne parla plus. Songeait- elle aux morts ? Rêvassait-elle tristement, sans souvenir précis ? Ou bien sa pensée anéantie restait-elle immobile comme de l'eau sans courant ?
Pendant quinze années, elle demeura ainsi fermée et inerte.

La guerre vint ; et, dans les premiers jours de décembre, les Prussiens pénétrèrent à Cormeil.
Je me rappelle cela comme d'hier. Il gelait à fendre les pierres ; et j'étais étendu moi-même dans un fauteuil, immobilisé par la goutte, quand j'entendis le battement lourd et rythmé de leurs pas. De ma fenêtre, je les vis passer.
Ils défilaient interminablement, tous pareils, avec ce mouvement de pantins qui leur est particulier. Puis les chefs distribuèrent leurs hommes aux habitants. J'en eus dix-sept. La voisine, la folle, en avait douze, dont un commandant, vrai soudard, violent, bourru.
Pendant les premiers jours tout se passa normalement. On avait dit à l'officier d'à côté que la dame était malade ; et il ne s'en inquiéta guère. Mais bientôt cette femme qu'on ne voyait jamais l'irrita. Il s'informa de la maladie ; on répondit que son hôtesse était couchée depuis quinze ans par suite d'un violent chagrin. Il n'en crut rien sans doute, et s'imagina que la pauvre insensée ne quittait pas son lit par fierté, pour ne pas voir les Prussiens, et ne leur point parler, et ne les point frôler.
Il exigea qu'elle le reçût ; on le fit entrer dans sa chambre. Il demanda d'un ton brusque :
« Je vous prierai, matame, de fous lever et de tescentre pour qu'on fous foie. »
Elle tourna vers lui ses yeux vagues, ses yeux vides, et ne répondit pas.
Il reprit :
« Che ne tolérerai bas d'insolence. Si fous ne fous levez bas de ponne volonté, che trouverai pien un moyen de fous faire bromener tout seule. »
Elle ne fit pas un geste, toujours immobile comme si elle ne l'eût pas vu.
Il rageait, prenant ce silence calme pour une marque de mépris suprême. Et il ajouta :
« Si vous n'êtes pas tescentue temain... »
Puis, il sortit.
Le lendemain, la vieille bonne, éperdue, la voulut habiller ; mais la folle se mit à hurler en se débattant. L'officier monta bien vite ; et la servante, se jetant à ses genoux, cria :
« Elle ne veut pas, monsieur, elle ne veut pas. Pardonnez-lui ; elle est si malheureuse. »
Le soldat restait embarrassé n'osant, malgré sa colère, la faire tirer du lit par ses hommes. Mais soudain il se mit à rire et donna des ordres en allemand.
Et bientôt on vit sortir un détachement qui soutenait un matelas comme on porte un blessé. Dans ce lit qu'on n'avait point défait, la folle, toujours silencieuse, restait tranquille, indifférente aux événements tant qu'on la laissait couchée. Un homme par-derrière portait un paquet de vêtements féminins.
Et l'officier prononça en se frottant les mains :
« Nous ferrons pien si vous ne poufez bas vous hapiller toute seule et faire une bétite bromenate. »
Puis on vit s'éloigner le cortège dans la direction de la forêt d'Imauville.
Deux heures plus tard les soldats revinrent tout seuls.
On ne revit plus la folle. Qu'en avaient-ils fait ? Où l'avaient-ils portée ! On ne le sut jamais.

La neige tombait maintenant jour et nuit, ensevelissant la plaine et les bois sous un linceul de mousse glacée. Les loups venaient hurler jusqu'à nos portes.
La pensée de cette femme perdue me hantait ; et je fis plusieurs démarches auprès de l'autorité prussienne, afin d'obtenir des renseignements. Je faillis être fusillé.
Le printemps revint. L'armée d'occupation s'éloigna. La maison de ma voisine restait fermée ; l'herbe drue poussait dans les allées.
La vieille bonne était morte pendant l'hiver. Personne ne s'occupait plus de cette aventure ; moi seul y songeais sans cesse.
Qu'avaient-ils fait de cette femme ? s'était-elle enfuie à travers les bois ! L'avait-on recueillie quelque part, et gardée dans un hôpital sans pouvoir obtenir d'elle aucun renseignement. Rien ne venait alléger mes doutes ; mais, peu à peu, le temps apaisa le souci de mon cœur.
Or, à l'automne suivant, les bécasses passèrent en masse ; et, comme ma goutte me laissait un peu de répit, je me traînai jusqu'à la forêt. J'avais déjà tué quatre ou cinq oiseaux à long bec, quand j'en abattis un qui disparut dans un fossé plein de branches. Je fus obligé d'y descendre pour y ramasser ma bête. Je la trouvai tombée auprès d'une tête de mort. Et brusquement le souvenir de la folle m'arriva dans la poitrine comme un coup de poing. Bien d'autres avaient expiré dans ces bois peut-être en cette année sinistre ; mais je ne sais pourquoi, j'étais sûr, sûr, vous dis-je, que je rencontrais la tête de cette misérable maniaque.
Et soudain je compris, je devinai tout. Ils l'avaient abandonnée sur ce matelas, dans la forêt froide et déserte ; et, fidèle à son idée fixe, elle s'était laissée mourir sous l'épais et léger duvet des neiges et sans remuer le bras ou la jambe.
Puis les loups l'avaient dévorée.
Et les oiseaux avaient fait leur nid avec la laine de son lit déchiré.
J'ai gardé ce triste ossements. Et je fais des vœux pour que nos fils ne voient plus jamais de guerre.

زن د یـــــــــــــــــــــوانــــــــــه
دو مو پاسان

آقای ماتیو دو آندولین (1) گفت : گوش کنید ! صدای خروس جنگلی –ابیا – (2) یک قصه و ماجرای حزن انگیز و فاجعه باری را در ایام جنگ فرانسه و پروس را به یاد من می آورد .
شما می دانید که مٍِِلک من در حومه کورمیل (3) بود وقتی که نیروهای پروسی رسیدند من در آن زمان آنجا زندگی می کردم .
در همسایگی من زنی زندگی می کرد که به نوعی جنون مبتلا بود او زیر بار مصائب دچار روان پریشی شده بود قبل از این در سن 27 سالگی در طی یک ماه او پدر ،شوهر و فرزند تازه متولد شده اش را از دست داده بود. وقتی که مرگ یکبار وارد منزلی می شود قطعا فورا به آنجا برخواهد گشت پنداری که راه ورود به آنجا را یادگرفته است !
زن جوان بیچاره در اثر این غمها ذوب شده و هذیان گویان مدت شش ماه در رختخواب مانده بود سپس یک کسالت ملایم جانشین آن بحران شدید شد او بی حرکت ماند و با رنج و اندوه غذا می خورد و تنها چشمهایش را حرکت می داد هر بار که می خواستند او را از سر جایش بلند کنند چنان فریاد می زد تو گویی که آنها می خواستند او را بکشند !ناچار به او اجازه دادند که همیشه و مدام در رختخوابش دراز بکشد و روانداز او را زمانی بر می داشتند که او را به توالت می بردند یا تشکش را جابجا می کردند .
یک خدمتکار پیر و مهربان نزد او ماند که گاه بگاه به او آب می داد تا بنوشد یا ذره ای گوشت سرد می داد تا بخورد .در درون این روح مایوس و نا امید چی می گذشت ؟ هیچکس هیچی نمی دانست چون که او هرگز حرف نمی زد ! آیا به مرگ می اندیشید ؟ آیا خوابهای پریشان و کابوس می دید بدون آنکه آنها را به دقت به یاد آورد ؟ یا آنکه افکار نیستی اندیشش همچون آب راکد بدون تغییر مانده بود ؟
او مدت 15 سال بی حرکت و بی تفاوت و منزوی در رختخوابش ماند !
جنگ فرا رسید و در اولین روزهای ماه دسامبر نیروهای پروسی وارد کورمیل شدند من آن را خوب به خاطر دارم تو گویی همین دیروز بود ! هوا چنان سرد بود که سنگها را می تر کاند و می شکافت من خودم هم بخاطر درد نقرس روی یک تخت افتاده بودم و توان حرکت نداشتم که صدای سنگین قدمهای موزون پاهای نیروهای مهاجم پروسی را می شنیدم و عبور آنها را از مقابل پنجره می دیدم .
آنها بطور پایان ناپذیری همه شبیه به هم در حال رژه رفتن بودند با حرکت ویژه عروسکهای نخی روی سیمها که متعلق به آنها بود . پس از آن فرمانده پروسی نیروهایش را در خانه های ما تقسیم کرد و اسکان داد که 17 نفر به من افتاد و سهم همسایه دیوانه من 12 نفر شد که شخص فرمانده که آدمی وحشی و خشن و پر هیاهو بود از جمله آن دوازده نفر بود .
روزهای اول همه چیز عادی بئد یکی به افسر فرمانده گفته بود که آن خانم بیمار است و نباید خود را از بابت او نگران کنند اما همین زنی که هیچ آزاری به آنها نرسانده بود آنها می خواستند به بیماری او پی ببرند می پرسیدند که بیماری او چی هست ؟
به آنها گفتند که این زن متعاقب یک سری مصیبت و غم و اندوه عمیق در رختخواب ماندگار شده است بدون شک اشغالگران این توضیحات را قبول نداشتند و تصور می کردند که زن بیچاره مجنون از روی غرور و خود خواهی رختخوابش را ترک نمی کند تا چشمش به نیروهای اشغالگر پروسی نیفتد و با آنها صحبت نکند و تماسی با آنها نداشته باشد .!
فرمانده اصرار می کرد تا وارد اتاق زن شود و او را ملاقات کند و سرانجام وارد اتاق او شد.
او با لحن خشن گفت: خانم من ار شما خواهش می کنم که یکبار هم که شده از رختخوابتان خارج شوید !
زن دیوانه چشمان مات و تهی اش را به سمت او چرخاند و هیچ پاسخی نداد .
فرمانده گفت : من تحمل تحقیر و توهین را ندارم اگر زن به خواست خودش از رختخوابش خارج نشود من ابزار هایی در اختیار دارم که او را به اجبار از رختخوابش بیرون بکشم .
زن عکس العملی از خود نشان نداد همچنان بدون حرکت و جنبش بود انگار که هیچ چیز را ندیده است !
فرمانده بسیار خشمگین شد و این سکوت زن دیوانه را نشانه تحقیر خودش گرفت و افزود اگر تا فردا از جایت بر نخاستی آنوقت خواهی دید.....!و سپس آنجا را ترک کرد.
صبح روز بعد خدمتکار پیر با پریشانی می خواست به او لباس بپوشاند اما زن دیوانه فریاد میزد و با تمام قوا دست به مقاومت زد افسر با سرعت بالا آمد خدمتکار روی پاهای افسر افتاد و گریان می گفت : او نمی تواند ، آقا او نمی تواند ! او را ببخشید خیلی بدبخت است .
فرمانده بسیار ناراحت بود ولی علیرغم خشم شدیدش جرات نکرد تا به سربازانش دستور دهد تا او را از رختخوابش بیرون بکشند اما ناگهان لبخند موزیانه ای بر لبانش نشست و به زبان المانی به سربازانش دستوری داد .خیلی زود چند تا از سرباز ها به زن نزدیکش شدند و چهار گوشه تشک او را گرفتند انگار که داشتند مرد مجروحی را روی برانکارد حمل می کردند زن دیوانه چون هنوز روی تشکش بود ساکت و آرام ماند سربازان او را بردند در حالی که یکی از سربازان به دنبال آنها ساکی مملو از لباسهای زن بیچاره را حمل می کرد .
افسر درحالی که دستانش را بهم می زد گفت ما فقط می خواهیم ببینیم که آیا به تنهایی می تواند لباسش را بپوشد و کمی هم راه برود !
سربازان به این صورت و با حمل زن دیوانه از آنجا دور و راه جنگل ایما ویل (4) را در پیش گرفتند .
دو ساعت بعد از این حادثه سربازان همه بدون زن دیوانه برگشتند و هیچ اثری از زن نبود . با زن دیوانه چکار کرده بودند ؟ او را کجا برده بودند ؟هیچکس هیچی نمیدانست .
برف بدون وقفه شب و روز می بارید لایه ضخیمی از برف جنگل و زمین را پوشانده بود گرگها زوزه کشان تا پشت در خانها هم پیش آمده بودند .
فکر این زن ناپدید شده مرا شدیدا به خود مشغول کرده بود چندین بار از مقاماتارتش پروس تقاضا کردم تا از سرنوشت زن دیوانه به من اطلاعی بدهند که نزدیک بود به این خاطر تیر بارانم کنند .
بهار فرا رسید ارتش اشغالگر عقب نشینی کرد و آنجا را ترک کرد اما هنوزهم در خانه همسلیه من بسته باقی مانده بود و علفها در معابر خانه زن همسایه روئیده بود.
خدمتکار پیر هم در فصل زمستان مرده بود و هیچکس خودش را با ماجرای آن زن خودش را مشغول نمی کرد.تنها من بدون وقفه در فکر زن ذدیوانه بودم . آنها با آن زن بیچاره چکار کرده بودند ؟ آیا او موفق شد بود تا بگریزد و توانسته بود از جنگل بگریزد ؟آیا کسی او را پیدا کردئه بود و به بیمارستان برده بود ؟بدون آنکه بتواند اطلاعاتی از او کسب کند .
هیچ چیز نمی توانست شک من را بر طرف کند اما گذشت زمان و مرور ایا م کم کم نگرانی های قلب مرا هم تسکین داد .
پاییز بعد پرنده ابیا –خروس جنگلی- دسته دسته از جنگلهای آنجا عبور می کردند و به وفور یافت می شدند درد نقرس من هم کمی تسکین پیدا کرده بود و به من اجازه می داد تا داخل جنگل بروم .
چهار یا پنج پرنده نک دراز کشته بودم که یکی دیگر را هم شکار کردم اما این یکی در یک گودال پر از شاخ و برگ درختان افتاد و نا پدید شد من برای برداشتن آن پرنده می بایستی داخل گودال بروم من پرنده را داخل گودال دیدم که کنار بدن یک انسان مِِرده افتاده بود فورا فکر و خیال و خاطره زن دیوانه به ذهنم خطور کرد همانند مشتی که بر سینه ام فرود آورده باشند . شاید تعداد خیلی زیادی انسان در طی آن سالهای مصیبت بار در جنگل کشته شده باشند اما من نمی دانم چرا ، مطمئن بودم کاملا مطمئن بودم که من جمجمه آن زن دیوانه بیچاره را پیدا کردم .!
ناگهان فهمیدم و همه چیز را حدس زدم آنها زن دیوانه را روی تشکش در سرمای طاقت فرسا ودر میان جنگل غیر مسکون تنها رها کردند و او هم وفادار به آن عقیده ثابت و لایتغیرش به خودش اجازه داده بود تا زیر لایه ای ضخیم از برف بمیرد بدون اینکه به خود زحمت بدهد تا دستان و پاهایش را حر کت بدهد. !
سپس گرگها او را با حرص و ولع دریده بودند و بلعیده بودند و پرندگان با پشمهای تشک زن دیوانه برای خودشان آشیانه ساخته بودند من استخوانهای او را جمع آوری کرد م .
و آرزو می کنم و دعا می کنم که فرزندان ما دیگر هرگز جنگی را نبینند .

تـــــــــــــــــر جـــــــــــــــــمـــــــــه از خــــــــــــــــود م

1- M . Mathieu d’ Endolin 2-Becasses 3-Cormeil –
4 – Imauville

2006-07-12T22:02:00.000-07:00

FABLE IX - WILLIAM SAROYAN

The Tribulations of the Simple Husband Who Wanted Nothing More than to Eat Goose but was Denied this Delight by His Unfaithful Wife and Her Arrogant but Probably Handsome Lover.

A simple husband one morning took his wife a goose and said, Cook this bird for me; when I come home in the evening I shall eat it.

The wife plucked the bird, cleaned it, and cooked it. In the afternoon her lover came. Before going away he asked what food he could take with him to his friends. He looked into the oven and saw the roasted goose.

That is for my husband, the wife said.

I want it, the lover said. If you do not let me take it, I shall never love you again.

The lover went off with the goose.

In the evening the husband sat at the table and said, Bring me the goose.

What goose? the wife said.

The goose I brought you this morning, the husband said. Bring it to me.

Are you serious? the wife said. You brought me no goose. Perhaps you dreamed it.

Bring me the goose, the husband shouted.

The wife began to scream, saying, My poor husband has lost his mind. My poor husband is crazy. What he has dreamed he imagines has happened.

The neighbors came and believed the wife, so the husband said nothing and went hungry, except for bread and cheese and water.

The following morning the husband brought his wife another goose and said, Is this a goose?

Yes, the wife said.

Am I dreaming?-No.

Is this the goose's head?-Yes.

Wings?-Yes.

Feathers?-Yes.

All right, the husband said, cook it. When I come home tonight I'll eat it.

The wife cooked the goose. The lover came.

There is another goose today, he said. I can smell it.

You cannot take it, the wife said. I had a terrible scene with my husband last night, and again this morning. It is too much, I love you but you cannot have the goose.

Either you love me or you don't love me, the lover said. Either I take the goose or not.

So he took the goose.

Bring the goose, the husband said.

My poor husband, the wife screamed. He's stark raving mad. Goose, goose, goose. What goose? There is no goose. My poor, poor husband.

The neighbors came and again believed the wife.

The husband went hungry.

The following morning he bought another goose in the city. He hired a tall man to carry the goose on a platter on his head. He hired an orchestra of six pieces, and with the musicians in a circle around the tall man carrying the goose, he walked with them through the streets to his house, calling to his neighbors.

When he reached his house there were many people following him.

He turned to the people and said, Mohammedans, neighbors, the world, heaven above, fish in the sea, soldiers, and all others, behold, a goose.

He lifted the bird off the platter.

A goose, he cried.

He handed the bird to his wife.

Now cook the God Damned thing, he said, and when I come home in the evening I will eat it.

The wife cleaned the bird and cooked it. The lover came. There was a tender scene, tears, kisses, running, wrestling, more tears, more kisses, and the lover went off with the goose.

In the city the husband saw an old friend and said, Come out to the house with me tonight; the wife's roasting a goose; we'll take a couple of bottles of rakki and have a hell of a time.

So the husband and his friend went out to the house and the husband said, Have you cooked the goose?

Yes, the wife said. It's in the oven.

Good, the husband said. You were never really a bad wife. First, my friend and I will have a few drinks: then we will eat the goose.

The husband and his friend had four or five drinks and then the husband said, All right, bring the goose.

The wife said, There is no bread; go to your cousin's for bread; goose is no good without bread.

All right, the husband said.

He left the house.

The wife said to the husband's friend, My husband is crazy. There is no goose. He has brought you here to kill you with this enormous carving knife and this fork. You had better go.

The man went. The husband came home and asked about his friend and the goose.

Your friend has run off with the goose, the wife said. What kind of a friend do you call that, after I slave all day to cook you a decent meal?

The husband took the carving knife and the fork and began running down the street. At length in the distance he saw his friend running and he called out, Just a leg, my friend, that's all.

My God, the other said, he is truly crazy.

The friend began to run faster than ever. Soon the husband could run no more. He returned wearily to his home and wife. Once again he ate his bread and cheese. After this plain food he began to drink rakki again.

As he drank, the truth began to come to him little by little, as it does through alcohol.

When he was very drunk he knew all about everything. He got up and quietly whacked his wife across the room.

If your lover's got to have a goose every day, he said, you could have told me. Tomorrow
I will bring two of them. I get hungry once in a while myself, you know.

غـــــــــــــــــاز
ویلیام سارویان

رنج و عذاب یک شوهر ساده لوح که بسیار مایل به خوردن گوشت غاز بود اما توسط همسر بی وفایش و دوستدار کستاخ و شاید جذابش هر بار نا کام می شد .

یک شوهر ساده لوح یک روز صبح " غازی " را به خانه آورد و به همسرش گفت این را بپز تا شب که به خانه آمدم آن را بخورم .
زن پرهای پرنده را کند و آن را پاک کرد و پخت .بعد از ظهر دوستدارش آمد قبل از انکه آنجا را ترک کند به زن گفت خوراکی چی دارید تا من برای دوستانم ببرم؟ او به درون اجاق نگاه کرد و غاز پخته را دید.
زن گفت : این مال شوهرم است.
دوستدار گفت : من این را می خواهم اگر اجازه ندهی من آن را ببرم دیگر هرگز تو را دوست نخواهم داشت
بنابراین دوستدار با غاز انجا را ترک کرد !
شب شوهر برگشت و روی میز غذا خوری نشست و گفت : غاز را بیاور!
زن گفت : کدام غاز ؟؟؟!!!
شوهر گفت : همان غازی که امروز صبح آوردم و به تو دادم زود آن را برای من بیار.
زن گفت جدی می گویی ! تو امروز صبح غازی به خانه آوردید . شاید دارید خیال بافی می کنید !
شوهر فریاد زد: غاز را بیاور !
زن شروع به جیغ زدن کرد و گفت شوهرم دیوانه شده است عقلش را از دست داده آنچه را خیال می کند به جای واقعیت گرفته است
همسایه ها آمدند و جانب زن را گرفتند مرد خاموش شد و چیزی نگفت. گرسنه ماند و فقط چند لقمه نان و پنیر با آب خورد.
صبح روز بعد شوهر یک غاز دیگر خرید و به خانه آورد و به زنش گفت : آیا این یک غاز است ؟
زن گفت : بله !
شوهر گفت : آیا من دارم خواب می بینم ؟
زن گفت :نخیر !
شوهر گفت :آیا این سر غاز است ؟
زن گفت : بله!
شوهر گفت :آیا این بالهای غاز است ؟
زن گفت :بله!
شوهر گفت : انها پرهای غاز هستند ؟
زن گفت : بله !
شوهر گفت : بسیار خوب ! پس آن را بپز تا شب برگشتم آن را بخورم !
زن غاز را پخت . باز هم دوستدار آمد!
دوستدارگفت : من فکر می کنم امروز یک غاز دیگه پخته اید بوی آن را من حس می کنم !
زن گفت : شما دیگر نمیتوانید این یکی را ببرید من دیشب سر غاز با شوهرم کلی دعوا داشتم و امروز صبح هم جر وبحث داشتیم من تو را دوست دارم ولی تو نمیتوانی غاز را ببرید.
دوستدارگفت : دوستم داشته باشید یا نداشته باشید من باید غاز را ببرم !
بنابراین دوستدارغاز را برد
شب شوهر برگشت و گفت : غاز را بیاور!
زن جیغ کشید و گفت : بیچاره شوهرم ! او کاملا دیوانه شده . غاز ،غاز،غاز کدام غاز !!!؟؟؟غازی در کار نیست ! شوهر بیچاره ام !!!!!!!
با صدای دادو فریاد زن و شوهر همسایه ها آمدند و باز هم مثل قبل حق را به زن دادند و برای خیالاتی شدن شوهر احساس تاسف کردند!!
مرد آن شب هم گرسنه ماند و چیزی نگفت !
صبح روز بعد مرد به بازار شهر رفت و یک غاز خرید و یک مرد بلند قد را اجیر کرد و به خدمت گرفت تا غاز را در یک دیس بزرگ روی سرش حمل کند . یک ارکستر موسیقی مرکب از شش نوازنده هم اجیر کرد تا دور مردی که غاز را حمل می کرد حلقه بزنند و موسیقی بنوازند شوهر هم همراه آنها به سمت خانه اش در حال راه رفتن بود !
وقتی که به خانه اش رسید جمعیت زیادی دور آنها جمع شده بودند !!
شوهر رو به جمعیت کرد و با صدای بلند گفت : مسلمانان ،همسایه ها ، جهان ،سربازان ،خدای آسمانها ، ماهی های دریا، همه وهمه ... این غاز را ببینید !
شوهر غاز را از روی دیس برداشت و فریاد زد یک غاز !!
و سپس غاز را به زنش داد !
شوهر خطاب به زنش گفت " این غاز لعنتی را بپز تا شب که برگشتم آن را بخورم !
زن غاز را تمیز کرد و آن را پخت باز هم دوستدارآمد !بعد از مدت زمانی که با هم گذراندنددوستدار رفت در حالی که غاز را با خود برد !
شوهر شب در شهر در حال آمدن به خانه بود که به یک دوست قدیمی برخورد و خطاب به او گفت امشب با من به منزل ما بیا. زنم یک غاز درست کرده است چند قدحی می خوریم و این روزگار جهنمی را با هم خوش می گذرانیم. !
بنابراین شوهر و دوستش به خانه آمدند . شوهر به زنش گفت غاز را پخته اید ؟
زن گفت: بله ! توی اجاق است
شوهر گفت : خیلی خوب ! تو هرگز یک زن بدی نبوده اید . من و دوستم ابتدائ چند قدحی می نوشیم و سپس غاز را می خوریم.
شوهر و دوستش 4 یا 5 قدح نوشیدند و سپس شوهر به زنش گفت خیلی خوب حالا غاز را بیاور !
زن گفت : در خانه نان نداریم به خانه پسر عمویت برو و مقداری نان بیاور چون غاز بدون نان مزه ندارد.
شوهر گفت : بسیار خوب و خانه را ترک کرد
زن پیش مهمان آمد و به او گفت : غازی در کار نیست شوهرم دیوانه شده است و می خواهد با این خنجر بزرگ تو را بکشد بهتر است تا برنگشته فرار کنید !
مهمان دستپاچه گریخت .شوهر برگشت و پرسید مهمان من و غاز کجاست ؟
زن گفت : عجب رفیق هایی که تو داری !!! غاز را دزدید و فرار کرد در حالی که من یک روز تمام صرف پختن آن کرده بودم !
مرد قاشق و چنگال را برداشت و در خیابان شروع به دویدن کرد سر انجام دوستش را در دور دست در انتهای خیابان در حال دویدن دید شوهر فریاد زد دوست من فقط یک بال غاز را به من بده فقط همین !
دوست او به پشت سرش نگاه کرد و با خودش گفت خدای من او کاملا دیوانه است !
دوست تند تر دوید شوهر خسته شد و دیگر نتوانست بدود بنا براین خسته و کوفته به خانه و پیش زنش برگشت باز هم لقمه ای نان و پنیر خورد پس از این غذای ساده چند قدحی نوشید . بعد از نوشیدن چند قدح اندک اندک حقیقت بر او آشکار شد
وقتی که او کاملا مخمور بود حقایق بر او آشکار می شد بلند شد و به آرامی شروع به زدن زنش کرد.
شوهر گفت اگر قرار است فاسق تو هر روز یک غاز بخورد خوب این را از اول به من می گفتی تا من هر بار دو تا غاز بخرم تا این قدر گرسنه نمانم .!

تـــــــــــــــر جـــــــــــــــــمــه از خـــــــــــــود م

http://www.geocities.com/ogcolin/jordanie/pages/aqaba.htm

2006-06-19T08:36:00.000-07:00

La Mer
May 22, 2006 07:55AM

La mer
Qu'on voit danser le long des golfes clairs
A des reflets d'argent
La mer
Des reflets changeants
Sous la pluie
La mer
Au ciel d'été confond
Ses blancs moutons
Avec les anges si purs
La mer bergère d'azur
Infinie
Voyez
Près des étangs
Ces grands roseaux mouillés
Voyez
Ces oiseaux blancs
Et ces maisons rouillées
La mer
Les a bercés
Le long des golfes clairs
Et d'une chanson d'amour
La mer
A bercé mon cœur pour la vie

send to a friend Download

2006-06-15T19:54:00.000-07:00

G. de Maupassant

LA MORTE

Je l'avais aim饠鰥rdument ! Pourquoi aime-t-on ? Est-ce bizarre de ne plus voir dans le monde qu'un 괲e, de n'avoir plus dans l'esprit qu'une pens饬 dans le coeur qu'un d鳩r, et dans la bouche qu'un nom : un nom qui monte incessamment, qui monte, comme l'eau d'une source, des profondeurs de l'⭥, qui monte aux l趲es, et qu'on dit, qu'on redit, qu'on murmure sans cesse, partout, ainsi qu'une pri貥.
Je ne conterai point notre histoire. L'amour n'en a qu'une, toujours la mꭥ. Je l'avais rencontr饠et aim饮 Voil࠴out. Et j'avais v飵 pendant un an dans sa tendresse, dans ses bras, dans sa caresse, dans son regard, dans ses robes, dans sa parole, envelopp鬠li鬠emprisonn頤ans tout ce qui venait d'elle, d'une fa篮 si compl败 que je ne savais plus s'il faisait jour ou nuit, si j'鴡is mort ou vivant, sur la vieille terre ou ailleurs.
Et voil࠱u'elle mourut. Comment ? Je ne sais pas, je ne sais plus.
Elle rentra mouill饬 un soir de pluie, et le lendemain, elle toussait. Elle toussa pendant une semaine environ et prit le lit.
Que s'est-il pass頿 Je ne sais plus.
Des m餥cins venaient, 飲ivaient, s'en allaient. On apportait des rem褥s; une femme les lui faisait boire. Ses mains 鴡ient chaudes, son front br? et humide, son regard brillant et triste. Je lui parlais, elle me r鰯ndait. Que nous sommes-nous dit ? Je ne sais plus. J'ai tout oubli鬠tout, tout ! Elle mourut, je me rappelle tr賠bien son petit soupir, son petit soupir si faible, le dernier.
La garde dit :"Ah!" Je compris, je compris ! Je n'ai plus rien su. Rien. Je vis un pr괲e qui pronon硠ce mot : " Votre maesse." Il me sembla qu'il l'insultait. Puisqu'elle 鴡it morte on n'avait plus le droit de savoir cela. Je le chassai. Un autre vint qui fut tr賠bon, tr賠doux. Je pleurai quand il me parla d'elle.
On me consulta sur mille choses pour l'enterrement. Je ne sais plus.
Je me rappelle cependant tr賠bien le cercueil, le bruit des coups de marteau quand on la cloua dedans. Ah ! mon Dieu !
Elle fut enterr饠! enterr饠! Elle ! dans ce trou ! Quelques personnes 鴡ient venues, des amies. Je me sauvai. Je courus.
Je marchai longtemps ࠴ravers des rues. Puis je rentrai chez moi.
Le lendemain je partis pour un voyage.

Hier, je suis rentr頠 Paris.
Quand je revis ma chambre, notre chambre, notre lit, nos meubles, toute cette maison o?it rest頴out ce qui reste de la vie d'un 괲e apr賠sa mort, je fus saisi par un retour de chagrin si violent que le faillis ouvrir la fen괲e et me jeter dans la rue. Ne pouvant plus demeurer au milieu de ces choses, de ces murs qui l'avaient enferm饬 abrit饬 et qui devaient garder dans leurs imperceptibles
fissures mille atomes d'elle, de sa chair et de son souffle, je pris mon chapeau, afin de me sauver. Tout ࠣoup, au moment d'atteindre la porte, je passai devant la grande glace du vestibule qu'elle avait fait poser l࠰our se voir, des pieds ࠬa t괥, chaque jour, en sortant, pour voir si toute sa toilette allait bien, 鴡it correcte et jolie, des bottines ࠬa coiffure.
Et je m'arr괡i net en face de ce miroir qui l'avait souvent refl鴩e. Si souvent, si souvent, qu'il avait d?der aussi son image.
J'鴡is lࠤebout, fr魩ssant, les yeux fix鳠sur le verre, sur le verre plat, profond, vide, mais qui l'avait contenue tout enti貥, poss餩e autant que moi, autant que mon regard passionn鮠Il me sembla que j'aimais cette glace - je la touchai, - elle 鴡it froide ! Oh ! le souvenir ! le souvenir ! miroir douloureux, miroir br?, miroir vivant, miroir horrible, qui fait souffrir toutes les tortures ! Heureux les hommes dont le coeur, comme une glace o?ssent et s'effacent les reflets, oublie tout ce qu'il a contenu, tout ce qui a pass頤evant lui, tout ce qui s'est contempl鬠mir頤ans son affection, dans son amour ! Comme je souffre ! Je sortis et, malgr頭oi, sans savoir, sans le vouloir, j'allai vers le cimeti貥.
Je trouvai sa tombe toute simple, une croix de marbre, avec ces quelques mots: "Elle aima, fut aim饬 et mourut."
Elle 鴡it lଠl୤essous, pourrie ! Quelle horreur ! Je sanglotais, le front sur le sol.
J'y restai longtemps, longtemps. Puis je m'aper絳 que le soir venait. Alors un d鳩r bizarre, fou, un d鳩r d'amant d鳥sp鲩 s'empara de moi. Je voulus passer la nuit pr賠d'elle, derni貥 nuit, ࠰leurer sur sa tombe. Mais on me verrait, on me chasserait. Comment faire ?
Je fus rus鮠Je me levai et me mis ࠥrrer dans cette ville des disparus. J'allais, J'allais. Comme elle est petite cette ville ࠣ?de l'autre, celle o?n vit l Et pourtant comme ils sont plus nombreux que les vivants, ces morts. Il nous faut de hautes maisons, des rues, tant de place, pour les quatre g鮩rations qui regardent le jour en mꭥ temps, boivent l'eau des sources, le vin des vignes et mangent le pain des plaines.
Et pour toutes les g鮩rations des morts, pour toute l'飨elle de l'humanit頤escendue jusqu'࠮ous, presque rien, un champ, presque rien ! La terre les reprend, l'oubli les efface. Adieu !
Au bout du cimeti貥 habit鬠j'aper絳 tout ࠣoup le cimeti貥 abandonn鬠celui o? vieux d馵nts ach趥nt de se mꬥr au sol, o? croix elles-mꭥs pourrissent, o?n mettra demain les derniers venus. Il est plein de roses libres, de cypr賠vigoureux et noirs, un jardin triste et superbe, nourri de chair humaine.
J'鴡is seul, bien seul. Je me blottis dans un arbre vert. Je m'y cachai tout entier, entre ces branches grasses et sombres.
Et j'attendis, cramponn頡u tronc comme un naufrag頳ur une 鰡ve.

Quand la nuit fut noire, tr賠noire, je quittai mon refuge et me mis ࠭archer doucement, ࠰as lents, ࠰as sourds, sur cette terre pleine de morts.
J'errai longtemps, longtemps, longtemps. Je ne la retrouvais pas. Les bras 鴥ndus, les yeux ouverts, heurtant des tombes avec mes mains, avec mes pieds, avec mes genoux, avec ma poitrine, avec ma t괥 elle-mꭥ, j'allais sans la trouver. Je touchais, je palpais comme un aveugle qui cherche sa route, je palpais des pierres, des croix, des grilles de fer, des couronnes de verre, des couronnes de fleurs fan饳 ! Je lisais les noms avec mes doigts, en les promenant sur les lettres. Quelle nuit ! quelle nuit ! Je ne la retrouvais pas !
Pas de lune! Quelle nuit! J'avais peur, une peur affreuse dans ces 鴲oits sentiers, entre deux lignes de tombes ! Des tombes ! des tombes ! des tombes. Toujours des tombes ! A droite, ࠧauche, devant moi, autour de moi, partout, des tombes ! Je m'assis sur une d'elles, car je ne pouvais plus marcher tant mes genoux fl飨issaient.
J'entendais battre mon coeur ! Et j'entendais autre chose aussi ! Quoi ? un bruit confus innommable ! Etait-ce dans ma t괥 affol饬 dans la nuit imp鮩trable, ou sous la terre myst鲩euse, sous la terre ensemenc饠de cadavres humains, ce bruit ? Je regardais autour de moi!
Combien de temps suis-je rest頬࠿ Je ne sais pas. J'鴡is paralys頰ar la terreur, j'鴡is ivre d'鰯uvante, pr괠ࠨurler, pr괠࠭ourir.
Et soudain il me sembla que la dalle de marbre sur laquelle j'鴡is assis remuait. Certes, elle remuait, comme si on l'e?ulev饮 D'un bond je me jetai sur le tombeau voisin, et je vis, oui, je vis la pierre que je venais de quitter se dresser toute droite; et le mort apparut, un squelette nu qui, de son dos courb頬a rejetait. Je voyais, je voyais tr賠bien, quoique la nuit fut profonde. Sur la croix je pus lire : "Ici repose Jacques Olivant, d飩d頠 l'⧥ de cinquante et un ans. Il aimait les siens, fut honn괥 et bon, et mourut dans la paix du Seigneur."
Maintenant le mort aussi lisait les choses 飲ites sur son tombeau. Puis il ramassa une pierre dans le chemin, une petite pierre aigu묠et se mit ࠬes gratter avec soin, ces choses. Il les effa硠tout ࠦait, lentement, regardant de ses yeux vides la place o?t ࠬ'heure elles 鴡ient grav饳; et du bout de l'os qui avait 鴩 son index, il 飲ivit en lettres lumineuses comme ces lignes qu'on trace aux murs avec le bout d'une allumette :
"Ici repose Jacques Olivant, d飩d頠 l'⧥ de cinquante et un ans. Il hⴡ par ses duret鳠la mort de son p貥 dont il d鳩rait h鲩ter, il tortura sa femme, tourmenta ses enfants, trompa ses voisins, vola quand il le put et mourut mis鲡ble."
Quand il eut achev頤'飲ire, le mort immobile contempla son oeuvre. Et je m'aper絳, en me retournant, que toutes les tombes 鴡ient ouvertes, que tous les cadavres en 鴡ient sortis, que tous avaient effac頬es mensonges inscrits par les parents sur la pierre fun鲡ire, pour y r鴡blir la v鲩t鮼BR> Et je voyais que tous avaient 鴩 les bourreaux de leurs proches, haineux, d鳨onn괥s, hypocrites, menteurs, fourbes, calomniateurs, envieux, qu'ils avaient vol鬠tromp鬠accompli tous les actes honteux, tous les actes abominables, ces bons p貥s, ces 鰯uses fid謥s, ces fils d鶯u鳬 ces jeunes filles chastes, ces commer确ts probes, ces hommes et ces femmes dits irr鰲ochables.
Ils 飲ivaient tous en mꭥ temps, sur le seuil de leur demeure 鴥rnelle, la cruelle, terrible et sainte v鲩t頱ue tout le monde ignore ou feint d'ignorer sur la terre.
Je pensai qu'elle aussi avait d?tracer sur sa tombe.
Et sans peur maintenant, courant au milieu des cercueils entrouverts, au milieu des cadavres, au milieu des squelettes, j'allai vers elle, s?e je la trouverais aussit?BR> Je la reconnus de loin, sans voir le visage envelopp頤u suaire.
Et sur la croix de marbre o?t ࠬ'heure j'avais lu : " Elle aima, fut aim饬 et mourut. "
J'aper絳 :
"Etant sortie un jour pour tromper son amant, elle eut froid sous la pluie, et mourut. "

31 mai 1887

مُردگان
دو مو پاسان
او را دیوانه وار دوست داشتم.
چرا بعضی دوست می دارند ؟ چرا بعضی دوست می دارند !؟ چه قدر عجیب است که ببینی که فقط یک نفر در دنیا ،فقط یک فکر در ذهن ،فقط یک آرزو در دل و فقط یک نام بر لبانش داشته باشد،نامی که پیوسته بر زبانش جاری شوداوج بگیرد همچون آب یک چشمه ! از اعماق روح بر لبها جاری می شودنامی که یک نفر بارها و بارها تکرار می کند مدام زمزمه می می کند در همه جا مانند یک نیایش کننده...!
من می خواهم داستان مان را برای شما باز گو گنم چرا که عشق همواره یکی است و همواره همان است. من اورا دیدم و به او علاقمند شدم همه ماجرا همین است و یک سال تمام در آتش عشق او سوختم لمس کردن او ،در آغوش او بودن در لباسهای او در کلمات او که با دقت انتخاب می شدند بی تاب بودم هر چی که از جانب او بود من شیفته آن بودم دیگر اهمیتی نمی دادم که شب است یا روز ؟ مرده ام یا زنده ام؟بر روی این کره زمین کهنسال.....
اما ناگهان او مرد !!! چطور؟ من نمیدانم ،من الان دیگر هیچی نمیدانم به هر حال یک روز غروب او به خانه آمد در حالی که کاملا خیس بود چون باران سنگینی در حال باریدن بود.روز بعد به شدت سرفه می کرد او برای مدت یک هفته مدام سرفه کرد و در رختخواب ماند. چه اتفاقی افتاده بود من الان به یاد ندارم اما دکتر ها آمدند و نسخه ها نوشتتند و داروهایی تجویز کردند و زنان او را وادار کردند تا آن داروها را بنوشد.دستانش خیلی داغ بود پیشانی اش از شدت تب می سوخت و چشمانش براق و غمگین بود وقتی که با او صحبت می کردم او به من پاسخ می داداما من الان بخاطر ندارم که او چی گفت.من هر چیزی ،هر چیزی ،هر چیزی که او گفته است کاملا فراموش کرد ه ام ولی هنوز چهر ه او و آن آه و ناله ضعیفش را بخاطر دارم. پرستار گفت : آه ! و من فهمیدم ! من فهمیدم!
من بیشتر از این هیچ چیزی نمی دانستم هیچ چیز. من یک کشیش دیدم که گفت : معشوقه شما..؟این تعبیر کشیش به نظر من توهین به او بود چون او مرده بود.هیچ کس حق نداشت که دیگر این اصطلاح را به کار ببرد بنابراین من او را بیرون کردم.کشیش دیگری آمد که مهربان و خونگرم بود و وقتی که در باره او صحبت کرد من اشک ریختم . آنها در مورد چگونگی مراسم خاکسپاری با من مشورت کردند ولی من هیچی از گفته های آنها را به یاد ندارم اما صدای برخورد چکش با میخ را پس از آنکه او را در تابوت گذاشته بودندخوب به خاطر دارم. آه خدایا ! آه خدایا!...او را دفن کردند ! دفن!در آن گودال!چند نفر از دوستان او از زنان آمده بودند. من گریختم و وارد خیابان شدم به خانه رفتم وروز بعد راهی سفر شدم.

* * * * *
دیروز به پاریس برگشتم. وقتی که دوباره اتاقم را دیدم اتاقمان ،تختخوابمان،اثاثیه مان و تمام چیزهایی که از یک انسان بعد از مرگش باقی می ماند چنان حزن واندوه عمیقی بر من مستولی شد که در من این اندیشه شکل گرفت تا پنجره را باز کنم و خودم را از پنجره به خیابان پرتاب کنم بیش از این نمی توانستم در میان این چیزها،در میان این دیوارها که زمانی او را در بر گرفته بودندو سقفی که سر پناهی برای او بودبمانم همان جایی که هزاران زره از او ،از پوست او و از نفس او در لابلای شکافهای غیر محسوس خود داشتند بمانم .کلاهم را برداشتم تا از آنجا بگریزم اما به محض رسیدن به درگاه از مفابل آینه بزرگی که در راهرو بودگذشتم!همان آینه ای که او آنجا گذاشته بودتا بتواند هر بار که از خانه خارج می شودخودش را هر روز از سر تا پا برانداز کندتا ببیند که آیا آرایش او خوب ودرست وزیبا هست واز پوتین های کوچولویش تا کلاهش را برانداز کند.مدت زمان کوتاهی در مقابل آینه ای که بارها و بارها او را در خود ش انعکاس داده بود ایستادم آینه ای که ممکن بود هنوز انعکاسی از او را در خود نگه داشته باشدمن انجا ایستاده بودم با تنی لرزان در حالیکه چشمانم به سطح آن شیشه صاف،عمیق و تهی که زمانی او را بطور کامل در یر گرفته بود خیره ماندم همان قدر به آینه تعلق داشت که به من. حس کردم که مجذوب آینه شده ام آن را لمس کردم آینه سرد بود. آ ه خاطرات! آینه غمبار ،آینه سوزان، آینه مخوفی که انسان را دستخوش عذابی چنان می کند.خوشبخت مردی که قلبی از یخ داردخوشبخت مردی که آنچه را زمانی در قلبش داشته به وادی فراموشی می سپارد آنچه را که زمانی بر او گذشته است هر آنچه را که خودش را درآن دیده یا در عواطف منعکس شده در عشقش ...اه چقدر من رنج می کشم.من بدون اینکه بدانم و بدون اینکه بخواهم به سمت گورستان رفتم قبر ساده او را یافتم با یک صلیب سفید مر مری که این چند کلمه روی آن بود:
" او دوست داشت، دوست داشته شد،و در گذشت."
او آنجا آن زیر بود، پوسیده !چه وحشتناک بود من هق هق گریه می کردم در حالیکه پیشانیم روی خاک بود.مدت زمان زیادی آنجا ماندم زمانی طولانی..بعد دیدم که هوا در حال تاریک شدن است یک حس عجیب و دیوانه وار، آرزوی یک دلباخته نومید بر من دست یافت. می خواستم شب را ،آخرین شب، را گریان بر سر گور او بگذرانم.اما ممکن بود من را ببینند و بیرونم کنند. پس چه کارا بایستی می کردم؟ من زیرک بودم بلند شدم و شروع به پرسه زدن در شهر مردگان کردم. راه رفتم و راه رفتم.چقدر این شهر در مقایسه با دیگر شهر ها، شهر هایی که ما زندگان در آن زندگی می کنیم کوچک و حقیر است. با این وجود چقدر تعداد مردگان از زند ها بیشتر است!ما زند ه ها به خانه های بلند،به خیابان های پهن و عریض و فضاهای وسیع نیاز داریم.به اتاق های بیشتر برای چهار نسلی که از آب چشمه ها نوشیده و نور آفتاب را دیده و آرد دشت ها را خورد ه اند.
اما مردگان برای تمام نسل ها، که نوع بشر از آنها به ما رسیده ،بندرت ،بندرت چیزی از آنها باقی مانده زمین آنها را باز پس گرفته است و فراموشی آنها را محو کرده.و خدا حافظ..
در آنتهای گورستان من متوجه شدم که در قدیمی ترین بخش گورستان هستم جایی که آنهایی را که خیلی وقت پیش پیش مُرده اند و با خاک یکسان شده اند جایی که حتی صلیبهای سنگی هم فرسوده شده اند! جایی که احتمالا مُردگان جدید را فردا در آنجا دفن خواهند کردند. آنجا پر از رز های خودرو سروهای ستبر و بلند و تیره و و باغ زیبا و غمگینی بود که از بدن انسانها تغذیه می کنند. من تنها بودم کاملا تنها. پای یک درخت سبز دو لا شدم و آنجا خودم را بطور کامل در لابلای شاخ و برگ انبوه و تیره آن خودم مخفی کردم و مانند یک ناوی که پس از غرق شدن کشتی اش خود را به تخته پاره ای می چسباند به تنه درخت چسبیده بودم و صبر می کردم.
وقتی که هوا کاملا تاریک شد من از پناه گاهم خارج شدم و آهسته ،آرام و بی صداروی زمینی که پُر از مردگان بود شروع به حرکت کردم و با دستان گشوده جلو می رفتم در حالی که دستان ،پاها،زانوان،سینه و حتی سرم با قبرها برخورد می کرد بدون اینکه قادر باشم که او را پیدا کنم و مانند پیر مردی که کورمال کور مال بخواهد راهش را پیدا کند پیش می رفتم و سنگها ،صلیبها ،نرده های آهنی و حلقه های پژمرده گل را لمس می کردم و نام ها را با انگشتانم می خواندم با حرکت انگشت روی حروف الفبا..چه شبی بود ! چه شبی بود! من نمی توانستم او را دو باره پیدا کنم.
ماه نبود چه شبی بود من ترسیده بودم در میان دو ردیف قبر و یک معبر تنگ بشدت ترسیده بودم قبر ،قبر ،قبر هیچ چیزی جز قبر وجود نداشت در سمت راستم ،در سمت چپم در مقابلم، دور و برم همه جا قبر بود من روی یکی از آن قبر ها نشستم یگر نمی توانستم راه بروم زانوانم خیلی سست و ناتوان شده بودند من می توانستم صدای ضربان قلبم را بشنوم همچین یک صدای دیگر راهم می شنیدم ! صدای چی ؟یک صدای گیج کننده و نا شناخته و مبهم . آیا این صدا درون سرم بود ؟در این شب نفوذ نا پذیر ! یا زیر این زمین اسرار آمیز بود ؟زمینی که با بدن انسانها بذر افشانی شده بود !من به اطراف خودم نگاه کردم ولی برای چه مدتی آنجا ماندم نمیدانم؟ از ترس فلج شده بودم از ترس یخ زده بودم و آماده فریاد زدن و آماده مردن!
ناگهان چنین بظرم رسید که تخته سنگ مرمرین قبری که من رویش نشسته بودم در حال حرکت کردن بود مطمئنا در حال حرکت بود چون شروع به بلند شدن کرد !من با یک جهش روی سنگ قبر مجاور پریدم من دیدم بله من دیدم سنگی که لحظاتی قبل ترک کرده بودم شروع کرد به بلند شدن ! سپس شخص مُرده ظاهرشد .یک اسکلت برهنه بود با پشتی خمیده اش سنگ رابه عقب هُل دادبا اینکه شب کاملا تاریک بود من این را به وضوح دیدم و روی صلیپ توانستم بخوانم :
در اینجا ژاک اولیوان آرمیده است که در 51 سالگی در گذشت او خانواده اش را دوست داشت مهربان و شرافتمند بود و با آرامش جان به جان آفرین تسلیم کرد !
شخص مُرده نوشته حک شده روی قبرش را خواندسپس او سنگی را از روی زمین بر داشت سنگ کوچک و نوک تیزی و با دقت شروع به پاک کردن و تراشیدن حروف حک شده روی قبرش کرد. او به آرامی آنها را پاک کرد و با سوراخ خالی چشمهایش به جای حروف حک شده نگاه کرد و بعد با نوک تیز استخوانی که زمانی سر انگشتان او بودند شروع کرد با حروف منوری نوشت:
اینجا ژاک اولیوان مدفون شده است که در 51 سالگی مُرد او با نا مهربانی مرگ پدرش را پیش انداخت تا ثروت او را به ارث ببرد. او همسرش را زجر داد و فرزندانش راعذاب داد. همسایگانش را فریفت و از هر کس که توانست دزدید ودر فلاکت و پستی مُرد.
وقتی که نوشتن را تمام کرد مرد مُرده بی حرکت ایستاد در حالی که به نوشته اش نگاه می کرد.وقتی که برگشتم و به دور و برم نگاه کردم متوجه شدم که تمام قبرها باز شده اند و همه مُردگان از قبرهاشان خارج شده بودند و همه سرگرم پاک کردن دروغ هایی بودند که توسط بستگانشان روی سنگ قبرشان حک شده بودند و به به جای این همه دروغ ،حقیقت را می نوشتند و من فهمید م که همه آنها دغلباز ،بد خواه و بد اندیش،متقلب ،دورو،دروغگو،حسود،رذل و مجرم بوده اند .و همسایگان شان را آزرده اند همه آنها دزدی می کرده اند و فریب داده اند و هر کار زشت و نفرت انگیزی را مرتکب شده اند ! آن پدران خوب ،آن همسران وفادار ،آن پسران فداکار ،آن دختران پاکدامن و آن بازرگانان درستکار و همه این مردان و زنانی که معصوم و بی گناه نامیده می شدند! همه آنها در آستانه ورود به جایگاه ابدی شان ،همه در حال نوشتن حقیقت ،حقیقت مهیب و مقدسی بودند که دیگران از آن اطلاع نداشتند ویاوانمود می کردند که از آن بی خبرند!
من با خودم فکر کردم که بایستی که او هم چیزی روی سنگ قبرش نوشته باشدبنابراین بدون هیچ ترسی از میان تابوت های نیم باز و جنازه ها و اسکلت ها به سوی او دویدم و مطمئن بودم که فورا او را پیدا می کنم . بدون دیدن چهره اش در جا او را شناختم با چهره ای که در ملحفه پیچیده شده بود بر روی صلیب او که لحظا تی قبل این نوشته را خوانده بودم :
" او دوست داشت ،دوست داشته شد،و در گذشت"
خواندم :

او دریک روز بارانی با هدف خیانت به شوهرش –معشوقش- از خانه خارج شد به شدت سرما خورد و مُرد.!!!
بنظر میرسد که مردم بامداد مرا بیهوش روی قبر او یافته بودند.

ترجمه از : خودم

2006-06-15T19:45:00.000-07:00

LA DÉCLARATION UNIVERSELLE DES DROITS DE L'HOMME
__La Déclaration universelle des droits de l’homme
اعلامیه جهانی حقوق بشر
Le 10 décembre 1948, au Palais de Chaillot, à Paris, les 58 Etats membres de l'Assemblée générale des Nations unies ont adopté la Déclaration universelle des droits de l'homme.

Préambule

Considérant que la reconnaissance de la dignité inhérente à tous les membres de la famille humaine et de leurs droits égaux et inaliénables constitue le fondement de la liberté, de la justice et de la paix dans le monde,
از آنجا كه شناسایی حیثیت ذاتی كلیه اعضا خانواده بشری و حقوق یكسان و انتقال ناپذیر آنان اساس آزادی و عدالت و صلح را در جهان تشكیل می‌دهد،

Considérant que la méconnaissance et le mépris des droits de l'homme ont conduit à des actes de barbarie qui révoltent la conscience de l'humanité et que l'avènement d'un monde où les êtres humains seront libres de parler et de croire, libérés de la terreur et de la misère, a été proclamé comme la plus haute aspiration de l'homme,
از آنجایی كه عدم شناسایی و تحقیر حقوق بشر، منتهی به اعمال وحشیانه گردیده است كه روح بشریت را به‌عصیان واداشته و ظهور دنیایی كه در آن، افراد بشردر بیان و عقیده، آزاد و از ترس و فقر، فارغ باشند، بعنوان بالاترین آمال بشر اعلام شده‌است،

Considérant qu'il est essentiel que les droits de l'homme soient protégés par un régime de droit pour que l'homme ne soit pas contraint, en suprême recours, à la révolte contre la tyrannie et l'oppression,
از آنجا كه اساسا حقوق انسانی را باید با اجرای قانون حمایت كرد تا بشر به عنوان آخرین علاج، به قیام بر علیه ظلم و فشار، مجبور نگردد،
Considérant qu'il est essentiel d'encourager le développement de relations amicales entre nations,
از آنجا كه اساسا لازم است توسعه روابط دوستانه بین ملل را مورد تشویق قرار داد،
Considérant que, dans la Charte, les peuples des Nations unies ont proclamé à nouveau leur foi dans les droits fondamentaux de l'homme, dans la dignité et la valeur de la personne humaine, dans l'égalité des droits des hommes et des femmes, et qu'ils se sont déclarés résolus à favoriser le progrès social et à instaurer de meilleures conditions de vie dans une liberté plus grande,
از آنجا كه مردم ملل متحد، ایمان خود را به حقوق اساسی بشرو مقام و ارزش فرد انسانی و تساوی حقوق مرد و زن مجددا در منشور، اعلام كرده‌اندو تصمیم راسخ گرفته‌اندكه به پیشرفت اجتماعی، كمك كنند و در محیطی آزاد‌تر، وضع زندگی بهتری بوجود آورند،
Considérant que les Etats Membres se sont engagés à assurer, en coopération avec l'Organisation des Nations Unies, le respect universel et effectif des droits de l'homme et des libertés fondamentales,
از آنجا كه دول عضو، متحد شده‌اند كه احترام جهانی و رعایت واقعی حقوق بشر و آزادی‌های اساسی را با همكاری سازمان ملل متحدتامین كنند،
Considérant qu'une conception commune de ces droits et libertés est de la plus haute importance pour remplir pleinement cet engagement,
از آنجا كه حسن تفاهم مشتركی بین حقوق و آزادی‌ها برای اجرای كامل این تعهدكمال اهمیت را دارد،
L'Assemblée générale
Proclame la présente Déclaration universelle des droits de l'homme comme l'idéal commun à atteindre par tous les peuples et toutes les nations afin que tous les individus et tous les organes de la société, ayant cette Déclaration constamment à l'esprit, s'efforcent, par l'enseignement et l'éducation, de développer le respect de ces droits et libertés et d'en assurer, par des mesures progressives d'ordre national et international, la reconnaissance et l'application universelles et effectives, tant parmi les populations des Etats Membres eux-mêmes que parmi celles des territoires placés sous leur juridiction.
مجمع عمومی، این اعلامیه جهانی حقوق بشر را آرمان مشتركی برای تمام مردم و كلیه ملل اعلام می‌كند تا جمیع افراد و همه اركان اجتماع، این اعلامیه را دائما مد نظر داشته باشند و مجاهدت كنند كه بوسیله تعلیم و تربیت، این حقوق و آزادیها، توسعه یابد و با تدابیر تدریجی ملی و بین‌المللی، شناسایی و اجرای واقعی و حیاتی آنها، چه در میان خود ملل عضو، و چه در بین كشورهایی كه در قلمرو آنها می‌باشند، تامین گردد.

Article 1
Tous les êtres humains naissent libres et égaux en dignité et en droits. Ils sont doués de raison et de conscience et doivent agir les uns envers les autres dans un esprit de fraternité.
تمام افراد بشر، آزاد به دنیا می‌آیند و از لحاظ حیثیت و حقوق، با هم برابرند. همه دارای عقل و وجدان می‌باشند و باید نسبت به یكدیگر با روح برادری رفتار كنند.

Article 2
Chacun peut se prévaloir de tous les droits et de toutes les libertés proclamés dans la présente Déclaration, sans distinction aucune, notamment de race, de couleur, de sexe, de langue, de religion, d'opinion politique ou de toute autre opinion, d'origine nationale ou sociale, de fortune, de naissance ou de toute autre situation.

هركس می‌تواند بدون هیچگونه تمایز، مخصوصا از حیث نژاد، رنگ، جنس، زبان، مذهب، عقیده سیاسی یا هر عقیده دیگر، از تمامی حقوق و آزادیهایی كه در اعلامیه حاضر، دكر شده است، بهره‌متد گردد.

De plus, il ne sera fait aucune distinction fondée sur le statut politique, juridique ou international du pays ou du territoire dont une personne est ressortissante, que ce pays ou territoire soit indépendant, sous tutelle, non autonome ou soumis à une limitation quelconque de souveraineté.
بعلاوه، هیچ تبعیضی بعمل نخواهد آمد كه مبتنی بر وضع سیاسی، اداری و قضایی یا بین‌المللی كشور یا سرزمینی باشد كه شخص، به آن تعلق دارد، خواه این كشور مستقل، تحت قیمومت یا غیر خود مختار بوده یا حاكمیت آن، به شكلی، محدود شده باشد.

Article 3
Tout individu a droit à la vie, à la liberté et à la sûreté de sa personne.
هركس حق زندگی، آزادی و امنیت شخصی دارد.
Article 4
Nul ne sera tenu en esclavage ni en servitude; l'esclavage et la traite des esclaves sont interdits sous toutes leurs formes.
احدی را نمی‌توان در بردگی، نگه‌داشت و داد و ستد بردگان، به هر شكلی كه باشد، ممنوع است.

Article 5
Nul ne sera soumis à la torture, ni à des peines ou traitements cruels, inhumains ou dégradants.
احدی را نمی‌توان تحت شكنجه، یا مجازات یا رفتاری قرار داد كه ظالمانه یا برخلاف انسانیت و شئون بشری باشد.

Article 6
Chacun a le droit à la reconnaissance en tous lieux de sa personnalité juridique.
هركس خق دارد كه شخصیت حقوقی او در همه جا، بعنوان یك انسان در مقابل قانون شناخته شود.

Article 7
Tous sont égaux devant la loi et ont droit sans distinction à une égale protection de la loi. Tous ont droit à une protection égale contre toute discrimination qui violerait la présente Déclaration et contre toute provocation à une telle discrimination.

همه افراد در پیشگاه قانون یکسانند و حق دارند که بی هیچ تفاوت از پشتیبانی قانون بطور برابر استفاده کنند.هر کس حق دارد در مقابل هر گونه تبعیض که ناقض این اعلامیه باشد و در مقابل هر گونه عملی که چنین تبعیضی را تشویق کند، از حمایت یکسان قانون بر خوردار گردد.

Article 8
Toute personne a droit à un recours effectif devant les juridictions nationales compétentes contre les actes violant les droits fondamentaux qui lui sont reconnus par la constitution ou par la loi.
در برابر اعمالی كه حقوق اساسی فرد را مورد تجاوز قرار بدهد و آن حقوق بوسیله قانون اساسی یا قانون دیگری،‌ برای او شناخته شده باشد، هركس حق رجوع به حاكم ملی صالح دارد.

Article 9
Nul ne peut être arbitrairement arrêté, détenu ni exilé.
احدی نمی‌تواند خودسرانه، توقیف، حبس یا تبعید شود.
Article 10
Toute personne a droit, en pleine égalité, à ce que sa cause soit entendue équitablement et publiquement par un tribunal indépendant et impartial, qui décidera, soit de ses droits et obligations, soit du bien-fondé de toute accusation en matière pénale dirigée contre elle.
هر شخص با مساوات كامل حق دارد كه دعوايش در دادگاهی مستقل و بی طرف، منصفانه و علنی رسيدگی شود و چنين دادگاهی در باره‌ ء حقوق و الزامات وی، يا هر اتهام جزايی كه به او زده شده باشد، تصميم بگيرد.
Article 11
Toute personne accusée d'un acte délictueux est présumée innocente jusqu'à ce que sa culpabilité ait été légalement établie au cours d'un procès public où toutes les garanties nécessaires à sa défense lui auront été assurées.

هر شخصی كه به بزهكاری متهم شده باشد، بی گناه محسوب می‌شود تا هنگامی كه در جريان محاكمه ای علنی كه در آن تمام تضمين‌های لازم برای دفاع او تامين شده باشد، مجرم بودن وی به طور قانونی محرز گردد.
Nul ne sera condamné pour des actions ou omissions qui, au moment où elles ont été commises, ne constituaient pas un acte délictueux d'après le droit national ou international. De même, il ne sera infligé aucune peine plus forte que celle qui était applicable au moment où l'acte délictueux a été commis.
هيچ كس برای انجام دادن يا انجام ندادن عملی كه در موقع ارتكاب آن، به موجب حقوق ملی يا بين المللی جرم شناخته نمی‌شده است، محكوم نخواهد شد. همچنين هيچ مجازاتی شديدتر از مجازاتی كه در موقع ارتكاب جرم به آن تعلق می‌گرفت، دربارهء كسی اعمال نخواهد شد.
Article 12
Nul ne sera l'objet d'immixtions arbitraires dans sa vie privée, sa famille, son domicile ou sa correspondance, ni d'atteintes à son honneur et à sa réputation. Toute personne a droit à la protection de la loi contre de telles immixtions ou de telles atteintes.
نبايد در زندگی خصوصی، امور خانوادگی، اقامت گاه يا مكاتبات هيچ كس مداخله‌های خودسرانه صورت گيرد يا به شرافت و آبرو و شهرت كسی حمله شود. در برابر چنين مداخله‌ها و حمله‌هايی، برخورداری از حمايت قانون، حق هر شخصی است.
Article 13
Toute personne a le droit de circuler librement et de choisir sa résidence à l'intérieur d'un Etat.
هر شخصی حق دارد در داخل هر كشور آزادانه رفت وآمد كند و اقامتگاه خود را برگزيند.
Toute personne a le droit de quitter tout pays, y compris le sien, et de revenir dans son pays.
هر شخصی حق دارد هر كشوری ، از جمله كشور خود را ترك كند يا به كشورخويش بازگردد.
Article 14
Devant la persécution, toute personne a le droit de chercher asile et de bénéficier de l'asile en d'autres pays.
در برابر شكنجه، تعقيب و آزار، هر شخصی حق درخواست پناهندگی و برخورداری از پناهندگی در كشورهای ديگر را دارد.
Ce droit ne peut être invoqué dans le cas de poursuites réellement fondées sur un crime de droit commun ou sur des agissements contraires aux buts et aux principes des Nations unies.
در موردی كه تعقيب واقعا در اثر جرم عمومی و غيرسياسی يا در اثر اعمالی مخالف با هدف‌ها و اصول ملل متحد باشد، نمی‌توان به اين حق استناد كرد.
Article 15
Tout individu a droit à une nationalité.
هر فردی حق دارد كه تابعيتی داشته باشد.
Nul ne peut être arbitrairement privé de sa nationalité, ni du droit de changer de nationalité.
هيچ كس رانبايد خودسرانه از تابعيت خويش ، يا از حق تغيير تابعيت محروم كرد.
Article 16
A partir de l'âge nubile, l'homme et la femme, sans aucune restriction quant à la race, la nationalité ou la religion, ont le droit de se marier et de fonder une famille. Ils ont des droits égaux au regard du mariage, durant le mariage et lors de sa dissolution.
هر مرد و زن بالغی حق دارند بی هيچ محدوديتی از حيث نژاد، مليت، يا دين با همديگر زناشويی كنند و تشكيل خانواده بدهند. در تمام مدت زناشويی و هنگام انحلال آن، زن و شوهر در امور مربوط به ازدواج حقوق برابر دارند.
Le mariage ne peut être conclu qu'avec le libre et plein consentement des futurs époux.
ازدواج حتما بايد با رضايت كامل و آزادانهء زن و مرد صورت گيرد.
La famille est l'élément naturel et fondamental de la société et a droit à la protection de la société et de l'Etat.
خانواده ركن طبيعی و اساسی جامعه است و بايد از حمايت جامعه و دولت بهره مند شود.
Article 17
Toute personne, aussi bien seule qu'en collectivité, a droit à la propriété.
هر شخصی به تنهايی يا به صورت جمعی حق مالكيت دارد.
Nul ne peut être arbitrairement privé de sa propriété
هيچ كس را نبايد خودسرانه از حق مالكيت محروم كرد.
Article 18
Toute personne a droit à la liberté de pensée, de conscience et de religion; ce droit implique la liberté de changer de religion ou de conviction ainsi que la liberté de manifester sa religion ou sa conviction, seule ou en commun, tant en public qu'en privé, par l'enseignement, les pratiques, le culte et l'accomplissement des rites.
هر شخصی حق دارد از آزادی انديشه، وجدان و دين بهره مند شود. اين حق مستلزم آزادی تغيير دين يا اعتقاد و همچنين آزادی اظهار دين يا اعتقاد، در قالب آموزش دينی، عبادت‌ها و اجرای آيين‌ها و مراسم دينی به تنهايی يا به صورت جمعی، به طور خصوصی يا عمومی است.
Article 19
Tout individu a droit à la liberté d'opinion et d'expression, ce qui implique le droit de ne pas être inquiété pour ses opinions et celui de chercher, de recevoir et de répandre, sans considérations de frontières, les informations et les idées par quelque moyen d'expression que ce soit.
هر فردی حق آزادی عقيده و بيان دارد و اين حق، مستلزم آن است كه كسی از داشتن عقايد خود بيم و نگرانی نداشته باشد و در كسب و دريافت و انتشار اطلاعات و افكار، به تمام وسايل ممكن، و بدون ملاحظات مرزی، آزاد باشد.
Article 20
Toute personne a droit à la liberté de réunion et d'association pacifiques.
Nul ne peut être obligé de faire partie d'une association.
هر شخصی حق دارد از آزادی تشكيل اجتماعات، مجامع و انجمن‌های مسالمت آميز بهره مند گردد. هيچ كس را نبايد به شركت در هيچ اجتماعی مجبور كرد.
Article 21
Toute personne a le droit de prendre part à la direction des affaires publiques de son pays, soit directement, soit par l'intermédiaire de représentants librement choisis.
هر شخصی حق دارد كه در اداره‌ء امور عمومی كشور خود، مستقيما يا به وساطت نمايندگانی كه آزادانه انتخاب شده باشند، شركت جويد
Toute personne a droit à accéder, dans des conditions d'égalité, aux fonctions publiques de son pays.
هركس حق دارد با تساوی شرایط، به مشاغل كشور خود نایل آید
La volonté du peuple est le fondement de l'autorité des pouvoirs publics; cette volonté doit s'exprimer par des élections honnêtes qui doivent avoir lieu périodiquement, au suffrage universel égal et au vote secret ou suivant une procédure équivalente assurant la liberté du vote.
اساس و منشا قدرت حكومت، اراده مردم است. این اراده باید توسط انتخاباتی ابراز گردد كه از روی صداقت و بطور ادواری صورت پذیرد. انتخابات باید عمومی و رعایت مساوات باشد و با رای مخفی یا طریقه‌ای نظیر آن صورت گیرد كه آزادی رای را تامین نماید.

Article 22
Toute personne, en tant que membre de la société, a droit à la sécurité sociale; elle est fondée à obtenir la satisfaction des droits économiques, sociaux et culturels indispensables à sa dignité et au libre développement de sa personnalité, grâce à l'effort national et à la coopération internationale, compte tenu de l'organisation et des ressources de chaque pays.
هر شخصی به عنوان عضو جامعه، حق امنيت اجتماعی دارد و مجاز است به ياری مساعی ملی و همكاری بين المللی، حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ضروری برای حفظ حيثيت و كرامت و رشد آزادانهء شخصيت خودرا، با توجه به تشكيلا ت و منابع هر كشور، به دست آورد.
Article 23
Toute personne a droit au travail, au libre choix de son travail, à des conditions équitables et satisfaisantes de travail et à la protection contre le chômage.
هر شخصی حق دارد كار كند، كار خود را آزادانه برگزيند، شرايط منصفانه و رضايت بخشی برای كار خواستار باشد و در برابر بیكاری حمايت شود.
Tous ont droit, sans aucune discrimination, à un salaire égal pour un travail égal.
همه حق دارند كه بی هيچ تبعيضی، در مقابل كار مساوی، مزد مساوی بگيرند.
Quiconque travaille a droit à une rémunération équitable et satisfaisante lui assurant ainsi qu'à sa famille une existence conforme à la dignité humaine et complétée, s'il y a lieu, par tous autres moyens de protection sociale.
هركسی كه كار می‌كند حق دارد مزد منصفانه و رضايت بخشی دريافت دارد كه زندگی او و خانواده اش را موافق حيثيت و كرامت انسانی تامين كند و در صورت لزوم با ديگر وسايل حمايت اجتماعی كامل شود.
Toute personne a le droit de fonder avec d'autres des syndicats et de s'affilier à des syndicats pour la défense de ses intérêts.
هر شخصی حق دارد كه برای دفاع از منافع خود با ديگران اتحاديه تشكيل دهد و يا به اتحاديه‌های موجود بپيوندد.
Article 24
Toute personne a droit au repos et aux loisirs et notamment à une limitation raisonnable de la durée du travail et à des congés payés périodiques.
هر شخی حق استراحت، فراغت و تفريح دارد و به ويژه بايد از محدوديت معقول ساعات كار و مرخصی‌ها و تعطيلا ت ادواری با دريافت حقوق بهره مند شود.
Article 25
Toute personne a droit à un niveau de vie suffisant pour assurer sa santé, son bien-être et ceux de sa famille, notamment pour l'alimentation, l'habillement, le logement, les soins médicaux ainsi que pour les services sociaux nécessaires; elle a droit à la sécurité en cas de chômage, de maladie, d'invalidité, de veuvage, de vieillesse ou dans les autres cas de perte de ses moyens de subsistance par suite de circonstances indépendantes de sa volonté.
هر شخصی حق دارد كه از سطح زندگی مناسب برای تامين سلامتی و رفاه خود و خانواده اش، به ويژه از حيث خوراك، پوشاك، مسكن، مراقبت‌های پزشكی و خدمات اجتماعی ضروری برخوردار شود. همچنين حق دارد كه در مواقع بیكاری، بيماری، نقص عضو، بيوگی، پيری يا در تمام موارد ديگری كه به عللی مستقل از ارادهء خويش وسايل امرار معاشش را از دست داده باشد، از تامين اجتماعی بهره مند گردد.
La maternité et l'enfance ont droit à une aide et à une assistance spéciales. Tous les enfants, qu'ils soient nés dans le mariage ou hors mariage, jouissent de la même protection sociale.
مادران و كودكان حق دارند كه از كمك و مراقبت ويژه برخوردار شوند. همهء كودكان، اعم از آن كه در پی ازدواج يا بی ازدواج زاده شده باشند، حق دارند كه از حمايت اجتماعی يكسان بهره مند گردند.
Article 26
Toute personne a droit à l'éducation. L'éducation doit être gratuite, au moins en ce qui concerne l'enseignement élémentaire et fondamental. L'enseignement élémentaire est obligatoire.
همه حق دارند از آموزش و پرورش، بهره‌مند شوند. آموزش و پرورش، لااقل تا حدودی كه مربوط به تعلیمات ابتدایی و اساسی است، باید رایگان باشد. آموزش ابتدایی، اجباریست. آموزش حرفه‌ای، باید عمومیت پیدا كند و آموزش عالی باید با شرایط تسائی كامل، بروی همه باز باشد تا همه بنا به استعداد خود، بتوانند از آن بهره‌گیرند.
L'enseignement technique et professionnel doit être généralisé; l'accès aux études supérieures doit être ouvert en pleine égalité à tous en fonction de leur mérite.

L'éducation doit viser au plein épanouissement de la personnalité humaine et au renforcement du respect des droits de l'homme et des libertés fondamentales. Elle doit favoriser la compréhension, la tolérance et l'amitié entre toutes les nations et tous les groupes raciaux ou religieux, ainsi que le développement des activités des Nations unies pour le maintien de la paix.
آموزش و پرورش باید طوری هدایت شود كه شخصیت هركس را به حداكثر رشد برساند و احترام حقوق و آزادی‌های بشر را تقویت نماید. آموزش و پرورش باید، حسن تفاهم، گذشت و احترام به عقاید مخالف و دوستی بین تمام ملل و جمعیت‌های نژادی یا مذهبی و همچنین توسعه فعالیت‌های ملل متحد را در راه حفظ صلح، تسهیل نماید.
Les parents ont, par priorité, le droit de choisir le genre d'éducation à donner à leurs enfants.
پدر و مادر، در انتخاب نوع آموزش و پرورش فرزندان خود، اولویت دارند.
Article 27
Toute personne a le droit de prendre part librement à la vie culturelle de la communauté, de jouir des arts et de participer au progrès scientifique et aux bienfaits qui en résultent
هر شخصی حق دارد آزادانه در زندگی فرهنگی اجتماع، سهيم و شريك گردد و از هنرها و به ويژه از پيشرفت علمی و فوايد آن بهره مند شود.
Chacun a droit à la protection des intérêts moraux et matériels découlant de toute production scientifique, littéraire ou artistique dont il est l'auteur.
هركس حق دارد از حمايت منافع معنوی و مادی آثار علمی، ادبی يا هنری خود برخوردار گردد.
Article 28
Toute personne a droit à ce que règne, sur le plan social et sur le plan international, un ordre tel que les droits et libertés énoncés dans la présente Déclaration puissent y trouver plein effet.
هر شخصی حق دارد خواستار برقراری نظمی در عرصه‌ء اجتماعی و بين المللی باشد كه حقوق و آزادی‌های ذكرشده در اين اعلاميه را، به تمامی تأمين و عملی سازد.
Article 29
L'individu a des devoirs envers la communauté dans laquelle seul le libre et plein développement de sa personnalité est possible.
هر فردی فقط در برابر آن جامعه ای وظايفی برعهده دارد كه رشد آزادانه و همه جانبهء او را ممكن می‌سازد.
Dans l'exercice de ses droits et dans la jouissance de ses libertés, chacun n'est soumis qu'aux limitations établies par la loi exclusivement en vue d'assurer la reconnaissance et le respect des droits et libertés d'autrui et afin de satisfaire aux justes exigences de la morale, de l'ordre public et du bien-être général dans une société démocratique.
هركس در اعمال حقوق و بهره گيری از آزادی‌های خود فقط تابع محدوديت‌هايی قانونی است كه صرفا برای شناسايی و مراعات حقوق و آزادی‌های ديگران و برای رعايت مقتضيات عادلانه‌ء اخلاقی و نظم عمومی و رفاه همگانی در جامعه ای دموكراتيك وضع شده اند.
Ces droits et libertés ne pourront, en aucun cas, s'exercer contrairement aux buts et aux principes des Nations Unies.
اين حقوق و آزادی‌ها در هيچ موردی نبايد بر خلاف هدف‌ها و اصول ملل متحد اعمال شوند.
Article 30
Aucune disposition de la présente Déclaration ne peut être interprétée comme impliquant, pour un Etat, un groupement ou un individu, un droit quelconque de se livrer à une activité ou d'accomplir un acte visant à la destruction des droits et libertés qui y sont énoncés.

هيچيك از مقررات اعلاميه‌ء حاضر نبايد چنان تفسير شود كه برای هيچ دولت، جمعيت يا فردی متضمن حقی باشد كه به موجب آن برای از بين بردن حقوق و آزادی‌های مندرج در اين اعلاميه فعاليتی انجام دهد يا به عملی دست بزند.

2006-06-01T06:46:00.000-07:00

2006-05-27T03:17:00.000-07:00

La Mer en animation flash

* * * * * *

LA DOT

G. de Maupassant

Personne ne s'étonna du mariage de maître Simon Lebrument avec Mlle Jeanne Cordier. Maître Lebrument venait d'acheter l'étude de notaire de maître Papillon ; il fallait, bien entendu, de l'argent pour la payer ; et Mlle Jeanne Cordier avait trois cent mille francs liquides, en billets de banque et en titres au porteur. Maître Lebrument était un beau garçon, qui avait du chic, un chic notaire, un chic province, mais enfin du chic, ce qui était rare à Boutigny-le-Rebours.
Mlle Cordier avait de la grâce et de la fraîcheur, de la grâce un peu gauche et de la fraîcheur un peu fagotée ; mais c'était, en somme, une belle fille désirable et fêtable.
La cérémonie d'épousailles mit tout Boutigny sens dessus dessous.
On admira fort les mariés, qui rentrèrent cacher leur bonheur au domicile conjugal, ayant résolu de faire tout simplement un petit voyage à Paris après quelques jours de tête-à-tête.
Il fut charmant, ce tête-à-tête, maître Lebrument ayant su apporter dans ses premiers rapports avec sa femme une adresse, une délicatesse et un à-propos remarquables. Il avait pris pour devise : "Tout vient à point à qui sait attendre." Il sut être en même temps patient et énergique. Le succès fut rapide et complet.
Au bout de quatre jours, Mme Lebrument adorait son mari.
Elle ne pouvait plus se passer de lui, il fallait qu'elle l'eût tout le jour près d'elle pour le caresser, l'embrasser lui tripoter les mains, la barbe, le nez, etc. Elle s'asseyait sur ses genoux, et, le prenant par les oreilles, elle disait : "Ouvre la bouche et ferme les yeux." Il ouvrait la bouche avec confiance, fermait les yeux à moitié, et il recevait un bon baiser bien tendre, bien long, qui lui faisait passer de grands frissons dans le dos. Et à son tour il n'avait pas assez de caresses, pas assez de lèvres, pas assez de mains, pas assez de toute sa personne pour fêter sa femme du matin au soir et du soir au matin.
Une fois la première semaine écoulée, il dit à sa jeune compagne :
"Si tu veux, nous partirons pour Paris mardi prochain. Nous ferons comme les amoureux qui ne sont pas mariés, nous irons dans les restaurants, au théâtre, dans les cafés-concerts, partout, partout." Elle sautait de joie.
"Oh ! oui, oh ! oui, allons-y le plus tôt possible." Il reprit :
"Et puis, comme il ne faut rien oublier, préviens ton père de tenir ta dot toute prête ; je l'emporterai avec nous et je paierai par la même occasion maître Papillon." Elle prononça :
"Je le lui dirai demain matin." Et il la saisit dans ses bras pour recommencer le petit jeu de tendresse qu'elle aimait tant, depuis huit jours.
Le mardi suivant, le beau-père et la belle-mère accompagnèrent à la gare leur fille et leur gendre qui partaient pour la capitale.
Le beau-père disait :
"Je vous jure que c'est imprudent d'emporter tant d'argent dans votre portefeuille." Et le jeune notaire souriait.
"Ne vous inquiétez de rien, beau-papa, j'ai l'habitude de ces choses-là. vous comprenez que, dans ma profession, il m'arrive quelquefois d'avoir près d'un million sur moi. De cette façon, au moins, nous évitons un tas de formalités et un tas de retards. Ne vous inquiétez de rien."
L'employé criait :
"Les voyageurs pour Paris en voiture." Ils se précipitèrent dans un wagon où se trouvaient deux vieilles dames.
Lebrument murmura à l'oreille de sa femme :
"C'est ennuyeux, je ne pourrai pas fumer". Elle répondit tout bas :
"Moi aussi, ça m'ennuie bien, mais ça n'est pas à cause de ton cigare." Le train siffla et partit. Le trajet dura une heure, pendant laquelle ils ne dirent pas grand-chose, car les deux vieilles dames ne dormaient point.
Dès qu'ils furent dans la cour de la gare Saint-Lazare, maître Lebrument dit à sa femme :
"Si tu veux, ma chérie, nous allons d'abord déjeuner au boulevard ; puis nous reviendrons tranquillement chercher notre malle pour la porter à l'hôtel." Elle y consentit tout de suite :
"Oh oui, allons déjeuner au restaurant. Est-ce loin ?" Il reprit :
"Oui, un peu loin, mais nous allons prendre l'omnibus." Elle s'étonna :
"Pourquoi ne prenons-nous pas un fiacre ?
Il se mit à la gronder en souriant :
"C'est comme ça que tu es économe, un fiacre pour cinq minutes de route, six sous par minute, tu ne te priverais de rien.
- C'est vrai", dit-elle, un peu confuse.
Un gros omnibus passait, au trot des trois chevaux. Lebrument cria :
"Conducteur ! eh ! conducteur !" La lourde voiture s'arrêta. Et le jeune notaire, poussant sa femme, lui dit, très vite :
"Monte dans l'intérieur moi, je grimpe dessus pour fumer au moins une cigarette avant mon déjeuner". Elle n'eut pas le temps de répondre ; le conducteur, qui l'avait saisie par le bras pour l'aider à escalader le marchepied, la précipita dans sa voiture, et elle tomba, effarée, sur une banquette, regardant avec stupeur par la vitre de derrière, les pieds de son mari qui grimpait sur l'impériale.
Et elle demeura immobile entre un gros monsieur qui sentait la pipe et une vieille femme qui sentait le chien.
Tous les autres voyageurs, alignés et muets - un garçon épicier une ouvrière, un sergent d'infanterie, un monsieur à lunettes d'or coiffé d'un chapeau de soie aux bords énormes et relevés comme des gouttières, deux dames à l'air important et grincheux, qui semblaient dire par leur attitude : "Nous sommes ici, mais nous valons mieux que ça", deux bonnes soeurs, une fille en cheveux et un croque-mort, avaient l'air d'une collection de caricatures, d'un musée des grotesques, d'une série de charges de la face humaine, semblables à ces rangées de pantins comiques qu'on abat, dans les foires, avec des balles.
Les cahots de la voiture ballottaient un peu leurs têtes, les secouaient, faisaient trembloter la peau flasque des joues ; et, la trépidation des roues les abrutissant, ils semblaient idiots et endormis.
La jeune femme demeurait inerte :
"Pourquoi n'est-il pas venu avec moi ?" se disait-elle. Une tristesse vague l'oppressait. Il aurait bien pu, vraiment, se priver de cette cigarette.
Les bonnes soeurs firent signe d'arrêter, puis elles sortirent l'une devant l'autre, répandant une odeur fade de vieille jupe.
On repartit, puis on s'arrêta de nouveau. Et une cuisinière monta, rouge, essoufflée. Elle s'assit et posa sur ses genoux son panier aux provisions. Une forte senteur d'eau de vaisselle se répandit dans l'omnibus.
"C'est plus loin que je n'aurais cru", pensait Jeanne.
Le croque-mort s'en alla et fut remplacé par un cocher qui fleurait l'écurie. La fille en cheveux eut pour successeur un commissionnaire dont les pieds exhalaient le parfum de ses courses.
La notairesse se sentait mal à l'aise, écoeurée, prête à pleurer sans savoir pourquoi.
D'autres personnes descendirent, d'autres montèrent. L'omnibus allait toujours par les interminables rues, s'arrêtait aux stations, se remettait en route.
"Comme c'est loin ! se disait Jeanne. Pourvu qu'il n'ait pas eu une distraction, qu'il ne soit pas endormi ! Il s'est bien fatigué depuis quelques jours." Peu à peu tous les voyageurs s'en allaient. Elle resta seule, toute seule. Le conducteur cria :
"Vaugirard !"
Comme elle ne bougeait point, il répéta :
"Vaugirard !"
Elle le regarda, comprenant que ce mot s'adressait à elle, puisqu'elle n'avait plus de voisins. L'homme dit, pour la troisième fois :
"Vaugirard !"
Alors elle demanda :
"Où sommes-nous ?"
Il répondit d'un ton bourru :
"Nous sommes à Vaugirard, parbleu, voilà vingt fois que je le crie.
- Est-ce loin du boulevard ? dit-elle.
- Quel boulevard ?
- Mais le boulevard des Italiens.
- Il y a beau temps qu'il est passé !
- Ah ! voulez-vous bien prévenir mon mari ?
- Votre mari ? Où ça ?
- Mais sur l'impériale.
- Sur l'impériale ! v'là longtemps qu'il n'y a plus personne." Elle eut un geste de terreur.
"Comment ça ? Ce n'est pas possible. Il est monté avec moi.
Regardez bien ; il doit y être !" Le conducteur devenait grossier :
"Allons, la p'tite, assez causé, un homme de perdu, dix de retrouvés. Décanillez, c'est fini. Vous en trouverez un autre dans la rue." Des larmes lui montaient aux yeux, elle insista :
"Mais, monsieur vous vous trompez, je vous assure que vous vous trompez. Il avait un gros portefeuille sous le bras."
L'employé se mit à rire :
"Un gros portefeuille. Ah ! oui, il est descendu à la Madeleine.
C'est égal, il vous a bien lâchée, ah ! ah ! ah !..." La voiture s'était arrêtée. Elle en sortit, et regarda, malgré elle, d'un mouvement instinctif de l'oeil, sur le toit de l'omnibus. Il était totalement désert.
Alors elle se mit à pleurer et tout haut, sans songer qu'on l'écoutait et qu'on la regardait, elle prononça :
"Qu'est-ce que je vais devenir ?"
L'inspecteur du bureau s'approcha :
"Qu'y a-t-il ?"
Le conducteur répondit d'un ton goguenard :
"C'est une dame que son époux a lâchée en route."
L'autre reprit :
"Bon, ce n'est rien, occupez-vous de votre service."
Et il tourna les talons.
Alors, elle se mit à marcher devant elle, trop effarée, trop affolée pour comprendre elle-même ce qui lui arrivait. Où allait-elle aller ? Qu'allait-elle faire ? Que lui était-il arrivé à lui ? D'où venaient une pareille erreur un pareil oubli, une pareille méprise, une si incroyable distraction ? Elle avait deux francs dans sa poche. A qui s'adresser ? Et, tout d'un coup, le souvenir lui vint de son cousin Barral, sous-chef de bureau à la Marine.
Elle possédait juste de quoi payer la course du fiacre ; elle se fit conduire chez lui. Et elle le rencontra comme il partait pour son ministère. Il portait, ainsi que Lebrument, un gros portefeuille sous le bras.
Elle s'élança de sa voiture.
"Henry !" cria-t-elle.
Il s'arrêta, stupéfait :
"Jeanne ?... ici ?... toute seule ?... Que faites-vous, d'où venez-vous ?"
Elle balbutia, les yeux pleins de larmes.
"Mon mari s'est perdu tout à l'heure.
- Perdu, où ça ?
- Sur un omnibus.

- Sur un omnibus ?... Oh !..." Et elle lui conta en pleurant son aventure.
Il l'écoutait, réfléchissant. Il demanda :
"Ce matin, il avait la tête bien calme ?
- Oui.
- Bon. Avait-il beaucoup d'argent sur lui ?
- Oui, il portait ma dot.
- Votre dot ?... tout entière ?
- Tout entière... pour payer son étude tantôt.
- Eh bien, ma chère cousine, votre mari, à l'heure qu'il est, doit filer sur la Belgique." Elle ne comprenait pas encore. Elle bégayait.
"... Mon mari... vous dites ?...
- Je dis qu'il a raflé votre... votre capital... et voilà tout." Elle restait debout, suffoquée, murmurant :
"Alors c'est... c'est... c'est un misérable !..." Puis, défaillant d'émotion, elle tomba sur le gilet de son cousin, en sanglotant.
Comme on s'arrêtait pour les regarder, il la poussa, tout doucement, sous l'entrée de sa maison, et, la soutenant par la taille, il lui fit monter son escalier et comme sa bonne interdite ouvrait la porte, il commanda :
"Sophie, courez au restaurant chercher un déjeuner pour deux personnes. Je n'irai pas au ministère aujourd'hui."

* * * * *

جهیزیه

اثر: دو مو پاسان

کسی با ازدواج ارباب سیمون لابر ومان و دوشیزه ژن کواردیه تعجب نکرده و دچار بهت و حیرت نشد. ارباب لامبرومان به تازگی دفتر وکالت ارباب پاپیون را خریده بود، و بایستی پول آن را پرداخت می کرد ، و دوشیزه کواردیه سیصد هزار فرانک پول به صورت حساب بانکی و سهام داشت.
ارباب لابرومان جوانی زیبا بود که به سر و وضع ظاهریش هم می رسید او یک شهرستانی خوش تیپ بود اوسر دفتری شیک و خوش قیافه بود او با وجود شیکی و خوش ظاهری خیلی زرنگ وزیرک بود امری که در "بوتنی-لو- روبور بسیار نادر وکمیاب بود.
دوشیزه کواردیه زیبایی و طراوتی جزئی داشت که زیاد چشمگیر نبود در مجموع ، دختری زیبا ،دلخواه وعیاش بود.
مراسم ازدواج آنها در "بوتنی "زبانزد عام شد.
مردم زوج جوان را که در خلوت به خوشی مشغول بودند و کمتر در انظار ظاهر می شدند تحسین می کردند.آنها پس از چند روز خلوت و تنهایی تصمیم داشتند که فقط یک سفر کوتاه به پاریس داشته باشند.
این خلوت آنها خیلی دل انگیز بود ارباب لابرومان مدانست که چطور با نرمی و ملایمت و مهارت و ظرافت رفتار کند تا توجه او را به خود جلب کند شعار ارباب لابرومان این بود که " گر صبر کنی ز غوره حلوا سازی ". او همزمان صبور و پر انرژی بود و همین امر راه موفقیت را هموار می کرد.
بعد از چهار روز خانم لابرومان همسرش را همچنان دوست داشت نمی توانست دوری او را تحمل کند شوهرش می بایستی همواره در کنار او باشد تا او بتواند نوازشش کند.با انگشتان،ریش ،بینی و سایر اعضای بدنش بازی کند و او را در آغوش بکشد.زن روی زانوان مرد می نشست و گوش او را نوازش می کرد. به شوهرش می گفت : چشمانت را ببند و دهانت را باز کن" و مرد دهانش را می بست و چشمانش را نیم بسته نگه می داشت و بوسه ای شیرین ،گرم و طولانی دریافت می کرد که تا ستون فقراتش را به لرزه در می آورد.اما مرد در عوض ان همه نوازشها ،بوسه ها و محبتهای زن، شب تا صبح و صبح تا شب حرکتی برای خوشنود کردن زن انجام نمیداد.
پس از گذشت یک هفته ،مرد به زنش گفت:
موافق هستی تا سه شنبه آینده به پاریس برویم و آنجا مثل عشاق جوانی که ازدواج نکرده اند به رستورانها ،سالن های نمایش و به کافه کنسرتها برویم و همه جا و همه جا...
زن از خوشحالی بالا پرید و گفت: اوه!بله ،اوه بله، هر چه زودتر که ممکن باشد این کار را بکنیم!
مرد افزود: از انجا که نباید چیزی را از یاد ببریم بهتر است که به پدرت بگویی تا جهزیه را آماده کند تا آن را هم با خودمان ببریم واز فرصت استفاده کنیم و پول ارباب پاپیون را پرداخت کنیم.
زن در حالی که دستان شوهرش را گرفت تا آن نوازشهای احمقانه ای که هشت روز بود که انجام می داد شروع کند گفت: خیلی خوب ،همین فردا به پدرم می گویم.
سه شنبه بعد پدر و مادر عروس،دختر و دامادشان را که راهی پایتخت بودند تا ایستگاه راه آهن بدرقه کردند.
پدر عروس گفت:به خدا قسم می خورم که بردن این همه پول در یک کیف دستی کار اشتباهی است!
دفتر دار جوان لبخند زد و گفت: شما نگران نباشید من به این کار عادت دارم شما حتما می دانید که لازمه شغل من این است که گاهی یک میلیون همراه خودم داشته باشم و به این صورت از تشریفات اداری زمان تلف کن می گریزم.پس شما نگران هیچی نباشید.
در این زمان کارمند راه آهن فریاد زد:
مسافرین پاریس هرچه زودتر سوار شوند.
زن وشوهر وارد کوپه ای شدند که دو تا پیرزن در آن نشسته بودند.
لابرومان در گوش زنش پچ پچ کرد و گفت :کسل کننده است من نمیتوانم سیگار بکشم.
زن به آرامی پاسخ داد من هم همینطور . اما دلایل ما با هم فرق دارد.
سوت قطار برخاست و شروع به حرکت کرد یک ساعتی در حرکت بودند اما با هم هیچ حرفی نزدند چون پیر زن ها هنوز بیدار بئدند.
به محض رسیدن به ایستگاه لازارو مرد به زنش گفت : عزیزم موافق هستی که اول به بولوار برویم و یک صبحانه مفصل بخوریم و بعد برگردیم و با خیال راحت اسبابها را به هتل ببریم
زن فورا موافقت کرد و گفت :اوه خیلی خوب است برویم و صبحانه را در رستوران بخوریم. بعد افزود :رستوران خیلی دور است؟
مرد پاسخ داد کمی دور است اما ما با اتوبوس می رویم.
زن تعجب کرد و گفت چرا کالسکه نمی گیری
شوهر لبخند سر زنش آمیزی زد و گفت : اینجوری می خواهی برای من صرفه جویی کنی! یک کالسکه برای پنج دقیقه راه،برای هر دقیقه راه شش سو می گیرد تو نمی توانی صرفنظر کنی؟
زن با آشفتگی پاسخ داد که تو راست می گویی!
یک اتوبوس بزرگ که سه اسب آن را می کشید از آنجا رد شد مرد فریاد زد راننده ! اهای راننده!!
ماشین سنگین ایستاد و مرد زنش را به داخل هل داد و با عجله گفت:برو تو من می روم بالای ماشین تا حداقل قبل از ناهار یک سیگار بکشم.
زن فرصت نداشت تا جوابی بدهد مرد راننده که زیر بازوی او را گرفته بود او را به داخل هل داد زن با شگفتی روی صندلی نشت و از شیشه عقب پاهای شوهرش را دید که داشت به بالای اتوبوس می رفت.
وبدون حرکت بین یک پیرمرد چاق که بوی پیپ میداد ویک پیر زن که بوی سگ می داد بدون حرکت نشست
سایر مسافرها ساکت و به ردیف،یک بقال جوان ،یک کارگر،یک سر باز پیاده نظام،مردی با عینکهای دسته طلایی و کلاهی که شبیه ناودان بود و دو زن بد اخلاق که گویی با رفتارش می خواستند بگویند " درسته که ما اینجا هستیم اما شان ما بالاتر از اینهاست!" دو خواهر راهبه ،یک دختر سر برهنه و یک نعش کش، به یک مجموعه کاریکاتور در یک نمایشگاه نقاشی شبیه بودند یک ردیف آدم مضحک که شبیه مترسکهای بودند که بچه در بازار به سویشان توپ پرتاب می کردند.!
با تکان درشکه سرشان به این سو آنسو حرکت می کرد و گوشهایشان می لرزید و دست انداز های راه آنها را گیج کرده بود و خرف و منگ بنظر می رسیدند.
زن جوان بی حرکت از خودش می پرسید:
پس چرا با من نیامد ؟ اندوهی جانکاه او را فرا گرفت. واقعا او نمی توانست از کشیدن سیگار منصرف شود.
دو خواهر راهبه فریاد زدندند که می خواهند پیاده شوند،یکی بعد از دیگری از اتوبوس پیاده شدند بوی نای دامنهای کهنه شان بر جای ماند.
اتوبوس دوباره حرکت کرد و مجددا توقف کرد ویک زن آشپز با صورتی سرخ نفس نفس زنان سوار شد نشست در حالی که یک سبد مواد غذایی را رون پاهایش گذاشت بوی مطبوعی از سبد برخاست.
زن با خود اندیشید ،فکر نمی کردم که اینقدر دور باشد!
نعش کش هم پیاده شد و بجای او یک سورچی سوار شد که بوی اسطبل می داد.بجای دختران یک سوار کار بالا آمد که بوی پاهایش رایحه میدان اسبدوانی را در اتوبوس منتشر کرد.
زن دفتردار دلش گرفته بودن چون احساس خوبی نداشت بدون دلیل خاصی می خواست زیر گریه بزند.
گروهی از مسافران پیاده شدند و گروه دیگری سوار شدنداتوبوس از خیابانهای زیادی گذشت در ایستگاها توقف می کرد و سپس به راهش ادامه می داد
زن با خودش می گفت: چقدر دور است !..نکند مسخره بازی در آورده باشد.یا شاید هم خوابیده باشد آخر چند روز گذشته کلی کار انجام داده و خودش را خسته کرده است.
کمکم همه مسافران پیاده شدند و زن تنها ماند ناگهان راننده فریاد زد :واژیرارد !
چون دید که زن تکان نخورد باز هم فریاد زد :وژیرارد!
زن نگاهی به راننده کرد و چون دید که غیر از او کسی دیگر در اتوبوس نیست مطمئن شد که مخاطب راننده اوست .راننده برای بار سوم فریاد زد :واژیرارد!
در این حال زن پرسید کجا هستیم ؟
مرد بتندی پاسخ داد :معلومه که ،ما در وژیرارد هستیم من بیست بار که گفتم!
زن پرسید : تا بلوار خیلی راه مانده است؟
مرد گفت ،کدام بلوار؟
خوب معلوم است منظورم بلوار ایتالیاست!
مرد گفت : خیلی وقت است که ما از آن رد شدیم !

زن گفت :اه !میشه شوهرم را صدا کنید
رانده گفت : شوهرتان!!؟؟کجا هست
زن گفت :خوب معلومه روی سقف اتومبیل!

راننده گفت : روی سقف اتومبیل! خیلی وقت است که دیگه کسی انجا نیست!
زن با ناراحتی گفت :چطور ممکن است ولی ما باهم سوار شدیم الان باید انجا باشد خوب نگاه کنید!
این بار راننده با درشتی گفت : بس کن کوچولو !یک مرد گم کردی توی خیابان ده تا می توانی پیدا بکنی بسه دیگه می توانید یک شوهر دیگه توی خیابان پیدا کنید !زود پیاده شو!
اشک از چشمان زن سرازیر شد و گفت اما آقا شما اشتباه می کنید من به شما نشان می دهم که شما اشتاه می کنید شوهر من یک کیف دستی بزرگ زیر بغلش بود.
راننده خندید و گفت :یک کیف بزرگ ! اه بله آن مرد خیابان مادلن پیاده شد به هر حال تفاوتی نمی کند اون شما را رها کرده است ها!ها

اتوبوس توقف کرد و زن در حالی که پیاده می شد بی اراده به سقف ماشین چشم دوخت اما کسی آنجا نبود!
زن با صدای بلند گریه می کرد دیگر برای او مهم نبود که کسی او را می بیند یا صدای گریه او را می شنود با خودش می گفت الان چکار باید بکنم!
بازرس اتوبوسرانی نزدیک شد و پرسید :چی شده؟
راننده با تمسخر کفت :شوهر این خانم اون را رهاش کرده و رفته!!
مرد دیگر گفت :مساله ای نیست به کارتان ادامه بدهید.و بر گشت.
زن بسیار آشفته بود بی هدف گام بر میداشت ودرک نمی کرد که چه اتفاقی برایش پیش افتاده است کجا برود ؟ چکار بکند ؟ چه اتفاقی برای شوهرش افتاده است؟ علت چنین اشتباه بزرگ ،فراموشی و تحقیر و حواس پرتی چی بود!!؟؟؟
دو فرانک داخل جیبش بود از چه کسی بایستی تقاضای کمک می کرد. ناگهان بیادش آمد که پسر عمویش معاون دفتر کشتیرانی انجاست.
تنها انقدر پول داشت که کرایه کالسکه را پرداخت کند با پرس و جو به آنجا را پیدا کرد و قتی که رسید پسر عموبارل داشت به اداره می رفت او هم مثل لابرومان کیف بزرگی زیر بغل داشت.
زن از کالسکه پیاده شد :
فریاد زد :هانری!
هانری با تعجب فراوان ایستاد و گفت:
ژن ! اینجا..تنها!؟؟ اینجا چکار می کنی ؟ از کجا می یید؟
زن با لکنت و در حالی که سیل اشک از چشمانش جاری بود گفت: شوهرم بطور ناگهانی گم شد!!
گم شد !!!کجا گم شد؟
روی سقف اتوبوس!
روی سقف اتوبوس؟ ،اوه
و زن در حالیکه گریه می کرد داستان را برای او شرح داد.
پسر عمو در حالیکه گوش میداد به فکر فرو رفته بود پرسید ؟
امروز صبح حالش خوب بود؟
بله!!
پول زیادی هم با خودش داشت؟
بله ،جهیزیه من!!!
جهیزیه تو !!!!؟همه اش؟
همه آن را ...میخواست پول دفتر وکالت را که خریده بود پرداخت کند.
خب دختر عمو جان ! شوهر تو الان سالم و سر حال در بلژیک می گردد!!!
زن هنوز از درک این واقعیت عاجز بود و با لکنت گفت؟شوهر من را شما می گوئید.!؟
من مطمئن هستم که او جهیزیه شما را ربوده و رفته .همین

ای بیچاره ...ای بدبخت ...وبعد در حالی که به شانه پسر عمویش تکیه کرده بود هق هق می گریست.

مردمی که در حال عبور بودند به آنها نگاه می کردند به همین خاطر پسر عمو او را تا ورودی خانه اش آرام پیش برد و بعد با گرفتن کمر او از پله ها بالا برد.
وقتی که خدمتکار مات وحیران در را باز کرد پسر عمو به او گفت:
سوفی ، به رستوران برو و دو تا ناهار سفارش بده من امروز به اداره نمی روم.
"ترجمه از "خودم

2006-05-06T09:09:00.000-07:00

araba1
araba 2
موسیقی بدون کلام ترکی

L'anatomie du corps

Listen to the text

Le squelette
Le squelette est la charpente du corps humain formée d’os qui lui donnent sa mobilité ou sa rigidité par jeu d’articulations et de muscles. On compte environ 350 os dans un squelette à l’âge enfant. Certains os s’assemblent et se soudent à la croissance. A l’âge adulte, le squelette n’est composé que de 206 os.

La colone vertébrale est la structure osseuse qui supporte l’ensemble du squelette humain. Elle est composée de vertèbres cervicales (au niveau du cou), de vertèbres dorsales (au niveau du haut du dos) et de vertèbres lombaires (au niveau du bas du dos).

Les muscles
Les muscles sont des organes disposés autour de structures squelettiques qui se contractent et se décontractent pour permettrent au corps de se mouvoir. Le corps humain est composé de plus de 600 muscles.

Le système nerveux
Le système nerveux est responsable des fonctions principales de l’organisme : réception, traîtement et envoi des informations.
Le cerveau est l’organe principal du système nerveux central. Il est en quelque sorte le chef d’orchestre du corps humain car il centralise et traîte toutes les informations circulantes. Cela nous permet d’écrire, de courir, etc.

Le système digestif
L’appareil digestif assure la transformation et la digestion des aliments. Le système digestif s’étend de la bouche à l’anus, et est composé de nombreux organes tels quel l’œsophage, l’estomac, l’intestin grêle.

Le système cardio-vasculaire
L’appareil respiratoire a pour principale fonction de fournir à la fois oxygène et substances nutritives au sang, et d’expluser du corps les déchets gazeux.
Les poumons sont les organes qui apportent l’oxygène à l’organisme humain.
Le cœur, quant à lui, est le moteur du système cardio-vasculaire : il assure la circulation du sang à travers l’organisme.

* * * * * * * * *

The Blind Owl
By: sadeqe Hedayat

* * * * * * * * *

Philippe Soupault

Pour un dictionnaire

Philippe Soupault dans son lit
Né un lundi
Baptisé un mardi
Marié un mercredi
Malade un jeudi
Mort un samedi
Enterré un dimanche
C´ est la vie de phillipe Soupault.

برای يك فرهنگ

دوشنبه روزی
فيليپ سوپول تو رختخوابش به دنيا اومد
سه شنبه روزی غسل تعميد داده شد
چاهارشنبه روزی ازدواج كرد
پنج شنبه روزی مريض شد
شنبه روزی مرد
يه شنبه روزی به خاك سپرده شد
اين تموم زندگی فيليپ سوپول است

* * * * * * * *

Puisque nul ici ne peut te garantir
un lendemain,
Rends heureux maintenant ton coeur
malade d'amour.
Au clair de lune, bois du vin,
car cet astre
Nous cherchera demain
et ne nous verra plus.

Omar Khayyâm

2006-04-30T02:06:00.000-07:00

باغ مست و راغ مست (بنمای رخ که . . .) دولتمند خا لف

Le Cancre

(Jacques Prévert)

Il dit non avec la tête
mais il dit oui avec le coeur
il dit oui à ce qu'il aime
il dit non au professeur
il est debout
on le questionne
et tous les problèmes sont posés
soudain le fou rire le prend
et il efface tout
les chiffres et les mots
les dates et les noms
les phrases et les pièges
et malgré les menaces du maître
sous les huées des enfants prodiges
avec les craies de toutes les couleurs
sur le tableau noir du malheur
il dessine le visage du bonheur

The Dunce

He says no with his head
but he says yes with his heart
he says yes to what he loves
he says no to the teacher
he stands
he is questioned
and all the problems are posed
sudden laughter seizes him
and he erases all
the words and figures
names and dates
sentences and snares
and despite the teachers threats
to the jeers of infant prodigies
with chalk of every colour
on the blackboard of misfortune
he draws the face of happiness

شاگرد تنبل

با سر مي گويد نه

در دل اما آري

آري به تمام آن چه دوست دارد

نه , به معلم

برپاست

از او سؤال مي كنند

همه جور سؤالي

ناگهان خنده اي بي احتيار دربرش مي گيرد

و همه چيز را پاك مي كند

عددها , كلمه ها ، تاريخ ها , نام ها

عبارات و نكات انحرافي را

و بي توجه به تهديدهاي آقا معلم

و جنجال بچه هاي درسخوان

با گچ هايي از همه رنگ

روي تخته سياه بدبختي

چهره ي خوش بختي را ترسيم مي كند .

****
پیامبر، جبران خلیل جبران

اصفهان در شعر شاعران اروپایی

2006-04-05T20:40:00.000-07:00

Ispahan (Esfahan)
Ispahan, dont les délicates céramiques bleues des monuments religieux et les majestueux ponts contrastent avec le décor sec et étouffant qui entoure la ville, offre une vision qui reste longtemps dans l'esprit des voyageurs. Outre une architecture superbe et un climat agréable, Ispahan jouit d'une ambiance décontractée qui en fait une cité iranienne à part. La ville est idéale pour marcher, se perdre dans son marché, flâner dans ses jardins et rencontrer ses habitants. Parmi les sites à ne pas rater - il y a tant à voir à Ispahan ! - citons la mosquée Emam, couverte des céramiques bleues qui ont fait la réputation de la ville, la place de l'imam Khomeyni (l'une des plus grandes places urbaines du monde), le parc Chehel Sotun et le musée du même nom, et enfin la cathédrale Vank, haut lieu de l'Église arménienne d'Iran. Prendre le thé dans l'un des nombreux salons de thé qui se tiennent sous les ponts est également une institution à Ispahan.
A 400 km au sud de Téhéran, Ispahan est accessible par avion, train et bus.

Guillaume Apollinaire,

Ispahan

Pour tes roses
J'aurais fait
Un voyage plus long encore

Ton soleil n'est pas celui
Qui luit
Partout ailleurs
Et tes musiques qui s'accordent avec l'aube
Sont désormais pour moi
La mesure de l'art
D'après leur souvenir
Je jugerai
Mes vers les arts
Plastiques et toi-même
Visage adoré

Ispahan aux musiques du matin
Réveille l'odeur des roses de ses jardins

J'ai parfumé mon âme
A la rose
Pour ma vie entière

Ispahan grise et aux faïences bleues
Comme si l'on t'avait
Faite avec
Des morceaux de ciel et de terre
En laissant au milieu
Un grand trou de lumière
Cette
Place carrée Meïdan
Schah trop
Grande pour le trop petit nombre
De petits ânes trottinant
Et qui savent si joliment
Braire en regardant
La barbe rougie au henné
Du Soleil qui ressemble
A ces jeunes marchands barbus
Abrités sous leur ombrelle blanche

Je suis ici le frère des peupliers

Reconnaissez beaux peupliers aux fils d'Europe
O mes frères tremblants qui priez en Asie

Un passant arqué comme une corne d'antilope
Phonographe
Patarafes
La petite échoppe

* * * * *

Ispahan

For your pinks
I would have made
A longer voyage still

Your sun is not that
Who shone
Everywhere else
And your musics which agree with the paddle
Are from now on for me
The measurement of art
According to their memory
I will judge
My worms arts
Plastics and yourself
Adored face

Ispahan with the musics of the morning
Awake the odor of the pinks of its gardens

I scented my heart
With the pink
For my whole life

Gray Ispahan and with blue earthenware
As if one had you
Made with
Pieces of sky and ground
While leaving in the medium
A large hole of light
This
Square place Meïdan
Shah too
Large for the too small number
Small asses trottinant
And which knows so nicely
Braire while looking at
The beard reddened with henné
Sun which resembles
With these young bearded merchants
Sheltered under their white sunshade

I am the brother of the poplars here

Recognize beautiful poplars with wire of Europe
O my trembling brothers who request in Asia

A passer by arched like a horn of antelope
Gramophone
Patarafes
The small graver

www.malhanga.com/musicafrancesa/barriere/mavie.htm

paris dans la nuit

2006-04-03T10:50:00.000-07:00

خانم زیتون وبلاگ نویس خوش بیان قدم رنجه فرموده و با دیدار از وبلاگ
کامنتی نوشته اند که ما را کلی خوشحال کردند با تشکر از زیتون جان این
پست را با کامنت زیتون خانم آغاز میکنم.

z8un said...
سلام دریا جان. می‌بینم ماشالله به سه‌زبان زنده‌ی دنیا مسلطی:)
بابا من فرانسوی کجا بلدم. فقط ژو سویی و توئه. ایل‌ئه و کمان تله‌وو و از این مبتدی بازیا.
اما از شعرهای انگلیسیت استفاده کردم. ممنون. چه شعرهای فارسی خوبی.

1:28 PM

زیتون جان من هم در حد اینکه به مترجم احتیاج نداشته باشم با این زبانها آشنایی دارم

* * * * * * * * * * * * * *

paris dans la nuit (french)

Trois allumettes une à une allumées dans la nuit
La premiére pour voir ton visage tout entier
La seconde pour voir tes yeux
La dernière pour voir ta bouche
Et l'obscuritè tout entière pour me rappeler tout cela
En te serrant dans mes bras.

Paris at Night (english)

Three matches one by one struck in the night
The first to see your face in it's entirety
The second to see your eyes
The last to see your mouth
And the darkness all around to remind me of all these
As I hold you in my arms.

پاریس در شب

افروخته پیاپی سه چوب کبریت در ظلمت شب
اولین برای دیدن تمامی سیمایت
دومین برای دیدن چشمانت
و آخرین برای دیدن دهانت
و تاریک محض تا آن همه را به یاد آورم
درآن حال که به آغوشت می فشارم.

* * * * * * *
آه پاریس. شهر زیبای من!

2006-03-22T03:40:00.000-08:00

Bonnee Annee
kish -2-1-1385

Le Lac des Cygnes

2006-02-26T07:13:00.000-08:00

بالت دریاچه قو" پیوتر چایکوفسکی"
Swan LakeTschaikovsky

* * * * * * * * * * * * * * * * *

Il ETAIT UNE FOIS ... C'ETAIT DONC CA

Un soir
Un café noir cafard
Un hasard
Un regard
Il était une fois
Toi et moi
Déjà
On se reconnaît
Pourquoi
Comment
Nos mots en émoi
Comment croire à ça
On ne le dit pas
Et si c'était ça
Pourquoi pas
La nuit est là
Tu t'en vas je reste là
Où vont tes pas
Déjà

Une plume la lune
Qui sourit
Tu la vois aussi
Rêverie

Un autre soir
Ce n'est plus le hasard
Nos regards
Plaisir de se revoir
Il était une fois
Une danse
Pourquoi pas
Depuis si longtemps déjà
Et toi et moi
Comme ça comme ça
Joue contre joue
Un frisson s'avoue
Le mystère renaît
Pourquoi
Comment
Pour tout dire d'un émoi
Un mot tout bas
Déjà
Comment croire à ça
Ce serait donc ça
Il était une fois
Un baiser est là
Nos bras nos pas
Ne me quitte pas
Déjà

Passé coeurs blessés
Plus d'importance
Destin quelle chance
Danse

Et des soirs
La belle histoire
A y rêver à y croire
Un homme une femme
Je t'aime je t'âme
Il était une fois
Deux voix
Pourquoi
Comment
Comment croire à ça
Et une lettre
Un peut être s'ouvre la fenêtre
De toi à moi
De moi à toi
Recto verso de nos émois
Rassure moi
Dis moi que c'est ça
Rien de mieux ici bas
Les lignes de nos mains
Croisent enfin leurs destins
La vague part et revient
Juste une larme
Parfois pourquoi une alarme
Coeurs sans armes
A s'apprendre à se comprendre
A se surprendre
Un seul chemin
Et l'horizon sans fin
Rêves croisés dans tous les décors
Toujours encore
Il était une fois
Un jardin la lune s'attardait
En sourire de nos secrets
Une île aller sans retour
Pour toujours
La raison de la déraison
A toutes les saisons
Une maison
Te amo mi alma
Te amo mi vida
Déjà
Le jour la nuit
Le soleil la pluie
Jamais ne s'oublient
L'envie la vie
La poésie

Mots et silences en dentelle
Voyages en intemporel
Amour à l'éternel
Bleu du ciel

C'était donc ça
Il était une fois
Pour longtemps
Longtemps
Retiens une nuit de blanc satin
Reviens l'aube du premier matin
A chaque nouveau soleil
Les regards s'émerveillent
Les lèvres sont vermeilles
Les paysages sont merveilles
Encore toujours
Bienvenue à ce jour
C'était donc ça
Il était une fois
Enfin
Le merveilleux destin
Toi et moi
Il était une fois
Nous
L'amour
C'était donc ça

Passion

Libretti Homepage
Roméo et Juliette

La Bohème

خطابه تدفين

غافلان

همسازند،

تنها توفان

کودکان ناهمگون مي زايد.

همساز

سايه سانانند،

محتاط

در مرزهای آفتاب

در هيات زندگان

مردگانند.

وينان

دل به دريا افکنانند،

به پای دارنده آتش ها –

زندگانی

دوشادوش مرگ

پيشاپيش مرگ

هماره زنده از ان سپس که با مرگ

و همواره بدان نام

که زیسته بودند،

که تباهي

از درگاه بلند خاطره شان

شرمسار و سرافکنده مي گذرد.

کاشفان چشمه

کاشفان فروتن شوکران

جويندگان شادی

در مجری آتشفشان ها

شعبده بازان لبخند

در شبکلاه درد

با جا پايي ژرف تر از شادی

در گذرگاه پرندگان.

در برابر تندر مي ایستند

خانه را روشن مي کنند،

و مي ميرند.

احمد شاملو

Les Filles du Bord de Mer

2006-01-19T14:47:00.000-08:00

SONG - CHRISTINA ROSSETTI

When I am dead, my dearest,
Sing no sad songs for me;
Plant thou no roses at my head,
Nor shady cypress tree:
Be the green grass above me
With showers and dewdrops wet:
And if thou wilt, remember,
And if thou wilt, forget.
I shall not see the shadows,
I shall not feel the rain;
I shall not hear the nightingale

2006-01-18T21:24:00.000-08:00

شبان تنها " اثر نانا موسکوری"
Nana Mouskouri - The Lonely Shepherd
(download: 2.2mg)

........................

Modern Talking: No Name, No Face, No Number
(download: 1.9mg, stream: .9mg)

Lyrics:

Love is like the ocean, burning in devotion
When you go, go, go, oh no
Feel my heart is burning, when the night is turning
I will go, go, go, oh no
Baby I will love you
Every night and day
Baby I will kiss you
But I have to say
Refrain:
No face, no name, no number
Your love is like a thunder
I'm dancing on a fire, burning in my heart
No face, no name, no number
Oh girl I'm not a hunter
Your love is like desire, burning in my soul
No face, no name, no number
Oh love is like a thunder
Oh love is like the heaven, it's so hard to find
No face, no name, no number
Oh girl I'm not a hunter
Your love is like a river, flowing in my mind
Feel your dreams are flying, dreams are never dieing
I don't go, go, go, oh no
You're eyes tells a story, baby oh don't worry
When you go, go, go, oh no
Baby cause I love you
Forever and today
Baby I will kiss you but I have to say ...
No face, no name, no number ...

.............

Prenez le temps de rire, c'est la musique de l'âme.
Prenez le temps de jouer, c'est le secret de la jeunesse.
Prenez le temps de lire, c'est la fontaine de la sagesse.
Prenez le temps d'être calme, c'est la condition de votre cœur.
Prenez le temps d'être bon, c'est le chemin vers les autres.
Prenez le temps de penser, c'est la source du bonheur.
Prenez le temps d'aimer, c'est la raison de vivre.

غصه نخور مسافر

Ce soir,ferveur en tete

2006-01-07T19:43:00.000-08:00

رباعيات الخيام
Arabic musique

* * * * *

Ce soir, ferveur en tête

Ce soir, au sommet du ciel
J’ai un secret pour les planètes

M’envolant de joie pour arriver au ciel
Chantant l’hymne de la vie pour les anges et les houris
J’émeuts les cieux
Je renverse la cruche, je brise la coupe

Ce soir je suis ferveur, je suis ardeur
Je parle à la lune et aux étoiles
Loin de cette demeure
A la recherche de son visage de lune
Ce soir me donne espoir, lueur

J’offre mon allégresse à.la lune et à Vénus
Et perdue dans mes rêves
La joie me donne une mélodie aux lèvres

* * * *

غوغای ستارگان

امشب در سر شوری دارم
امشب در دل نوری دارم
باز امشب در اوج آسمانم
رازی باشد با ستارگانم
امشب یک سر شوق و شورم
از این عالم گویی دورم
از شادی پر گیرم که رسم به فلک
سرود هستی خوانم در بر حور و ملک
در آسمان ها غوغا فکنم
سبو بریزم ساغر شکنم
امشب یک سر شوق و شورم
از این عالم گویی دورم
با ماه و پروین سخنی گویم
وز روی مه خود اثری جویم
جان یابم زین شب ها
می کاهم از غم ها
ماه و زهره را به طرب آرم
از خود بی خبرم ز شعف دارم
نغمه ای بر لب ها
امشب یک سر شوق وشورم
از این عالم گویی دورم

غوغاي ستارگان

..................

Roméo et Juliette
Libretti Homepage

..................

FABLE IX

WILLIAM SAROYAN

The Tribulations of the Simple Husband Who Wanted Nothing More than to Eat Goose but was Denied this Delight by His Unfaithful Wife and Her Arrogant but Probably Handsome Lover.

A simple husband one morning took his wife a goose and said, Cook this bird for me; when I come home in the evening I shall eat it.

The wife plucked the bird, cleaned it, and cooked it. In the afternoon her lover came. Before going away he asked what food he could take with him to his friends. He looked into the oven and saw the roasted goose.

That is for my husband, the wife said.

I want it, the lover said. If you do not let me take it, I shall never love you again.

The lover went off with the goose.

In the evening the husband sat at the table and said, Bring me the goose.

What goose? the wife said.

The goose I brought you this morning, the husband said. Bring it to me.

Are you serious? the wife said. You brought me no goose. Perhaps you dreamed it.

Bring me the goose, the husband shouted.

The wife began to scream, saying, My poor husband has lost his mind. My poor husband is crazy. What he has dreamed he imagines has happened.

The neighbors came and believed the wife, so the husband said nothing and went hungry, except for bread and cheese and water.

The following morning the husband brought his wife another goose and said, Is this a goose?

Yes, the wife said.

Am I dreaming?-No.

Is this the goose's head?-Yes.

Wings?-Yes.

Feathers?-Yes.

All right, the husband said, cook it. When I come home tonight I'll eat it.

The wife cooked the goose. The lover came.

There is another goose today, he said. I can smell it.

You cannot take it, the wife said. I had a terrible scene with my husband last night, and again this morning. It is too much, I love you but you cannot have the goose.

Either you love me or you don't love me, the lover said. Either I take the goose or not.

So he took the goose.

Bring the goose, the husband said.

My poor husband, the wife screamed. He's stark raving mad. Goose, goose, goose. What goose? There is no goose. My poor, poor husband.

The neighbors came and again believed the wife.

The husband went hungry.

The following morning he bought another goose in the city. He hired a tall man to carry the goose on a platter on his head. He hired an orchestra of six pieces, and with the musicians in a circle around the tall man carrying the goose, he walked with them through the streets to his house, calling to his neighbors.

When he reached his house there were many people following him.

He turned to the people and said, Mohammedans, neighbors, the world, heaven above, fish in the sea, soldiers, and all others, behold, a goose.

He lifted the bird off the platter.

A goose, he cried.

He handed the bird to his wife.

Now cook the God Damned thing, he said, and when I come home in the evening I will eat it.

The wife cleaned the bird and cooked it. The lover came. There was a tender scene, tears, kisses, running, wrestling, more tears, more kisses, and the lover went off with the goose.

In the city the husband saw an old friend and said, Come out to the house with me tonight; the wife's roasting a goose; we'll take a couple of bottles of rakki and have a hell of a time.

So the husband and his friend went out to the house and the husband said, Have you cooked the goose?

Yes, the wife said. It's in the oven.

Good, the husband said. You were never really a bad wife. First, my friend and I will have a few drinks: then we will eat the goose.

The husband and his friend had four or five drinks and then the husband said, All right, bring the goose.

The wife said, There is no bread; go to your cousin's for bread; goose is no good without bread.

All right, the husband said.

He left the house.

The wife said to the husband's friend, My husband is crazy. There is no goose. He has brought you here to kill you with this enormous carving knife and this fork. You had better go.

The man went. The husband came home and asked about his friend and the goose.

Your friend has run off with the goose, the wife said. What kind of a friend do you call that, after I slave all day to cook you a decent meal?

The husband took the carving knife and the fork and began running down the street. At length in the distance he saw his friend running and he called out, Just a leg, my friend, that's all.

My God, the other said, he is truly crazy.

The friend began to run faster than ever. Soon the husband could run no more. He returned wearily to his home and wife. Once again he ate his bread and cheese. After this plain food he began to drink rakki again.

As he drank, the truth began to come to him little by little, as it does through alcohol.

When he was very drunk he knew all about everything. He got up and quietly whacked his wife across the room.

If your lover's got to have a goose every day, he said, you could have told me. Tomorrow I will bring two of them. I get hungry once in a while myself, you know.

Bonjour à toutes et à tous

2005-12-29T07:43:00.000-08:00

Paroles, paroles
Download

* * * * *

Hafiz de Shiraz

Né à Shiraz aux environs de 1320, Khodja Shams-eddine Muhammad, plus connu sous le pseudonyme de Hafiz (celui qui connaît le Coran par coeur), est, avec Saadi, Firdousi et Khayyâm, un des quatre poètes unanimement reconnus en Iran. Le père de Hafiz aurait émigré d'Ispahan à Shiraz où il serait mort durant la petite enfance du poète, laissant sa famille dans la plus grande gêne. Dans un centre de civilisation islamique aussi florissant que le Shiraz de cette époque, d'humbles débuts n'étaient qu'un désavantage relatif et il est plausible qu'Hafiz ait reçu une éducation classique achevée. Ses vers portent témoignage de sa connaissance de l'arabe, des sciences islamiques et de la littérature persane. On suppose qu'il était en possession de son talent de panégyriste avant l'âge de 30 ans, puisqu'un de ses plus célèbres poèmes mentionne avec nostalgie d'autres notables du Shiraz de cette période (V 1350), dont le souverain lui-même.

On situe traditionnellement vers 1368 la publication du Diwan, bien qu'aucun manuscrit de cette version ne soit connu. Malgré toutes ces imprécisions biographiques, une certitude demeure : Hafiz fut le premier à donner au panégyrique une forme lyrique. Il cultiva notamment à un niveau de perfection inégalé , le ghazal, une des formes anciennes de la poésie iranienne consacrée aux confidences mystiques, à l'expression des joies et des souffrances de l'amour, et dont les thèmes, communs à la poésie lyrique persane, sont le vin, l'amour, les plaisirs de la nature et le mystère qui gouverne le destin de l'homme. Ce genre littéraire connut avec Hafiz son apogée. La première difficulté en est la métrique imposée au persan, langue européenne accentuée, qu'il contraint au carcan de la poésie arabe fondée sur la longueur des syllabes. Hafiz a ses mètres favoris dont le Dowri, réalisé le plus souvent en deux fois sept syllabes. Le rythme en est essentiel : les vers de Hafiz sont avant tout destinés à être chantés. La rime unique, la graphie arabe du persan (qui n'est pas une langue sémitique) ne facilitent pas non plus les choses.

Goethe, auteur du Diwan occidental et oriental et du Chant de Mahomet, écrit à propos d'Hafiz :

Notre poète s'est fait avant tout un devoir de clarté; il a pris soin de s'exprimer dans le langage le plus simple, dans le rythme le plus facile, le plus insinuant par son idiome, et il n'a laissé entrevoir que de loin ces artifices et ces raffinements par lesquels les orientaux s'efforcent de plaire. On t'a, Saint Hafiz, appelé la langue mystique, mais on ne comprend pas que sans être dévot, tu es bienheureux. Seul celui qui aime et connaît Hafiz sait ce qu'a chanté Calderon.

Tel est l'hommage du plus grand poète de langue allemande au plus grand poète de langue persane.

MOISSON MYSTIQUE

Je vis le champ vert du ciel

La faucille de la lune

Je pensai à mes semailles

et au temps de la moisson

Je dis au sort "ton sommeil

laissa surgir le soleil"

"De ton passé malgrè tout"

dit-il "point ne désespère"!

Si tu t'en vas, pur et nu

comme au ciel va le Messie

De ta lampe, cent rayons

monteront juqu'au soleil

Garde-toi de ton étoile

car elle a par imposture

Pris à Kavû sa couronne

et à Khesrô sa ceinture

L'anneau d'or et de rubis

peut alourdir ton oreille

Mais la beauté n'a qu'un temps

Ecoute bien ce conseil!

Et du grain de ta beauté

que le mauvais oeil s'éloigne

Car elle tient en échec

et la lune et le soleil

Que le Ciel ne vante pas

sa grandeur car, en amour,

le tas de lune est un grain

deux grains l'épis des Pléïades

Au feu de l'hypocrisie

la récolte de la foi

Brûlera. Hâfez, jette ta robe de bure et va!

Hafêz

: مزرع سبز فلك ديدم و داس مه نو

مزرع سبز فلك ديدم و داس مه نو

يادم از كشته خويش آمد و هنگام درو

گفتم اي بخت بخفتيدي و خورشيد دميد

گفت با اين همه از سابقه نوميد مشو

گر روي پاك و مجرد چو مسيحا به فلك

از چراغ تو به خورشيد رسد صد پرتو

تكيه بر اختر شب دزد مكن كاين عيار

تاج كاووس ببرد و كمر كيخسرو

گوشوار زر و لعل ار چه گران دارد گوش

دور خوبي گرران است نصيحت بشنو

چشم بد دور ز خال تو كه در عرصه حسن

بيدقي راند كه برد از مه و خورشيد گرو

آسمان گو مفروش اين عظمت كاندر عشق

خرمن مه به جوي خوشه پروين به دو جو

آتش زهد و ريا خرمن دين خواهد سوخت

حافظ اين خرقه پشمينه بينداز و برو

..............

آخرين جرعه‌ی اين جام

فريدون مشيری

.......................

J'AIME DEUX CHOSES

J'aime deux choses,

toi et la rose,

la rose pour une jour,

toi pour toujours

* * * * * *

(in Persian)

اي ايران اي مرز پرگهر ، اي خاكت سرچشمه هنر
دور از تو انديشه بدان ، پاينده ماني و جاودان
اي دشمن ار تو سنگ خاره اي من آهنم، جان من فداي خاك پاك ميهنم
مهر تو چون شد پيشه ام، دور از تو نيست انديشه ام
در راه تو كي ارزشي دارد اين جان ما، پاينده باد خاك ايران ما
سنگ كوهت در و گوهر است، خاك دشتت بهتر از زر است
مهرت از دل كي برون كنم، برگو بي مهر تو چون كنم،
تا گردش جهان دور آسمان به پاست، نور ايزدي هميشه رهنماي ماست
مهر تو چون شد پيشه ام، دور از تو نيست انديشه ام
در راه تو كي ارزشي دارد اين جان ما، پاينده باد خاك ايران ما
ايران اي خرم بهشت من، روشن از تو سرنوشت من
گر آتش بارد به پیكرم، جز مهرت در دل نپرورم
از آب و خاك و مهر تو سرشته شد گلم، مهر اگر برون رود گلي شود دلم
مهر تو چون شد پيشه ام، دور از تو نيست انديشه ام
در راه تو كي ارزشي دارد اين جان ما، پاينده باد خاك ايران ما

Translation

O Iran, our jeweled country
Your land is the wellspring of art
Let the thoughts of the devils be far from you
May your lasting be eternal
O enemy, if you a rocky stone, I am the iron
May my life be sacrificed for my pure motherland
When your love became my calling
My thoughts are not far from you
In your cause when do our lives have value
May the land of our Iran be eternal

The stone of your mountain is jewels and pearls
The soil of your valleys is better than gold
When will I rid my heart of your affection
Tell me, what will I do without your affection
As long the turning of the earth and the cycling of the sky lasts
The light of the Divine will always guide us
When your love became my calling
My thoughts are not far from you
In your cause when do our lives have value
May the land of our Iran be eternal
When your love became my calling
My thoughts are not far from you
In your cause when do our lives have value
May the land of our Iran be eternal

Iran oh my green paradise
Lighted is my fate because of you
If fire rains on my body
Other than your love I will not cherish in my heart
Your water, soil and love molded my clay
If your love leaves my heart it will become barren
When your love became my calling
My thoughts are not far from you
In your cause when do our lives have value
May the land of our Iran be eternal
When your love became my calling
My thoughts are not far from you
In your cause when do our lives have value
May the land of our Iran be eternal

* * * ** ** ** **

Dans le port d'Amsterdam

Jacques Brel

** ** ** ** ** **

UNE VIE

Une vie, c'est un instant, c'est une éternité,
Une vie, c'est minuscule et c'est illimitée,
Une vie, c'est un mensonge et une vérité,
Une vie, c'est fait de rêves et de réalités,
Une vie, c'est un frisson qui vient d'on ne sait où,
Une vie, une étincelle sur un peu de boue,
Une vie, c'est une flamme qui nous tient debout,
Une vie, c'est toi, c'est moi, c'est vous, c'est nous.
Mon Amour,
Que c'est beau,
Ces oiseaux du matin sur tes lèvres,
Mon Amour,
Que c'est chaud,
Ce ruisseau dans nos mains, cette fièvre.
Notre vie, c'est toi, c'est moi, c'est nos doigts enlacés,
Notre vie, c'est le printemps toujours recommencé,
Notre vie, c'est mon bonheur de pouvoir t'embrasser,
Notre envie de vivre ensemble et de nous caresser.
Notre vie dont chaque instant est une éternité,
Notre vie, faite de rêves et de réalités,
Notre vie, c'est une étoile en moi qui va briller,
Notre vie,

La musique

..................................

Index Mélodie

شب یلدا مبارک باد

2005-12-21T06:43:00.000-08:00

Yalda (la nuit la plus longue de l'année)

L'hiver est arrivé. L'obscurité, la neige et le vent et la nuit noire et longue de Yalda (la nuit la plus longue de l'année) sous le ciel gris. Qu'est-ce que les Iraniens faisaient pendant cette nuit historique et traditionnelle ? Ils lisaient Hafez. Le recueil des poèmes de Hafez était dans la boutique. Mais quel désastre ! Il n'y avait pas de melon, de fruits secs et d'autres amuse-gueules de la nuit de Yalda.

Tombe la neige

S. Adamo

Tombe la neige
Tu ne viendras pas ce soir
Tombe la neige
Et mon coeur s'habille de noir
Ce soyeux cortège
Tout en larmes blanches
L'oiseau sur la branche
Pleure le sortilège

Tu ne viendras pas ce soir
Me crie mon désespoir
Mais tombe la neige
Impassible manège

Tombe la neige
Tu ne viendras pas ce soir
Tombe la neige
Tout est blanc de désespoir
Triste certitude
Le froid et l'absence
Cet odieux silence
Blanche solitude

Tu ne viendras pas ce soir
Me crie mon désespoir
Mais tombe la neige
Impassible manège

---------------------

Adamo

The Snow Is Falling

The snow is falling.
You are not coming tonight.
The snow is falling.
Everything is cold and white.

Dark and cold despair
Fell heavy on my heart,
No birds are in the air,
Singing is forgotten art.

"She is not coming tonight..."
My despair sounds right.
In that virgin snow
No footprints will show.

The snow is falling.
You are not coming tonight.
The snow is falling.
The World is silent and white.

Sorrow fell, like snow,
Inside my empty soul.
And, now I know,
Sadness is a snowfall.

"She is not coming tonight..."
My despair sounds right.
In that virgin snow
No footprints will show.

برف مي بارد

برف مي بارد
تو امشب باز نخواهي گشت
برف مي بارد
و قلب من سياهپوش است
اين همراه ابريشمين
با اشكهاي سپيد
پرنده بر شاخه درخت
افسون مي گريد

تو امشب بازنخواهي گشت
نااميدي ام به سوي من فرياد مي زند
اما برف مي بارد
با چرخشي آرام

برف مي بارد
تو امشب بازنخواهي گشت
برف مي بارد
همه چيز سپيد از نااميدي ست
اطميناني غمناك
سرما وفقدان
اين سكوت نفريني
تنهايي سپيد

تو امشب باز نخواهي گشت
نااميدي ام به سوي من فرياد مي زند
اما برف مي بارد
با چرخشي آرام

..................................

THE WINTER ARRIVES…

Seasonalpoems

No

No sun - no moon!
No morn - no noon -
No dawn - no dusk - no proper time of day -
No sky - no earthly view -
No distance looking blue -
No road - no street - no "t'other side the way" -
No end to any Row -
No indications where the Crescents go -
No top to any steeple -
No recognitions of familiar people -
No courtesies for showing 'em -
No knowing 'em! -
No travelling at all - no locomotion,
No inkling of the way - no notion -
"No go" - by land or ocean -
No mail - no post -
No news from any foreign coast -
No Park - no Ring - no afternoon gentility -
No company - no nobility -
No warmth, no cheerfulness, no healthful ease,
No comfortable feel in any member -
No shade, no shine, no butterflies, no bees,
No fruits, no flowers, no leaves, no birds -
November!

Thomas Hood

Joyeux Noël

...................................

HISTOIRE ET ROLE DE LANGUE

La langue Francaise est une femme.
Et cette femme est si belle,si fiere,
Si modeste,si hardie,si touchante,
Si voluptueuse,si chaste,si noble,
Si familiere,si folle,si sage
Qu’on l’aime de tout son ame.
Et qu’on n’est jamais tente
De lui etre infidel.

Anatol France

آموزش زبان فرانسه

French I
1. Some Basic Phrases
French II
41. Imperfect Tense
French III
76. Colloquial Expressions

............................................

Sans toi

Sans toi, le temps est long
Je trouve que le temps ne passe plus
Je n'ai même pas le goût de penser
que tu n'es pas près de moi
Les secondes sans toi passent comme des minutes
Les minutes passent comme des heures
Les heures passent comme des journées
Les journées passent comme des semaines
Les semaines passent comme des mois
Les mois passent comme des années
Les années passent comme des décennies
Tu vois, maintenant,
Comment est le temps sans toi
Tu me manques
Une seconde, finit par durer des décennies
Tout ça, sans toi...

………………………….

3ala gesir el-lawzeyeh
Arabic Music
…………………………

La mort

La vie est lente; la mort est rapide;
Pour mourir, c'est simple: on fait le vide
En soi; on se laisse aller,
On ferme les yeux, doucement,
On pense rêver, voyager,
Mais, soudain, on la sent.

La mort arrive; elle traverse
Tout le corps; elle nous berce,
Comme une mère berce son bébé.
Son pouvoir est immense,
On ne peut y échapper,
On la voit, là, qui s'avance.

Tout à coup, ça y est;
C'est le trou noir, les yeux sont fermés,
On est mort; c'est le repos éternel;
Dieu peut choisir: l'enfer ou le paradis.
On vit mieux là-haut que sur Terre, à cause d'elle.
Si on veut vous ressusciter, dites :"Non ! Je reste ici !".

...............................

Chants de Noël

...............................

En mer
En mer par Guy de MAUPASSANT

..............................

L'histoire d'un amour

Dalida

Download

L'histoire d'un amour
Mon histoire c'est l'histoire d'un amour
Ma complainte c'est la plainte de deux cœurs
Un roman comme tant d'autres
Qui pourrait etre le votre
Gens d'ici ou bien d'ailleurs

C'est la flamme qui enflamme sans bruler
C'est le reve que l'on reve sans dormir
Comme un arbre qui se dresse
Plein de force et de tendresse
Vers le jour qui va venir

C'est l'histoire d'un amour, éternel et banal
Qui apporte chaque jour tout le bien tout le mal
Avec l'heure où l'on s'enlace, celle où l'on se dit adieu
Avec les soirees d'angoisse et les matins merveilleux

Mon histoire c'est l'histoire qu'on connait
Ceux qui s'aiment jouent la même je le sais
Et tragique ou bien profonde
C'est la seule chanson du monde
Qui ne finira jamais.

C'est l'histoire d'un amour
Qui apporte chaque jour tout le bien tout le mal
Avec l'heure ou l'on s'enlace celle ou l'on se dit adieux
Avec des soirées d'angoisse et les matins merveilleux

Mon histoire c'est l'histoire qu'on connaît
Ceux qui s'aiment jouent la même je le sais
Mais naïve ou bien profonde
C'est la seule chanson du monde
Qui ne finira jamais
C'est l'histoire d'un amour

home.comcast.net/~thanghanh7/ThoGuiBan/.../historia_de_un_amor.htm

....................................

AIME-MOI

Aime-moi, mon amour, aime-moi.
Écoute ma prière, toi qui et

tout pour moi.
Serre-moi doucement dans tes bras.
Ne me laisse pas seule:
Tu n'en as pas le droit.
Sans toi je ne suis rien qu'une enfant
solitaire,
rien qu'une enfant perdue oubliée
sur la terre.
Aime-moi, j'ai tant besoin de toi.
Ma vie est inutile, si tu ne m'aimes pas.

Ne perdons pas de temps
à nous faire des promesses.
Embrasse-moi, embrasse-moi
et garde-moi tout contre toi.

Aime-moi, mon amour, aime-moi
Il faut bien que l'on s'aime
puisque on est fait pour ça.
Serre-moi, serre-moi dans tes bras.
Je ne veux pas savoir où tu me conduiras.
Mais là tu m'apprendras
comme il est bon de vivre
ces instants de délire
où le cœur se délivre.

Aime-moi, mon amour, aime-moi
et si tu n'es qu'un rêve
ne me réveille pas.

-------------------------------

Love me

Love m, my love, love me.
Listen to my prayer, you who are
everything to me.
Hold me tenderly in your arms.
Do not leave me alone.
You just cannot.

Without you I am nothing but a solitary child,
nothing but a lost child left behind on earth.

Love me, I need you so much.
My life is useless, if you do not love me.

Let's not waste time
making promises to each other.
Kiss me, kiss me
and keep me close to you.

Love me, my love, love me.
We must love one another
because we were made for that.
Hold me, hold me in your arms.
I don't want to know where you will lead me.
But there you will teach me
how it is good to live
those moments of delirium
when the heart gives itself over.

Love me, my love, love me,
and if you are only a dream,
do not awake me.

........................................

Bruno Buzzetto-Freedom
فیلم
.........................................

Je t'aime

Lara Fabian
..........................................

France Gall

Ne sois pas si bête
Il est très timide, avec ses copains
Mais avec les filles, il ne craint plus rien
Chaque fois qu'on danse, il nous snob un peu
Et dans ses bras, oui dans ses bras
Il nous tient des propos, comme ça
Ne sois pas si bête, bête, bête
Serre-moi plus fort, et plus fort encore
Ne t'en fais pas, ne crains rien de moi
Car tu es encore une petite fille pour moi
Il nous raccompagne, jusqu'à notre porte
Sans nous embrasser, le Diable l'emporte
C'est presqu'une offense, c'est un drôle de jeu
Quand dans ses bras, oui dans ses bras
Il nous tient des propos, comme ça
Ne sois pas si bête, bête, bête
Serre-moi plus fort, et plus fort encore
Ne t'en fais pas, ne crains rien de moi
Car tu es encore une petite fille pour moi
Il croyait vraiment qu'il était le plus malin
Mais heureusement, il n'en était rien
Un soir de vacances, qu'il m'accompagnait
Moi je l'ai pris, oui dans mes bras
En lui disant Chéri, crois-moi
Ne sois pas si bête, bête, bête
Serre-moi plus fort, et plus fort encore
Ne t'en fais pas, ne crains rien de moi
Car tu es encore une petite fille pour moi
Voyant qu'il était trop bête, bête, bête
Il m'a embrassé
Encore embrassé et depuis c'est lui qui est mené
Mené par le bout du nez

........................

www.geocities.com/Vienna/Strasse/2203/langues.html

2005-12-11T03:41:00.000-08:00

Candle in the wind
ecouter la chanson

* * *

Une chandelle dans le vent

Adieu rose d'Angleterre ;
Puisses-tu toujours grandir dans nos coeurs.
Ta grâce s'imposait d'elle-même
Où les vies étaient déchirées.

Tu étais sollicitée hors de nos frontières
Et tu chuchotais à ceux qui étaient en peine.
Maintenant tu appartiens au paradis,
Et les étoiles épellent ton nom.
Et il me semble que tu consumais ta vie
Comme une chandelle dans le vent :
Ne disparaissant jamais avec le crépuscule
A l'arrivée de la pluie.

Et tes pas se poseront toujours ici,
Le long des plus vertes collines d'Angleterre.
Ta chandelle s'est éteinte bien avant
Que ne le soit ta légende.

Le charme que nous avons perdu ;
Ces jours vides sans ton sourire.
Cette torche que nous porterons toujours
Pour l'enfant chérie de notre nation.

Et même si nous essayons,
La vérité nous pousse aux larmes ;
Et tous nos mots ne peuvent exprimer
La joie que tu nous as apporté tout au long de ces années.

Et il me semble que tu consumais ta vie
Comme une chandelle dans le vent :
Ne disparaissant jamais avec le crépuscule
A l'arrivée de la pluie.

Et tes pas se poseront toujours ici,
Le long des plus vertes collines d'Angleterre.
Ta chandelle s'est éteinte bien avant
Que ne le soit ta légende.

Adieu rose d'Angleterre
D'un pays perdu sans ton âme,
A qui manquera les ailes de ta compassion
Plus que tu ne l'auras jamais su.

Et il me semble que tu consumais ta vie
Comme une chandelle dans le vent :
Ne disparaissant jamais avec le crépuscule
A l'arrivée de la pluie.

Et tes pas se poseront toujours ici,
Le long des plus vertes collines d'Angleterre.
Ta chandelle s'est éteinte bien avant
Que ne le soit ta légende.

CANDLE IN THE WIND

Goodbye England's rose ;
May you ever grow in our hearts.
You were the grace that placed itself
Where lives were torn apart.

You called out to our country,
And you whispered to those in pain.
Now you belong to heaven,
And the stars spell out your name.

And it seems to me you lived your life
Like a candle in the wind :
Never fading with the sunset
When the rain set in.

And your footsteps will always fall here,
Along England's greenest hills ;
Your candle's burned out long before
Your legend ever will.

Loveliness we've lost ;
These empty days without your smile.
These torch we'll always carry
For our nation's golden child.

And even though we try,
The truth brings us to tears ;
All ours words cannot express
The joy you brought us through the years.

And it seems to me you lived your life
Like a candle in the wind :
Never fading with the sunset
When the rain set in.

And your footsteps will always fall here,
Along England's greenest hills ;
Your candle's burned out long before
Your legend ever will.

Goodbye England's rose,
From a country lost without your soul,
Who'll miss the wings of your compassion
More than you'll ever know.

And it seems to me you lived your life
Like a candle in the wind :
Never fading with the sunset
When the rain set in.

And your footsteps will always fall here,
Along England's greenest hills ;
Your candle's burned out long before
Your legend ever will.

***
http://members.tripod.com/lena-u/dassin/dassin.html

***

Um Kulthoum

Um Kulthoum is considered a landmark in
Egypt.Her powerful and strong voice made
her the number one singer in Egept for years.
For generations, Egyptians awaited her televised
Conceret every first Thursday of month and
Gathered to liston to “Elset” translated in
English as “The lady”, while it really meant a
Whole lot more than that.
Um Kulthoum has a radio station in Egypt
Named after her, handreds of books has
Written about her and in memory of her.
Um Kulthoum left behind a treasure of
Arabic songs that will live forever and can
Never be forgotten.
Here are several of her songs in full length.

أم كلثوم
قرآن
هـجـرتك
انت عمري
لسّا فاكـــر
ذكــريات
الف ليله وليله
ا نت الحب
الحب كده

...................

La France à
travers les âges
.....................

Plusieurs raisons d’étudier le français

Le français est la 11-ième langue la plus parlée dans le monde.
Le français est langue officielle dans 33 pays du monde.
Le français est parlé dans deux des pays du G7 .
Le français est la langue maternelle de 75 millions de personnes.
200 millions de personnes dans le monde comprennent, parlent, lisent ou écrivent le français.
Le français est la langue officielle des services postaux à travers le monde.
Le français est l’une des langues officielles de la Croix Rouge Internationale.
L’Afrique francophone occupe une surface plus grande que celle des États-Unis.
Le français est la langue étrangère la plus enseignée après l’anglais.
Plus de 20.000 mots anglais dérivent du français.
Le français est après l’anglais la langue comptant le plus de mots.
En sciences humaines et sociales, une grande partie des écrits les plus importants viennent de France.
Les étudiants et les chercheurs connaissant le français ont accès à ces travaux plusieurs années avant qu’ils soient traduits en anglais. Certains d’entre eux, même significatifs, ne sont jamais traduits .
La France est une des principales destinations touristiques étrangères au monde (60 millions de touristes par an).
La France est le plus gros investisseur européen à l’étranger et le 1-er investisseur étranger en Pologne en 2002-2003.
La France, la Belgique, les Pays-Bas et l’Allemagne ont les taux d’inflation les plus bas de l’Union Européenne. C’est un indicateur de bonne santé économique.
La France est la 4-ième puissance du monde et contrairement à d’autres grandes nations industrialisées elle n’est pas endettée ( signe positif pour la coopération scientifique et économique).
L’économie française est la 4-ième du monde après les États-Unis, le Japon et l’Allemagne.
La France est le 3-ième exportateur et le 4-ième fabricant mondial d’automobiles (Renault, Peugeot, Citroën).
La France est le 2-ième exportateur de produits agricoles après les États-Unis.
Les Français exportent davantage par tête que les Japonais, et leurs exportations représentent plus du double que celles des Américains. La France est le 4-ième exportateur mondial.
Le français est parlé dans le plus grand nombre de pays de l’Union Européenne.

Le Français est avec l’anglais une langue officielle de travail pour:

L’ONU
L’UNESCO
L’OTAN
L’OCDE (Organisation pour le développement et la coopération économique)
Le BIT (Bureau International du travail)
Le CIO (Comité International Olympique)
Le Conseil de L’Europe
La Communauté Européenne
L’Union Postale Universelle
La Croix Rouge Internationale
L’UIA (Union of International Associations)

Le français est la langue de travail majoritairement utilisée pour:

*La Cour Européenne de Justice
*Le Tribunal Européen de Première Instance
*La Cour des Comptes Européenne
*La Salle de Presse de la Commission Européenne de Bruxelles, en Belgique

La Chanson

Le cours pendant lequel nous écoutons des chansons, cela existe ici, au Collège de Zamość !!!

Il y a des chansons populaires, classiques et modernes. Au début du cours, le professeur nous donne le texte de la chanson avec des lacunes (exercice à trous). Après l’avoir écouté nous complétons ce texte. Puis nous le traduisons et nous discutons sur le sujet de cette chanson. À la maison nous faisons la transcription phonétique que nous corrigeons la semaine suivante. En plus des textes, le professeur nous donne les biographies des chanteurs. Parfois nous organisons le karaoké. Notre bibliothèque possède beaucoup de CD français et italiens ; elle a uassi des cassettes vidéo « Paroles de Clips » que l’Ambassade de France nous a offertes. En plus, nous pouvons toujours proposer des chansons, celles que nous voudrions écouter !

La musique française est très populaire aujourd’hui par exemple le chanteur allemand Klaus Hoffmann a interprété les chansons de Jacques Brel en allemand.

J’énumère quelques chansons que nous avons déjà abordées:

Francis Cabrel “Octobre”,”La corrida”
Émilie Jolie “Chanson du hérisson”
Hughes Aufray “Santiano”
Liane Foly “Une place sur terre”
France Gall “Cézanne peint”
Maxime Le Forestier “Comme un arbre”
Lara Fabian “Tout”
Florent Pagny “Ma liberté de penser”
Doc Gynéco & Bernard Tapie “C’est beau la vie”
Céline Dion “Tout l’or des hommes”
Carla Bruni “Quelqu’un m’a dit”
Natasha St-Pier “Tu trouveras”
Garou “Reviens”
Joe Dassin “Et si tu n`existais pas”
Édith Piaf “Non, je ne regrette rien”
Eddy Michell “Couleur menthe à l’eau”
Kate Ryan “Désenchantée”, ”Mon coeur résiste encore” etc.
Nous connaissons aussi quelques chansons de Noël.

Nous nous occupons même de chansons italiennes par exemple:

Eros Ramazzotti “Se bastassa ma canzone”
Luna Pop „Vorrei”
Fiorella Mannoie „Che sera”
Laura Pausini „Ascolta il tuo cuore”

...........................

La Marseillaise (hymne national français)

............................
آمورش زبان فرانسه
Learn French

……………………………

La danse de Zorba
Listen
Download

2005-12-04T06:51:00.000-08:00

" Ne me quitte pas"
Download
Dalida

Ne Me Quitte Pas

Jacques brel

Français

Ne me quitte pas
Il faut oublier
Tout peut s'oublier
Qui s'enfuit déjà
Oublier le temps
Des malentendus
Et le temps perdu
A savoir comment
Oublier ces heures
Qui tuaient parfois
A coups de pourquoi
Le coeur du bonheur
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

Moi je t'offrirai
Des perles de pluie
Venues d'un pays
Où il ne pleut pas
Je creuserai la terre
Jusqu'après ma ma mort
Pour couvrir ton corps
D'or et de lumière
Je ferai un domaine
Où l'amour sera roi
Où l'amour sera loi
Où tu seras reine
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

Ne me quitte pas
Je t'inventerai
Des mots insensés
Que tu comprendras
Je te parlerai
De ces amants-là
Qui ont vu deux fois
Leurs coeurs s'embraser
Je te raconterai
L'histoire de ce roi
Mort de n'avoir pas
Pu te rencontrer
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

On a vu souvent
Rejaillir le feu
De l'ancien volcan
Qu'on croyait trop vieux
Il est paraît-il
Des terres brûlées
Donnant plus de blé
Qu'un meilleur avril
Et quand vient le soir
Pour qu'un ciel flamboie
Le rouge et le noir
Ne s'épousent-ils pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

Ne me quitte pas
Je ne vais plus pleurer
Je ne vais plus parler
Je me cacherai là
A te regarder
Danser et sourire
Et à t'écouter
Chanter et puis rire
Laisse-moi devenir
L'ombre de ton ombre
L'ombre de ta main
L'ombre de ton chien, mais
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

English

Do not leave me
We must forget
All can be forgotten
Which already escapes
Forget the time
Of misunderstandings
And time lost
Seeking to know how
Forget those hours
That killed sometimes
With blows of "why"
The heart of bliss
Do not leave me
Do not leave me
Do not leave me
Do not leave me

I will offer you
Pearls of rain
Coming from a country
Where it does not rain
I will plow the earth
Until after I die
To blanket your body
With gold and light
I will create a realm
Where love shall be king
Where love shall be law
Where you shall be queen
Do not leave me
Do not leave me
Do not leave me
Do not leave me

Do not leave me
For you, I will invent
Nonsensical words
That you will understand
I will speak to you
Of those lovers
Who saw twice
Their hearts set ablaze
To you I will recount
The story of that king
Deceased of not having
Been able to meet you
Do not leave me
Do not leave me
Do not leave me
Do not leave me

It was often seen
That fire would be reborn
Of the ancient volcano
Which was thought too old
There are, there seems
Burnt lands
Yielding more wheat
Than the best April
And when the evening comes
So that a sky might flame
The red and the black
Do they not wed
Do not leave me
Do not leave me
Do not leave me
Do not leave me

Do not leave me
I shall no longer cry
I shall no longer speak
I will but hide here
Watching you
Dance and smile
Listening to you
Sing and laugh
Allow me to become
The shadow of your shadow
The shadow of your hand
The shadow of your dog, but
Do not leave me
Do not leave me
Do not leave me
Do not leave me

ترک‌ام مکن

ترک‌ام مکن
بايد فراموش کرد
هرچه را فراموشی پذيرد
هرچه را که گذشته است.
بايد فراموش کرد روزگار بدفهمی‌ها را
و عمری را که تباه کرديم
برای اين‌که يادبگيريم
که چگونه اين لحظه‌ها را فراموش کنيم
لحظه‌هايی که با ضربه‌ی «چرا»ها
گاه، قلب خوش‌بختی را آماج می‌گيرند.
ترک‌ام مکن
ترک‌ام مکن
ترک‌ام مکن
ترک‌ام مکن

ارمغان‌ات می‌کنم
مرواريدهای بارانی را
که از سرزمينی می‌آيند
که باران در آن نمی‌بارد.
تا لحظه‌ی مرگ‌
زمين را حفر می‌کنم
تا تن‌ات را بپوشانم
از زر و روشنی.
قلمرويی خواهم ساخت
که عشق در آن شاه باشد
قانون باشد
و تو ملکه‌ باشی.
ترک‌ام مکن
ترک‌ام مکن
ترک‌ام مکن
ترک‌ام مکن

ترک‌ام مکن
برايت کلماتی سودازده می‌سازم
که بفهمی چه می‌گويم
با تو حرف می‌زنم
با اين واژه‌های شيفته
که دوبار دل‌‌شان را ديده‌اند
که آتش گرفته است.
برای تو حکايت خواهم کرد
قصه‌ی اين پادشاه را
که مُرد، از بس نتوانست تو را ببيند.
ترک‌ام مکن
ترک‌ام مکن
ترک‌ام مکن
ترک‌ام مکن

چه بس بسيار ديده‌ايم
آتشی را که از آتش‌فشانی کهن
بيرون می‌پاشد
و حس کرده‌ايم چقدر پير شده‌ايم.
زمين‌ها، سوخته و افروخته
پديدار می‌شوند
که مثل بهترين ماه آوريل

بيشترين گندم را آورده‌اند.
و وقتی شب فرامی‌رسد
سياه از سرخ
کناره می‌گيرد
تا آسمان شعله کشد.
ترک‌ام مکن
ترک‌ام مکن
ترک‌ام مکن
ترک‌ام مکن

ترک‌ام مکن
ديگر گريه نمی‌کنم
ديگر حرف نمی‌زنم
خود را اين‌جا پنهان می‌کنم
که تو را ببينم
می‌رقصی و لبخند می‌زنی
که تو را بشنوم
آواز می‌خوانی و از پس آن می‌خندی
بگذار سايه‌ی سايه‌ی تو شوم
سايه‌ی دست‌ِ تو
سايه‌ی سگِ تو
ترک‌ام مکن
ترک‌ام مکن
ترک‌ام مکن
ترک‌ام مکن

**********

J o e D a s s i n

Ca va pas changer le monde

Le dernier slow (blu)

Et si tu n'existais pas

Le cafe des 3 colombes

Si tu t'appelles melancolie

Salut

A Toi

Listen to all at once

Ladyvett's Music Links!

2005-12-01T20:34:00.000-08:00

• دلم ميخواد به اصفهان برگردم

* * * * * * *

What is Music?

Music is any kind of harmony that people enjoy listening to. It doesn't have to involve guitars, drums, or voices. What sounds better than the water streaming down from a beautiful waterfall in the middle of a dark dense forest? Music liked most is repeated with rhymes and smoothly flows repeating the same message, over and over. It is somewhat forced what kind of music you like. Attempt this, if you don't believe me. Buy a decent CD in the store of music that you have never heard. Listen to it about ten times through, and you will probably start to enjoy the beats and harmony produced. You just have to give some music a chance to find your ear. Sure, some people are prone to some kinds of music, but what I'm saying is that every kind of music can be found enjoyable. And the music you like is really only based off what music is played in your environment and accepted in your mind.

Music is science
It is exact, specific; and it demands exact acoustics. A Conductor's full score is a chart, a graph which indicates frequencies, intensities, volume changes, melody, and harmony all at once and with the most exact control of time.

Music is mathematical
It is rhythmically based on the subdivisions of time into fractions which must be done, not worked out on paper.

Music is a foreign language
The terms are in one of any language ; and the notation is certainly not English but a highly developed kind of shorthand that uses symbols to represent ideas. The semantics of music is the most complete and universal language.

Music is history
Music usually reflects the environment and times of its
creations, often even the country and/ or racial feeling.

Music is physical education
It requires fantastic coordination of finger, hands, arms, lip, cheek, and facial muscles, in addition to extraordinary control of the diaphragmatic, back, stomach, and chest muscles, which respond instantly to the sound the ear hears and the mind interprets.

Music is all of these things, but most of all

Music is art
It allows a human being to take all these dry, technically boring (but difficult) techniques and use them to create emotion.
That is one thing science cannot duplicate: humanism, feeling, emotion, call it what you will.

Acropolis adieu

…………………………………………
Casablanca
آهنگ فیلم خاطره انگیز "کازابلانکا"
………………………………………….

BANG BANG
Sheila (France)

Nous avions dix ans à peine
Tous nos jeux étaient les mêmes
Aux gendarmes et aux voleurs
Tu me visais droit au cœur
Bang bang, tu me tuais
Bang bang, et je tombais
Bang bang, et ce bruit-là
Bang bang, je ne l'oublierai pas

Nous avons grandi ensemble
On s'aimait bien il me semble
Mais tu n'avais de passion
Que pour tes jeux de garçon
Bang bang, tu t'amusais
Bang bang, je te suivais
Bang bang, et ce bruit-là
Bang bang, je ne l'oublierai pas

Un jour tu as eu vingt ans
Il y avait déjà longtemps
Que l'amour avait remplacé
Notre amitié du passé
Et quand il en vint une autre
On ne sait à qui la faute
Tu ne m'avais jamais menti
Avec elle tu es parti
Bang bang, tu m'as quittée
Bang bang, je suis restée
Bang bang, et ce bruit-là
Bang bang, je ne l'oublierai pas

Quand j'aperçois des enfants
Se poursuivre en s'amusant
Et faire semblant de se tuer
Je me sens le cœur serré
Bang bang, je me souviens
Bang bang, tout me revient
Bang bang, et ce bruit-là
Bang bang, je ne l'oublierai pas

* * * *

Bang Bang ...

Nancy Sinatra - Bang, Bang
(download: 1.3mg)

Lyrics:

I was five and he was six
We rode on horses made of sticks
He wore black and I wore white
He would always win the fight

Bang bang, he shot me down
Bang bang, I hit the ground
Bang bang, that awful sound
Bang bang, my baby shot me down.

Seasons came and changed the time
When I grew up, I called him mine
He would always laugh and say
"Remember when we used to play?"

Bang bang, I shot you down
Bang bang, you hit the ground
Bang bang, that awful sound
Bang bang, I used to shoot you down.

Music played, and people sang
Just for me, the church bells rang.

Now he's gone, I don't know why
And till this day, sometimes I cry
He didn't even say goodbye
He didn't take the time to lie.

Bang bang, he shot me down
Bang bang, I hit the ground
Bang bang, that awful sound
Bang bang, my baby shot me down ...

………………………………………….

سايه آهنگی با صدای معين
…………………………………………

Je suis comme je suis

Je suis comme je suis
Je suis faite comme ça
Quand j'ai envie de rire
Oui je ris aux éclats
J'aime celui qui m'aime
Est-ce ma faute à moi
Si ce n'est pas le même
Que j'aime à chaque fois
Je suis comme je suis
Je suis faite comme ça
Que voulez-vous de plus
Que voulez-vous de moi

Je suis faite pour plaire
Et n'y puis rien changer
Mes talons sont trop hauts
Ma taille trop cambrée
Mes seins beaucoup trop durs
Et mes yeux trop cernés
Et puis après
Qu'est-ce que ça peut vous faire
Je suis comme je suis
Je plais à qui je plais
Qu'est-ce que ça peut vous faire
Ce qui m'est arrivé
Oui j'ai aimé quelqu'un
Oui quelqu'un m'a aimée
Comme les enfants qui s'aiment
Simplement savent aimer
Aimer aimer...
Pourquoi me questionner
Je suis là pour vous plaire
Et n'y puis rien changer.

* * * *

Jacques Prévert

I am as I am
I am made like that
When I want to laugh
Yes I laugh with the glares
I like that which likes me
This is my fault with me
If it is not the same one
That I like each time
I am as I am
I am made like that
What you moreover want
What you want ego

I am made to like
And then nothing to change there
My heels are too high
My too cambered size
My centres too much hard

And my too encircled eyes
And then afterwards
What that can make you
I am as I am
I like who I like
What that can make you

What arrived to me
Yes I loved somebody
Yes somebody liked me
As the children who like
Simply can like
To like to like...
Why question me
There you are to like me
And then nothing to change there.

* * * * * *

من همينم كه هستم

من همينم كه هستم

اين طوري بار اومده ام

وقتي بخوام بخندم

آره درسته قهقهه مي زنم

كسي رو كه دوستم داره دوستش دارم

آيا تقصير از منه

اگه اوني كه دوستش دارم

همون قبلي نباشه

من همينم كه هستم

اين طوري بار اومدم

بيش تر از اين ديگه چي مي خواين

بيش تر از اين از من چي مي خواين

من براي خوش آيند ديگران درست شده ام

و هيچ چيز رو نمي تونم عوض كنم

كفش هايم پاشنه بلنده

قدم خيلي خميده

سينه هام سفت

و چشم هام خيلي گود رفته ست

اما اين حرف ها

به شما چه ربطي داره

من همينم كه هستم

اوني كه بايد خوشش بياد خوشش مي آد

به شما چه ربطي داره

كه چه اتفاقي براي من افتاده

آره به يكي دل بسته بودم

آره يكي هم به من دل بسته بود

مثل بچه ها كه هم ديگه رو دوست دارن

كه فقط دوست داشتن رو مي فهمن

دوست داشتن دوست داشتن ...

چرا از من سؤال مي كنين

من اين جا هستم براي خوش آمد شما

و هيچ چيز رو نمي تونم عوض كنم .

..............................

. La promenade virtuelle sur les Champs Elysées
Les Champs-Elysees

..............................

Charles Trenet, La mer

………………………………

Somewhere beyond the sea

somewhere waiting for me
my lover stands on golden sands
and watches the ships that go sailin
Somewhere beyond the sea
she's there watching for me
If I could fly like birds on high
then straight to her arms
I'd go sailing
It's far beyond the stars
it's near beyond the moon
I know beyond a doubt
my heart will lead me there soon
We'll meet beyond the shore
we'll kiss just as before
Happy we'll be beyond the sea
and never again I'll go sailing
I know beyond a doubt
my heart will lead me there soon
We'll meet (I know we'll meet) beyond the shore
We'll kiss just as before
Happy we'll be beyond the sea
and never again I'll go sailing...
=======================

www.anos60.com/franca/amour.htm

==========================

Celine Dion Lyrics Index
Une Colombe

…………………………………….

Contes

……………………………………

Plaisir d'amour

Plaisir d'amour ne dure qu'un instant
Chagrin d'amour dure toute la vie
J'ai tout quitté pour l'ingrate Sylvie
Elle me quitte et prend un autre amant

Plaisir d'amour ne dure qu'un instant
Chagrin d'amour dure toute la vie

Tant que cette eau coulera doucement
Vers ce ruisseau qui borde la prairie
Je t'aimerai, me répétait Sylvie
L'eau coule encore, elle a changé pourtant..

Plaisir d'amour ne dure qu'un instant
Chagrin d'amour dure toute la vie.

Pleasure of love

Pleasure of love lasts only one moment
Unhappy love affair lasts all the life
I very left for the ungrateful Sylvie
She leaves and takes another lover to me

Pleasure of love lasts only one moment
Unhappy love affair lasts all the life

As long as this water will run gently
Towards this brook which borders the meadow
I will love you, repeated me Sylvie
Water still runs, it changed however.

Pleasure of love lasts only one moment
Unhappy love affair lasts all the life.

Immortality
Because You Loved Me

2005-11-30T20:29:00.000-08:00

داستانی از احسان طبری
دريا! دريا!
* * * * * * *
Khayyám, Omar
رباعیات عمر خیام

* * * * * * *

افسانهء سیزیف
آلبرت کامو

Le Mythe de Sisyphe, Albert Camus
Les dieux avaient condamné Sisyphe á rouler sans cesse un rocher jusqu'au sommet d'une montagne d'oú la pierre retombait par son propre poids. Ils avaient pensé avec quelque raison qu'il n'est pas de punition plus terrible que le travail inutile et sans espoir.
Si l'on en croit Homère, Sisyphe était le plus sage et le plus prudent des mortels. Selon une autre tradition cependant, il inclinait au métier de brigand. Je n'y vois pas de contradiction. Les opinions diffèrent sur les motifs qui lui valurent d'être le travailleur inutile des enfers. On lui reproche d'abord quelque légèreté avec les dieux. Il livra leurs secrets. Egine, fille d'Asope, fut enlevée par Jupiter. Le père s'étonna de cette disparition et s'en plaignit á Sisyphe. Lui, qui avait connaissance de l'enlèvement, offrit á Asope de l'en instruire, á la condition qu'il donnerait de l'eau á la citadelle de Corinthe. Aux foudres célestes, il préféra la bénédiction de l'eau. Il en fut puni dans les enfers. Homère nous raconte aussi que Sisyphe avait enchaîné la Mort. Pluton ne put supporter le spectacle de son empire désert et silencieux. Il dépêcha le dieu de la guerre qui délivra la Mort des mains de son vainqueur.

On dit encore que Sisyphe étant près de mourir voulut imprudemment éprouver l'amour de sa femme. Il lui ordonna de jeter son corps sans sépulture au milieu de la place publique. Sisyphe se retrouva dans les enfers. Et lá, irrité d'une obéissance si contraire á l'amour humain, il obtint de Pluton la permission de retourner sur la terre pour châtier sa femme. Mais quand il eut de nouveau revu le visage de ce monde, goûté l'eau et le soleil, les pierres chaudes et la mer, il ne voulut plus retourner dans l'ombre infernale. Les rappels, les colères et les avertissements n'y firent rien. Bien des années encore, il vécut devant la courbe du golfe, la mer éclatante et les sourires de la terre. Il fallut un arrêt des dieux. Mercure vint saisir l'audacieux au collet et l'ôtant á ses joies, le ramena de force aux enfers oú son rocher était tout prêt.

On a compris déjá que Sisyphe est le héros absurde. Il l'est autant par ses passions que par son tourment. Son mépris des dieux, sa haine de la mort et sa passion pour la vie, lui ont valu ce supplice indicible oú tout l'être s'emploie á ne rien achever. C'est le prix qu'il faut payer pour les passions de cetter terre. On ne nous dit rien sur Sisyphe aux enfers. Les mythes sont faits pour que l'imagination les anime. Pour celui-ci on voit seulement tout l'effort d'un corps tendu pour soulever l'énorme pierre, la rouler et l'aider á gravir une pente cent fois recommencée; on voit le visage crispé, la joue collée contre la pierre, le secours d'une épaule qui reçoit la masse couverte de glaise, d'un pied qui la cale, la reprise á bout de bras, la sûreté tout humaine de deux mains pleines de terre. Tout au bout de ce long effort mesuré par l'espace sans ciel et le temps sans profondeur, le but est atteint. Sisyphe regarde alors la pierre dévaler en quelques instants vers ce monde inférieur d'oú il faudra la remonter vers les sommets. Il redescend dans la plaine.

C'est pendant ce retour, cette pause, que Sisyphe m'intéresse. Un visage qui peine si près des pierres est déjá pierre lui-même! Je vois cet homme redescendre d'un pas lourd mais égal vers le tourment dont il ne connaîtra pas la fin. Cette heure qui est comme une respiration et qui revient aussi sûrement que son malheur, cette heure est celle de la conscience. A chacun de ces instants, oú il quitte les sommets et s'enfonce peu á peu vers les tanières des dieux, il est supérieur á son destin. Il est plus fort que son rocher.

Si ce mythe est tragique, c'est que son héros est conscient. Oú serait en effet sa peine, si á chaque pas l'espoir de réussir le soutenait? L'ouvrier d'aujourd'hui travaille, tous les jours de sa vie, aux mêmes tâches et ce destin n'est pas moins absurde. Mais il n'est tragique qu'aux rares moments oú il devient conscient. Sisyphe, prolétaire des dieux, impuissant et révolté, connaît toute l'étendue de sa misérable condition: c'est á elle qu'il pense pendant sa descente. La clairvoyance qui devait faire son tourment consomme du même coup sa victoire. Il n'est pas de destin qui ne se surmonte par le mépris.

Si la descente ainsi se fait certains jours dans la douleur, elle peut se faire aussi dans la joie. Ce mot n'est pas de trop. J'imagine encore Sisyphe revenant vers son rocher, et la douleur était au début. Quand les images de la terre tiennent trop fort au souvenir, quand l'appel du bonheur se fait trop pressant, il arrive que la tristesse se lève au cœur l'homme: c'est la victoire du rocher, c'est le rocher lui-même. L'immense détresse est trop lourde á porter. Ce sont nos nuits de Gethsémani. Mais les vérités écrasantes périssent d'être reconnues. Ainsi, Œdipe obéit d'abord au destin sans le savoir. A partir du moment oú il sait, sa tragédie commence. Mais dans le même instant, aveugle et désespéré, il reconnaît que le seul lien qui le rattache au monde, c'est la main fraîche d'une jeune fille. Une parole démesurée retentit alors: « Malgré tant d'épreuves, mon âge avancé et la grandeur de mon âme me font juger que tout est bien. » L'Œdipe de Sophocle, comme le Kirilov de Dostoïevski, donne ainsi la formule de la victoire absurde. La sagesse antique rejoint l'héroïsme moderne.

On ne découvre pas l'absurde sans être tenté d'écrire quelque manuel du bonheur. « Eh! quoi, par des voies ai étroites...? » Mais il n'y a qu'un monde. Le bonheur et l'absurde sont deux fils de la même terre. Ils sont inséparables. L'erreur serait de dire que le bonheur naît forcément de la découverte absurde, Il arrive aussi bien que le sentiment de l'absurde naisse du bonheur. « Je juge que tout est bien », dit Œdipe, et cette parole est sacrée, Elle retentit dans l'univers farouche et limité de l'homme. Elle enseigne que tout n'est pas, n'a pas été épuisé. Elle chasse de ce monde un dieu qui y était entré avec l'insatisfaction et le goût des douleurs inutiles. Elle fait du destin une affaire d'homme, qui doit être réglée entre les hommes.

Toute la joie silencieuse de Sisyphe est lá. Son destin lui appartient. Son rocher est sa chose. De même, l'homme absurde, quand il contemple son tourment, fait taire toutes les idoles. Dans l'univers soudain rendu á son silence, les mille petites voix émerveillées de la terre s'élèvent. Appels inconscients et secrets, invitations de tous les visages, ils sont l'envers nécessaire et le prix de la victoire. Il n'y a pas de soleil sans ombre, et il faut connaître la nuit. L'homme absurde dit oui et son effort n'aura plus de cesse. S'il y a un destin personnel, il n'y a point de destinée supérieure ou du moins il n'en est qu'une dont il juge qu'elle est fatale et méprisable. Pour le reste, il se sait le maître de ses jours. A cet instant subtil oú l'homme se retourne sur sa vie, Sisyphe, revenant vers son rocher, contemple cette suite d'actions sans lien qui devient son destin, créé par lui, uni sous le regard de sa mémoire et bientôt scellé par sa mort. Ainsi, persuadé de l'origine tout humaine de tout ce qui est humain, aveugle qui désire voir et qui sait que la nuit n'a pas de fin, il est toujours en marche. Le rocher roule encore.

Je laisse Sisyphe au bas de la montagne! On retrouve toujours son fardeau. Mais Sisyphe enseigne la fidélité supérieure qui nie les dieux et soulève les rochers. Lui aussi juge que tout est bien. Cet univers désormais sans maître ne lui paraît ni stérile ni futile. Chacun des grains de cette pierre, chaque éclat minéral de cette montagne pleine de nuit, á lui seul, forme un monde. La lutte elle-même vers les sommets suffit á remplir un cœur d'homme. Il faut imaginer Sisyphe heureux.

It bothers people when you are lucid and ironic."

The Myth of Sisyphus

The gods had condemned Sisyphus to ceaselessly rolling a rock to the top of a mountain, whence the stone would fall back of its own weight. They had thought with some reason that there is no more dreadful punishment than futile and hopeless labor.
If one believes Homer, Sisyphus was the wisest and most prudent of mortals. According to another tradition, however, he was disposed to practice the profession of highwayman. I see no contradiction in this. Opinions differ as to the reasons why he became the futile laborer of the underworld. To begin with, he is accused of a certain levity in regard to the gods. He stole their secrets. Egina, the daughter of Esopus, was carried off by Jupiter. The father was shocked by that disappearance and complained to Sisyphus. He, who knew of the abduction, offered to tell about it on condition that Esopus would give water to the citadel of Corinth. To the celestial thunderbolts he preferred the benediction of water. He was punished for this in the underworld. Homer tells us also that Sisyphus had put Death in chains. Pluto could not endure the sight of his deserted, silent empire. He dispatched the god of war, who liberated Death from the hands of her conqueror.
It is said that Sisyphus, being near to death, rashly wanted to test his wife's love. He ordered her to cast his unburied body into the middle of the public square. Sisyphus woke up in the underworld. And there, annoyed by an obedience so contrary to human love, he obtained from Pluto permission to return to earth in order to chastise his wife. But when he had seen again the face of this world, enjoyed water and sun, warm stones and the sea, he no longer wanted to go back to the infernal darkness. Recalls, signs of anger, warnings were of no avail. Many years more he lived facing the curve of the gulf, the sparkling sea, and the smiles of earth. A decree of the gods was necessary. Mercury came and seized the impudent man by the collar and, snatching him from his joys, lead him forcibly back to the underworld, where his rock was ready for him.

You have already grasped that Sisyphus is the absurd hero. He is, as much through his passions as through his torture. His scorn of the gods, his hatred of death, and his passion for life won him that unspeakable penalty in which the whole being is exerted toward accomplishing nothing. This is the price that must be paid for the passions of this earth. Nothing is told us about Sisyphus in the underworld. Myths are made for the imagination to breathe life into them. As for this myth, one sees merely the whole effort of a body straining to raise the huge stone, to roll it, and push it up a slope a hundred times over; one sees the face screwed up, the cheek tight against the stone, the shoulder bracing the clay-covered mass, the foot wedging it, the fresh start with arms outstretched, the wholly human security of two earth-clotted hands. At the very end of his long effort measured by skyless space and time without depth, the purpose is achieved. Then Sisyphus watches the stone rush down in a few moments toward that lower world whence he will have to push it up again toward the summit. He goes back down to the plain.

It is during that return, that pause, that Sisyphus interests me. A face that toils so close to stones is already stone itself! I see that man going back down with a heavy yet measured step toward the torment of which he will never know the end. That hour like a breathing-space which returns as surely as his suffering, that is the hour of consciousness. At each of those moments when he leaves the heights and gradually sinks toward the lairs of the gods, he is superior to his fate. He is stronger than his rock.

If this myth is tragic, that is because its hero is conscious. Where would his torture be, indeed, if at every step the hope of succeeding upheld him? The workman of today works everyday in his life at the same tasks, and his fate is no less absurd. But it is tragic only at the rare moments when it becomes conscious. Sisyphus, proletarian of the gods, powerless and rebellious, knows the whole extent of his wretched condition: it is what he thinks of during his descent. The lucidity that was to constitute his torture at the same time crowns his victory. There is no fate that can not be surmounted by scorn.

If the descent is thus sometimes performed in sorrow, it can also take place in joy. This word is not too much. Again I fancy Sisyphus returning toward his rock, and the sorrow was in the beginning. When the images of earth cling too tightly to memory, when the call of happiness becomes too insistent, it happens that melancholy arises in man's heart: this is the rock's victory, this is the rock itself. The boundless grief is too heavy to bear. These are our nights of Gethsemane. But crushing truths perish from being acknowledged. Thus, Edipus at the outset obeys fate without knowing it. But from the moment he knows, his tragedy begins. Yet at the same moment, blind and desperate, he realizes that the only bond linking him to the world is the cool hand of a girl. Then a tremendous remark rings out: "Despite so many ordeals, my advanced age and the nobility of my soul make me conclude that all is well." Sophocles' Edipus, like Dostoevsky's Kirilov, thus gives the recipe for the absurd victory. Ancient wisdom confirms modern heroism.

One does not discover the absurd without being tempted to write a manual of happiness. "What!---by such narrow ways--?" There is but one world, however. Happiness and the absurd are two sons of the same earth. They are inseparable. It would be a mistake to say that happiness necessarily springs from the absurd. Discovery. It happens as well that the felling of the absurd springs from happiness. "I conclude that all is well," says Edipus, and that remark is sacred. It echoes in the wild and limited universe of man. It teaches that all is not, has not been, exhausted. It drives out of this world a god who had come into it with dissatisfaction and a preference for futile suffering. It makes of fate a human matter, which must be settled among men.

All Sisyphus' silent joy is contained therein. His fate belongs to him. His rock is a thing. Likewise, the absurd man, when he contemplates his torment, silences all the idols. In the universe suddenly restored to its silence, the myriad wondering little voices of the earth rise up. Unconscious, secret calls, invitations from all the faces, they are the necessary reverse and price of victory. There is no sun without shadow, and it is essential to know the night. The absurd man says yes and his efforts will henceforth be unceasing. If there is a personal fate, there is no higher destiny, or at least there is, but one which he concludes is inevitable and despicable. For the rest, he knows himself to be the master of his days. At that subtle moment when man glances backward over his life, Sisyphus returning toward his rock, in that slight pivoting he contemplates that series of unrelated actions which become his fate, created by him, combined under his memory's eye and soon sealed by his death. Thus, convinced of the wholly human origin of all that is human, a blind man eager to see who knows that the night has no end, he is still on the go. The rock is still rolling.

I leave Sisyphus at the foot of the mountain! One always finds one's burden again. But Sisyphus teaches the higher fidelity that negates the gods and raises rocks. He too concludes that all is well. This universe henceforth without a master seems to him neither sterile nor futile. Each atom of that stone, each mineral flake of that night filled mountain, in itself forms a world. The struggle itself toward the heights is enough to fill a man's heart. One must imagine Sisyphus happy. --Albert Camus

Albert Camus, "The Absurd Man"

............................................

Poetry Index
........................................

24 poems in English translation

……………………………

أم كلـــثــوم
قرآن

أم كلثوم

أنت عمري
كلمات: أحمد شفيق كامل
غناء: أم كلثوم

رجعوني عنيك لأيامي اللي راحوا

علموني أندم على الماضي وجراحه

اللي شفته قبل ما تشوفك عنيه

عمر ضايع يحسبوه إزاي عليّ

انت عمري اللي ابتدي بنورك صباحه

* * * * * *
Les Champs-Elysees
Ecoute la chanson
La promenadeChamps Elysées
Aux Champs-Elysées!

* * * * * *

La chanson en cours de FLE.

Mes exercices en Hot Potatoes

* * * * * *

MON AMI M'A QUITTEE
Céline Dion
Mon ami m'a quittée
Je vous le dis
Ça devait arriver
A moi aussi
Je le voyais rêver
D'une autre fille
Depuis longtemps
Mon ami est ailleurs
Je ne sais où
Auprès d'un autre coeur
Et loin de nous
A cueillir d'autres fleurs
Et d'autres rendez-vous
Moi je regarde les vagues
Dans la mer grattant les rochers
Et je voudrais que le calme
Vienne inviter ma solitude
Il m'a quittée
Je vous le dis
Oui, c'est arrivé
A moi aussi
A force de rêver
D'une autre fille
Depuis longtemps
Mon ami m'a quittée
C'est trop facile
C'est la fin de l'été
Soleil fragile
Les bateaux sont rangés
Pour un meilleur Avril
Alors moi je regarde les vagues
Dans mon coeur
Quelque chose a bougé
Il était tendre et sauvage
Et le voilà qui se raconte
Il m'a quittée
La fin de l'été
Il m'a quittée
Mon ami m'a quittée
Je vous le dis
Oui, c'est arrivé
A moi aussi
J'ai fini de rêver
Du moins pour aujourd'hui.

La Voix Du Bon Dieu

Chante-moi

کليپ قشنگی از مهران مديری

Ne fuyez pas ! Prenez votre courage à deux mains et affronter la vérité : soyez brave et téméraire !
Peur de la mort, peur de la vie, peur des autres ou de soi-même... L'heure est peut-être venue d'affronter vos angoisses...
Réflexions inattendues et surprenantes, les femmes s'expriment. Quand les femmes pensent... ce n'est pas toujours aux hommes !
Si ces six scies-là scient mal, prenez ces six scies-ci.
Et refaites le monde avec ces scies !
Il est plus facile de dire que de faire... il est aussi plus facile de lire que de penser.... Alors profitez-en !
Pourquoi les poules n'ont pas de dents ? Pourquoi ce sont toujours les même qui posent les questions ?
Quelle époque ! Métro, boulot, dodo... Télé, radio, réseau... Alors faisons l'état des lieux de notre siècle pour discerner l'info de l'intox !
Qu'on ait vingt, trente ou cinquante ans, l'âge compte pour tout le monde. Et puisqu'il faut bien vieillir, autant nous faire un allié du Temps !
Jouer avec les idées, moquer le sérieux du monde,
s'enflammer pour des rêves et des chimères...
Quand on aime la vie, on a toujours vingt ans !
Toute la vérité
Vous n'êtes pas obligés de dire la vérité, toute la vérité, rien que la vérité... mais si vous pouviez éviter de mentir, ça changerait peut-être le monde !
Bâiller, dormir, flemmarder,
Rêvasser, cocooner... c'est si bon.
Ah, paresse, quand tu nous tiens !
Mer chaude et sable fin... un avant-goût de vacances parce que ne rien faire vaut parfois mieux que travailler !
Suivant

………………………………………………….

Index
Des Poemes par Jacques Prevert
Some Poems by Jacques Prevert

...................................................

La France
20th Century

………………………………………

Charles Baudelaire
Hymne à la beauté

…………………………………………

Sourate INDEX
LE SAINT CORAN
…………………………………………

Paul Verlaine (1844-1896)
Soleils couchants

Setting suns

A weakened paddle
Pour by the fields
Melancholy
Setting suns.
Melancholy
Delude with soft songs
My heart which is forgotten
With the setting suns.
And of strange dreams,
Like suns
Setting on the strikes,
Fant?s vermeils,
Ravel without truces,
Ravel, similar
With large suns
Setting on the strikes.

A weakened paddle
Pour by the fields
Melancholy
Setting suns.
Melancholy
Delude with soft songs
My heart which is forgotten
With the setting suns.
And of strange dreams,
Like suns
Setting on the strikes,
Fant?s vermeils,
Ravel without truces,
Ravel, similar
With large suns
Setting on the strikes.

Back to Top

2005-11-26T07:03:00.000-08:00

ANNA AKHMATOVA
(1889-1966)

Born near Odessa in a family of the naval engineer. The poetess' real name was Gorenko. Akhmatova spent her childhood in Tsarskoye Selo. In 1907 she graduated from the Kiev Gymnasium and went to St. Petersburg to study history and literature at the Higher School for Women. It was in that city where she spent practically the whole of her life. In 1910-1912 she travelled to Germany, France and Italy. Akhmatova's writings were first printed in 1907. Her very first books made her famous all over the Russia. Her poems were mostly about love. Later the range of her topics became wider and more complex. Books of Akhmatova published during her lifetime were "Evening" (1912), "Rosary" (1914), "The White Flock" (1917), "The Plantain" (1921), "Anno Domini MCMXXI" (1922), "From Six Books" (1940), "Poems" (1960) and "The Flow of Time" (1965). Her masterpiece, "The Requiem", was published only after the fall of the USSR. This large poem was showing the terrible situation in the USSR in Joseph Stalin's time and the truth behind the cult of his person.

***

He loved three things...

He loved these three things
White peacocks, evening songs,
And worn-out maps of America.
No crying of children,
No raspberry tea,
No women's hysterics…
I was married to him.

آنا آخماتووا

او در اين ‌دنيا سه ‌چيز را دوست داشت:‏
‏‌دعاي ‌شامگاهي، طاووس ‌سفيد
و نقشه رنگ‌پريده ‌آمريكا،
و سه ‌چيز را دوست نداشت:‏
‏‌گريه ‌كودكان
‏‌مرباي ‌تمشك با ‌چائي
و ‌پرخاشجويي زنانه.‏
و من همسر او بودم.‏

* * * * * * * * * *

Perrault, Charles
· Cendrillon

************
Time is too slow, for those who wait,
Too swift for those who fear,
Too long for those who grieve,
Too short for those who rejoice,
But for those who love... Time is ETERNITY.

************

• گفتگو با استاد

......................................................

Tu dis que tu aimes la nature et tu la pollues, tu dis que tu aimes les fleurs et tu les cueilles, tu dis que tu aimes tes amis, et tu les insultes. Alors ne t’étonnes pas si je pleure quand tu dis
que tu m’aimes,

· 100 les plus belles chansons

………………………………………

RAIN AND TEARS
Rain and tears, are the same
but in the sun
you've got to play the game
When you cry
in winter time
you can pretend
it's nothing but the rain

How many times I've seen
tears coming from your blue eyes

Rain and tears, are the same
but in the sun
you've got to play the game

[interlude]
Give me an answer of love
(o----ooohhh)
I need an answer of love
(o----ooohhh)
Rain and tears in the sun
But in your heart
you feel the rainbow waves
Rain and tears
both I shun
for in my heart there 'll never be a sun

Rain and tears, are the same
but in the sun
you've got to play the game
Game...

***************

THE SMALL GIRL WITH THE MATCHES
according to Hans Christian Andersen

-----------------------------------------

It really made very, very cold this day there; it snowed since the morning and now it made already sinks; the evening approached, the evening of the last day of the year. In the medium of the gusts, by this icy cold, a poor small girl walked naked feet in the street. When it had left to it this morning, it however had old shoes, but shoes too much large for its so small feet. Also it lost them when it ran to cross in front of a file of cars; the cars passed, she wanted to take them again, but a malicious kid fled by carrying one of them while laughing, and the other had been entirely crushed by the flood of the cars.

For this reason the unhappy child did not have anything any more to protect his small poor petons.

In its old apron, it carried matches: she held a box of it with the hand to try to sell it. But, this day, as it was the day before of New Year's day, everyone was busy and by this dreadful time, nobody had time to stop and consider the begging air of the small girl.
The day finished, and it had not sold only one box of matches yet. Trembling of cold and hunger, it trailed street in street.

Snowflakes covered its long hair now. Of all the windows shone of the lights and almost all the houses a delicious odor left poultry which one roasted for the feast of the evening.

After having last once offered in vain his package of matches, the child saw a corner between two houses. It sat down there, tired its long day, and y blottit, tie with it its small feet: but it grelotte and shivers even more than before and however it does not dare to return to it.
It would not bring back the small change to it, and his/her father would beat it.

The child had his small stiff shackles all.
"If I took a match, does she say herself, only one to heat my fingers?"
It is what it did. What a marvellous flame it was! It suddenly seemed to the small girl that she was in front of a large cast iron stove, as she had some saw one day. The small girl was going to extend her feet towards this stove to heat them, when the small flame of the match died out abruptly and the stove disappeared. The child remained there, holding in his frozen hand a small piece of wood with half flaring.
It rubbed one second match: the gleam was projected on the wall which became transparent. Behind this imaginary window, the table was put: it was covered with a beautiful white tablecloth, on which a superb china crockery shone. In the medium, a splendid roast goose, surrounded of jumped apples was spread out: and here is that the animal puts itself moving and, with a knife and a fork, comes to present itself in front of poor the small famished one. And then more nothing: the flame of the match dies out.
The child takes a third match, and it is seen transported close to a splendire Christmas tree. On its green branches, thousand candles of colors shone: on all sides, a crowd of wonders hung. The small girl extended the hand to seize one of them: the match dies out. The tree seems to go up towards the sky and its candles become stars. There is of them one which is detached and which goes down again towards the ground, leaving one trainée of fire. "Here are somebody who will die" says the small one.
His/her old grandmother, the only person who had liked it and cherished, and who had died very recently, had told him that when one sees a star which spins towards the ground that wanted to say that a heart went up towards the paradise.
She still rubbed a match: a great clearness spread and, in front of the child, was held the old grandmother. - Grandmother, exclaimed the small one, grandmother, takes me along. Oh! you also will leave me when the match is extinct: you will disappear like the so hot stove, goose all fûmante and the splendid Christmas tree. Remain, please!... or carries me with you.
And the child lit a new match, and then another, and finally all the package, to see his good grandmother longest possible. Then the grandmother took the small one in her arms and it carried it well high, in a place where there was neither cold no more, neither hunger, nor sorrow.

The next morning, the passers by found on the ground the body of the small girl to the matches; its cheeks were red, it seemed to smile: it had died of cold, during the night which had brought to so many others joys and pleasures. It held in its small hand, very stiffened, the remainders flarings of a package of matches.
- What a small stupid! known as a heartless person. How could it believe that that would heat it ?
Others poured tears on the child; but they did not know all the beautiful things that it had seen during the night of New Year's day, they were unaware of that, if it had suffered well, it tasted now, in the arms of his/her grandmother, the softest happiness.

The small girl with the matches

* * * * *
PAROLES, PAROLES
Download
Dalida

آوا

2005-11-12T19:49:00.000-08:00

آوا

*****

Enivrez-vous

Il faut être toujours ivre. Tout est là: c'est l'unique question. Pour ne pas sentir l'horrible fardeau du Temps qui brise vos épaules et vous penche vers la terre, il faut vous enivrer sans trêve.

Mais de quoi? De vin, de poésie, de vertu, à votre guise. Mais enivrez-vous.

Et si quelquefois, sur les marches d'un palais, sur l'herbe verte d'un fossé, dans la solitude morne de votre chambre, vous vous réveillez, l'ivresse déjà diminuée ou disparue, demandez au vent, à la vague, à l'étoile, à l'oiseau, à l'horloge, à tout ce qui fuit, à tout ce qui gémit, à tout ce qui roule, à tout ce qui chante, à tout ce qui parle, demandez quelle heure il est; et le vent, la vague, l'étoile, l'oiseau, l'horloge, vous répondront: "Il est l'heure de s'enivrer! Pour n'être pas les esclaves martyrisés du Temps, enivrez-vous; enivrez-vous sans cesse! De vin, de poésie ou de vertu, à votre guise."

* * * *

Intoxicate you

It is necessary to be always drunk. All is there: it is the single question. Not to feel the horrible burden of the Time which breaks leans your shoulders and you towards the ground, it is necessary for you enivrer without truce.

But of what? Of wine, poetry, virtue, with your own way. But you will enivrez.

And so sometimes, on the steps of a palate, green grass of a ditch, in the dull loneliness of your room, you awake, intoxication already decreased or disappeared, ask the wind, the wave, star, the bird, the clock, all this which flees, all this which groans, all this which rolls, all this which sings, all this which speaks, ask what time it is; and the wind, the wave, the star, the bird, the clock, will answer you: "It is the hour of enivrer! Not to be not the martyrized slaves of Time, you will enivrez; you will enivrez unceasingly! Of wine, of poetry or virtue, with your own way."

***********

Edith Piaf

**********

Je suis seul ce soir

Je suis seul ce soir
Avec mes rêves
Je suis seul ce soir
Sans ton amour

Le jour tombe
Ma joie s'achêve
Tout se brise
Dans mon coeur lourd

Je suis seul ce soir
Avec ma peine
J'ai perdu l'espoir
De ton retour

Et pourtant je t'aime encore
Et pour toujours
Ne me laisse pas seul
Sans ton amour

*********

La vie...

La vie c'est comme le soleil
Parfois ça brille de mille feux
Parfois ça ne brille pas du tout
La vie est faite de joies et de peines
De colères et de bonheurs
La vie est un enfant
Parfois agité de soubresauts
Parfois si heureux
La vie est un mystère
La vie c'est la vie...

Life...

The life it is like the sun
Sometimes shines of thousand fires
Sometimes does not shines at all
The life is made joys and sorrows
Of colors and happinesses
The life is a child
Sometimes agitated sudden starts
Sometimes so happy
Is the life a mystery
The life it is the life...

************

2005-11-10T20:23:00.000-08:00

Charles Trenet
La mer

---------------------------------------------------

La mer
Qu'on voit danser le long des golfes clairs
A des reflets d'argent
La mer
Des reflets changeants
Sous la pluie

La mer
Au ciel d'été confond
Ses blancs moutons
Avec les anges si purs
La mer
bergère d'azur
Infinie

Voyez
Près des étangs
Ces grands roseaux mouillés
Voyez
Ces oiseaux blancs
Et ces maisons rouillées

La mer
Les a bercés
Le long des golfes clairs
Et d'une chanson d'amour
La mer
A bercé mon cœur pour la vie

Sea

That one sees dancing along the clear gulfs
With money reflections
Sea
Changing reflections
Under the rain

Sea
With the sky of summer confuses
Its white sheep
With the so pure angels
sea
shepherdess of azure
Infinite

See
Close to the ponds
These large wet reeds
See
These white birds
And these rusted houses

Sea
Rocked
Along the clear gulfs
And of a love song
Sea
With rocked my heart for the life

* * * * *

Click here to listen to the poen in Ahmad Shamloo's voice
(WAV, 642KB, 58Sec.))
شعری ازلنگستن هیوز با صدای احمد شاملو

دنیای روُیای من

من در روُیای خوددنیایی را می بینم که در آن هیچ انسانی
انسان دیگر را خوار نمی شمارد
زمین از عشق و دوستی سرشار است
و صلح و آرامش، گذرگاه هایش رامی آراید.
من در روُیای خوددنیایی را می بینم که در آن
همگان راه گرامی آزادی را می شناسند
حسد جان را نمی گزد
و طمع روزگار را بر ما سیاه نمی کند.
من در روُیای خوددنیایی را می بینم که در آن
سیاه یا سفید
از هر نژادی که هستی
از نعمت های گسترده زمین سهم می برد
هر انسانی آزاد است
شور بختی ،از شرم سر به زیرمی افکند
و شادی،همچون مرواریدی گران قیمت
نیازهای تمام بشریت را بر می آورد.
چنین است دنیای روُیای من !

لنگستن هیوز

2005-11-04T21:20:00.000-08:00

زنان و مردان از دیدگاه پوزتو

پل الوارد و سرودن یک شعر با شکوه و فوق العاده: نیروهای ارتش نازی المان با خشونت تمام به فرانسه تهاجم کرده و ان را به اشغال خود در اورده بودند .نیروهای مقاوت برای مقابله با ارتش اشغالگر یکی پس از دیگری شکل می گیرند.در این میان "پل الوارد" دست به سرودن شعر با شکوه "ازادی" میزند.شعر ازادی الوارد با هواپیما بر فراز فرانسه و مناطق اشغالی پخش می شود.این شعر به فریاد و بانگی رسا برای گرداوری و ملحق شدن تمام کسانی که وفادار به فرانسه هستند می شود و با بالا بردن روحیهء نیروهای مقاومت انها را به ایستادگی جانانه برای ازادی کشورشان از چنگال نیروهای اشغالگر تشویق می کند.و چنین شد که این شعر برای همیشه در خاطره مردم فرانسه جا باز کرد.!

PAUL ELUARD écrit un magnifique poème
La France est bafouée,trahie,violée.La barbarie nazie règne.Les résistants s'organisent.Parmi eux PAUL ELUARD écrit un magnifique poème LIBERTE qui est parachuté sur la France occupée.Ce poème devient le cri de ralliement de tous ceux qui restent fidèles à la France éternelle.Ce poème reste à tout jamais inscrit dans la mémoire de la France.
ECOUTER LE POEME RECITE PAR PAUL ELUARD
(en REAL MEDIA 350 ko)
برای شنیدن شعر "لیبیرتی" با صدای الوارد روی لاین بالا کلیک کنید.

Paul Eluard

Liberté

Sur mes cahiers d'écolier
Sur mon pupitre et les arbres
Sur le sable et la neige
J'écris ton nom

* * *

Sur toutes les pages lues
Sur toutes les pages blanches
Pierre sang papier ou cendre
J'écris ton nom

* * *

Sur les images dorées
Sur les armes des guerriers

Sur la couronne des rois
J'écris ton nom

* * *

Sur la jungle et le désert
Sur les nids sur les genêts
Sur l'écho de mon enfance
J'écris ton nom

* * *

Sur les merveilles des nuits
Sur le pain blanc des journées
Sur les saisons fiancées
J'écris ton nom.

* * *

Sur tous mes chiffons d'azur
Sur l'étang soleil moisi
Sur le lac lune vivante
J'écris ton nom

* * *

Sur les champs sur l'horizon
Sur les ailes des oiseaux
Et sur le moulin des ombres
J'écris ton nom

* * *

Sur chaque bouffée d'aurore
Sur la mer sur les bateaux
Sur la montagne démente
J'écris ton nom

* * *

Sur la mousse des nuages
Sur les sueurs de l'orage

Sur la pluie épaisse et fade
J'écris ton nom

* * *

Sur les formes scintillantes
Sur les cloches des couleurs
Sur la vérité physique
J'écris ton nom

* * *

Sur les sentiers éveillés
Sur les routes déployées
Sur les places qui débordent
J'écris ton nom

* * *

Sur la lampe qui s'allume
Sur la lampe qui s'éteint

Sur mes maison réunies
J'écris ton nom

* * *

Sur le fruit coupé en deux
Du miroir et de ma chambre
Sur mon lit coquille vide
J'écris ton nom

* * *

Sur mon chien gourmand et tendre
Sur ses oreilles dressées
Sur sa patte maladroite
J'écris ton nom

* * *

Sur le tremplin de ma porte
Sur les objets familiers

Sur le feu du flot béni
J'écris ton nom

* * *

Sur toute chair accordée
Sur le front de mes amis
Sur chaque main qui se tend
J'écris ton nom

* * *

Sur la vitre des surprises
Sur les lèvres attentives
Bien au-dessus du silence
J'écris ton nom

* * *

Sur mes refuges détruits
Sur mes phares écroulés
Sur les murs de mon ennui
J'écris ton nom

* * *

Sur l'absence sans désir
Sur la solitude nue

Sur les marches de la mort
J'écris ton nom

* * *

Sur la santé revenue
Sur le risque disparu
Sur l'espoir sans souvenir
J'écris ton nom

* * *

Et par le pouvoir d'un mot
Je recommence ma vie
Je suis né pour te connaître
Pour te nommer
Liberté

("Liberté", dans Poésie et Vérité, 1942)

Paul Eluard

Liberty

On my textbooks
On my desk and the trees
On the sand on the snow
I write your name

* * *

On every page read
On all the white papers

On Stone blood paper or ash
I write your name

* * *

On the golden images
On the soldier’s weapons
On the crowns of kings
I write your name

* * *

On the jungle the desert
On the nests and the bushes
On my childhood’s echo
I write your name

* * *

On the nights’ wonder
On these days’ white bread

On the seasons engaged
I write your name

* * *

On all my blue rags
On the pond mildewed dying sun
On the lake living moon
I write your name

* * *

On the fields the horizon
On the birds’ wings
On the windmill’s shadows
I write your name

* * *

On the clouds’ foam
On the storm’s sweat

On dark insipid rain
I write your name

* * *

On the glittering forms
On the colour’s bells
On physical truth
I write your name

* * *

On the wakened paths
On the opened ways
On the scattered places
I write your name

* * *

On the lamp giving light
On the lamp drowned

On my house reunited
I write your name

* * *

On the bisected fruit
Of my mirror and room
On my bed’s empty shell
I write your name

* * *

On my dog greedy tender
On his listening ears
On his awkward paws
I write your name

* * *

On my door’s sill
On all familiar things

On the fire’s sacred stream
I write your name

* * *

On all flesh being in tune
On my friends’ brows
On each hand extending
I write your name

* * *

On the glass of surprises
On lips attending
High over the silence
I write your name

* * *

On my ravaged refuges
On my fallen lighthouses

On my boredom’s walls
I write your name

* * *

On passionless absence
On naked solitude
On the Death’s marches
I write your name

* * *

On health being regained
On danger being past
On hope without memories
I write your name

* * *

By the word’s power
I regain my life
I was born to know you

And to name you
Liberty

شعری از احمد شامو با صدای شاملو

2005-10-09T03:10:00.000-07:00

Ahmad Shamlou ou Chamlou
(1925-2000)

Courte biographie

Ahmad Chamlou, considéré comme le plus grand poète contemporain iranien, est décédé le 24 juillet 2000, à l'âge de 75 ans des suites d'une longue maladie. Ahmad Chamlou, qui souffrait d'un cancer et de diabète, était hospitalisé depuis plusieurs semaines. Respecté par les intellectuels laïcs, Ahmad Chamlou a ouvert la littérature iranienne contemporaine à la contestation politique.

A la révolution islamique en 1979, il était responsable de la revue Jom'éh (vendredi) dans laquelle il publiait des poèmes politiques, considérés par la critique comme des "cris contre la pauvreté et l'injustice". Paradoxalement, le poète qui se disait opposé aux symboles de l'ancienne Perse a commencé à les défendre après le triomphe de la révolution islamique.

Dans ses dernières années, affaibli et sans ressources, il vivait en reclus s'adonnant à l'opium. Très malade, il fut été amputé d'une jambe. Parmi ses recueils les plus connus figurent Ibrahim dans le feu", Fleurir dans la brume" et le jardin des miroirs.

Chamlou, dont le maître spirituel était Nima Yushidj, fut l'une des figures les plus marquantes de la poésie iranienne contemporaine et aussi le traducteur en persan de Federico Garcia Lorca.

En ermitage près de Téhéran, Ahmed Chamlou, 74 ans, jouissait dans son pays d'une réputation comparable à celle du Victor Hugo des dernières années. Chamlou a élevée la poésie au rang d'une religion. Les Iraniens ont pour lui une telle ferveur qu'elle apparaît presque sacrée, rappelant celle que le peuple de Paris manifestait autrefois pour le Victor Hugo des dernières années. En Iran, on offre des poèmes de Chamlou à un amour, à un ami, pour un anniversaire. A Téhéran, ses livres occupent des rayons entiers dans les librairies.
***

Principaux recueils

"L'air frais" publié aux Éditions Nil - Téhéran - en 1957

"Le jardin du miroir" publié aux Éditions Morvarid - Téhéran - en 1959

"Aïda dans le miroir et Les instants et toujours" publiés aux Éditions Nil - Téhéran - en 1964

"Aïda arbre poignard et mémoire" publié aux Éditions Morvarid - Téhéran - 1965

"Le Phénix dans la pluie" publié aux Éditions Nil - Téhéran - 1966

"Les élégies de la terrestre" publié aux Éditions Amir Kabir - Téhéran - en 1969

"S'épanouir dans le brouillard" publié aux Éditions Zamân - Téhéran - en 1970

"Abraham dans le feu" publié aux Éditions Zamân - Téhéran - en 1973
***

Élégie

En te cherchant
au seuil de la montagne je pleure
Au seuil de la mer et de l'herbe.

En te cherchant
au passage des vents je pleure
Au carrefour des saisons,
Dans le châssis cassé d'une fenêtre qui prend
Le ciel enduit de nuages
Dans un vieux cadre.

En attendant ton image
Ce cahier vide
Jusqu'à quand
Jusqu'à quand
Se laissera-t'il tourner les pages?

Accueillir le flux du vent et de l'amour
Dont la soeur est la mort
Et l'éternité
Son mystère qu'elle t'a soufflé
Tu devins alors le corps d'un trésor
Essentiel et désirable
Comme un trésor
Par qui la possession de la terre et des pays
Est devenue ce que le coeur accueille.

Ton nom est un moment d'aurore qui sur le front du ciel passe
- Que ton nom soit béni! -

Et nous encore
Nous revoyons
La nuit et le jour
et l'encore.

Chamlou (1925)

ا
مرثيه

به جست و جوي تو

بر درگاه ِ كوه ميگريم،

در آستانه دريا و علف.

به جستجوي تو

در معبر بادها مي گريم

در چار راه فصول،
در چار چوب شكسته پنجره ئي

كه آسمان ابر آلوده را

قابي كهنه مي گيرد.

. . . . . . . . . . . .

به انتظار تصوير تو

اين دفتر خالي

تاچند

تا چند

ورق خواهد زد؟

***

جريان باد را پذيرفتن

و عشق را

كه خواهر مرگ است.-

و جاودانگي

رازش را

با تو درميان نهاد.

پس به هيئت گنجي در آمدي:

بايسته وآزانگيز

گنجي از آن دست

كه تملك خاك را و دياران را

از اين سان

دلپذير كرده است!

***

نامت سپيده دمي است كه بر پيشاني آفتاب مي گذرد

- متبرك باد نام تو -

و ما همچنان

دوره مي كنيم

شب را و روز را

هنوز را...

*****